ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 63

เช้าวันรุ่งขึ้น เจียงจื้ออีตื่นจากหลับลึก

หลังจากดื่มน้ำแกงช่วยผ่อนคลายอารมณ์ไปเมื่อคืน นางก็ไม่ได้ฝันร้ายใดๆ ทั้งสิ้น แต่กลับฝันเห็นหยวนเช่อปีนหน้าต่างเข้ามาในห้องนอนตอนกลางดึก มายืนถามซ้ำๆ ข้างเตียงว่า ‘เจ้าไม่ต้องการให้ข้านอนเป็นเพื่อนจริงหรือ’

ตัวนางในความฝันง่วงนอนเสียจนสมองไม่ทำงาน ตอบกลับไปว่า ‘นอกจากสาวใช้ก็มีแต่ขันทีเท่านั้นที่จะนอนเป็นเพื่อนข้าอย่างใกล้ชิดได้ ท่านจะนอนเป็นเพื่อนก็ไปอยู่ไกลๆ หน่อย’

อีกฝ่ายถามว่า ‘ต้องไกลเพียงใดถึงจะนับว่าไกล’

นางทำตาปรือยกมือชี้ส่งๆ เพราะรำคาญเต็มที จากนั้นก็หลับไปอีกครั้ง…

คราวนี้หลับยาวจนฟ้าสว่าง หลังล้างหน้าแต่งตัวเสร็จและกินอาหารเช้าเรียบร้อยแล้ว เจียงจื้ออีเพิ่งก้าวออกจากห้องนอนก็พลันได้ยินเสียงจิงเจ๋อที่อยู่ข้างหลังเอ็ดขึ้นว่า “นั่นใคร!”

เจียงจื้ออีมองตามสายตาสาวใช้คนสนิทขึ้นไปข้างบน แล้วเห็นใครบางคนนอนเหยียดยาวอยู่บนสันหลังคาเรือนตนเอง นางสูดหายใจเฮือกใหญ่ด้วยความตระหนก จิงเจ๋อเองก็ชักกระบี่ออกมาเตรียมป้องกันทันที

ทว่าทหารที่อารักขาอยู่รอบเรือนไม่ขยับเขยื้อนตัวสักนิด ระหว่างนึกสงสัยว่าคนเหล่านี้ตาบอดหรืออย่างไร ร่างดำๆ บนสันหลังคาก็ลืมตาแล้วดีดตัวขึ้น จากนั้นกระโจนลงมาข้างล่างอย่างคล่องแคล่ว

เจียงจื้ออีเบิกตากว้างมองคนที่ทะยานลงมาจากฟ้าพร้อมถอยหลังกรูด จนส้นเท้าชนผนังนางถึงได้ชะงักกึก แล้วเอียงคอเพ่งมอง…แล้วก็เห็นดวงหน้าที่อ่อนเพลียและง่วงงุนเล็กน้อยของหยวนเช่อ

หางตานางกระตุกริกๆ “ทะ…ท่านขึ้นไปทำอะไรบนหลังคาเรือนข้าแต่เช้า”

หยวนเช่อหมุนไหล่ให้เลือดลมไหลเวียน “เจ้าเป็นคนให้ข้าขึ้นไปนอนบนหลังคาเองไม่ใช่หรือ”

“…”

เด็กสาวทบทวนความฝันเมื่อคืนเงียบๆ แสดงว่าข้าไม่ได้ฝันไป?

ที่ข้าชี้ส่งๆ ปรากฏว่าชี้ขึ้นไปบนหลังคา?

เขาอยู่บนหลังคาเรือนข้าเช่นนี้มาทั้งคืน หลับตาเอนตัวลง…นอนเอาแรงบนนั้น?

“ข้าง่วงจนไม่มีสติ แต่ท่านไม่มีสติด้วยหรือไร ข้าจะให้ท่านขึ้นไปนอนบนหลังคาทำอันใด”

“ข้าจะไปรู้หรือ” หยวนเช่อนวดต้นคอพลางเดินมาหา “ถึงอย่างไรอยู่บนหลังคาก็ได้ยินเสียงเช่นกัน”

แววตาที่เจียงจื้ออีมองเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก “ท่านจะฟังเสียงอะไร กระทั่งเสียงข้าละเมอยังจะแอบฟังหรือ”

อีกฝ่ายหยุดเท้ายืนตรงหน้า แล้วหลุบตาลงมองนาง “เสียงกรีดร้องยามเจ้าฝันร้าย หรือไม่ก็เสียงเจ้าสะดุ้งตื่นจากฝันร้ายแล้วปัดถ้วยกระเบื้องล้ม”

ความรู้สึกต่อต้านไม่ไว้ใจในแววตาเจียงจื้ออีลดลงเล็กน้อย นางกระแอมเบาๆ พิงหลังเข้ากับผนัง มองร่างที่ในอดีตเคยโอบกอดตนไว้ยามฝันร้าย ดวงตากะพริบปริบๆ พร้อมกับที่ฉายประกายวูบไหว “ตอนนี้ข้าผ่านอะไรมามาก ไม่ฝันร้ายง่ายๆ อีกแล้ว…”

“นั่นสิ ข้ามันไร้ประโยชน์เอง กลายเป็นส่วนเกินไปแล้วเสียนี่” หยวนเช่อเบือนหน้าไปอีกทางพลางร้องหึเบาๆ

เด็กสาวเหลือบตาขึ้นมองเสื้อคลุมยับยู่ยี่ที่ถูกกระเบื้องมุงหลังคากดจนเป็นรอยของเขา…

“เอ่อ…ท่านอยู่บนหลังคาอาจมีประโยชน์เล็กน้อยก็ได้ ใครต่อใครเขาพูดกันว่าหาเครื่องรางขับไล่สิ่งชั่วร้ายมาวางไว้ข้างหมอนจะไม่ฝันร้ายมิใช่หรือ มิน่าเล่าเมื่อคืนข้าถึงได้นอนหลับสนิทดีจริง”

เจ้าไม่ต้องใจดีเปรียบเทียบเช่นนี้เสียยังดีกว่า