ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 63

“ข้าขับไล่สิ่งชั่วร้าย?” หยวนเช่อหัวเราะอย่างฉุนๆ

“ก็ใช่น่ะสิ โลกนี้ยังมีสิ่งใดร้ายยิ่งกว่าท่านอีกเล่า ขนาดฆ่าคนยังทำเหมือนเล่นสนุก…”

เขาหลุบตาลงมองนาง “เช่นนั้นหลังจากที่ข้าช่วยให้เจ้านอนหลับเต็มอิ่มแล้ว เจ้าจะออกไปที่ใดแต่เช้าเช่นนี้ อย่าบอกนะว่าจะไปเยี่ยมใครบางคนที่เป็นแผลเล็กน้อยเสียจนหลี่ต๋าเฟิงยังคร้านจะใส่ใจ”

เจียงจื้ออีสะอึก เป็นเพราะเมื่อคืนหยวนเช่อ ‘เลือดไหลไม่หยุด’ อย่าว่าแต่จะไปดูอาการบาดเจ็บของเผยจื่อซ่งเลย แค่จะขอบคุณเขานางยังลืมไปเสียสนิทเนื่องจากมัวแต่รีบร้อนกลับจวน วันนี้ย่อมต้องไปเยี่ยมเยือนอีกฝ่ายอยู่แล้ว

“หลี่ต๋าเฟิงคร้านจะใส่ใจบาดแผลของเผยจื่อซ่ง? ไม่ใช่คร้านจะใส่ใจท่านหรอกหรือ” เจียงจื้ออีกระดกปลายคางเรียวเล็กของตนชี้ไปที่ท้องของเขา

หยวนเช่อยกมือป้องปากกระแอม

“นักฆ่ากลุ่มนี้หมายหัวท่านกับข้า สองพี่น้องสกุลเผยพลอยโดนลูกหลงไปด้วย ไม่ว่าจะบาดเจ็บมากน้อยเพียงใดก็ต้องไปขอบคุณ” นางเดินไปข้างหน้าหนีการตอแยของเขา

“วันพรุ่งนี้ข้าจะไปกับเจ้า” หยวนเช่อผินหน้าไปเรียกนางไว้ “วันนี้ข้างนอกปิดถนน อยากไปก็ไปไม่ได้หรอก”

…เช่นนั้นเหตุใดไม่บอกแต่แรกว่าปิดถนนเล่า จะพูดเรื่องพวกนั้นก่อนไปไยกัน

เจียงจื้ออีหันมาถามอย่างกังขา “เหตุใดถึงปิดถนน”

“ใช้กฎอัยการศึกทั่วเมือง ให้เฉพาะคนเดินเท้าสัญจร ห้ามรถม้าแล่น ทั้งนี้เพื่อค้นหาคนน่าสงสัยให้พบ”

“ข้างนอกยังมีนักฆ่าอีกหรือ” เด็กสาวหน้าเปลี่ยนสี รีบวกกลับมาทันควัน แล้วพยักหน้าพลางพึมพำกับตนเอง “เช่นนั้นไว้ค่อยเอาท่านออกไปข้างนอกวันหลังแล้วกัน…”

…ทำเหมือนข้าเป็นเครื่องรางจริงๆ เสียด้วย

หยวนเช่อมองท่าทางวิตกกังวลของนางแล้วนิ่งคิดเล็กน้อย ก่อนจะยกยิ้ม “ถือโอกาสที่วันนี้ข้าเองก็ไม่ได้ออกไปที่ใด อยากเรียนวิชาป้องกันตัวจากข้าสักหน่อยหรือไม่เล่า”

เมื่อหยวนเช่อล้างหน้าบ้วนปากเสร็จและเปลี่ยนไปสวมชุดทะมัดทะแมงคล่องตัวเรียบร้อยแล้ว เจียงจื้ออีก็เดินตามเขาไปยังลานฝึกยุทธ์ในจวน มองเขาหยุดยืนข้างราวแขวนอาวุธด้วยท่าทางประหนึ่งอยู่ในดินแดนใต้อาณัติ แล้วชี้ไปยังอาวุธเหล่านั้น “อยากเรียนอะไร เจ้าเลือกได้ตามใจชอบเลย ข้าสอนได้ทุกอย่าง”

นางค่อยๆ เงยหน้าขึ้นมองตามมืออีกฝ่ายแล้วไล่สายตาไปตามอาวุธแต่ละชนิด ตั้งแต่ดาบ กระบี่ ทวน หรือทวนวงเดือนที่พบเห็นได้ดาษดื่น ไปจนถึงขวานสั้น ง่าม แส้ ค้อน กระบอง หลาวยาวที่พบเห็นได้ไม่บ่อยนัก ตลอดจนอาวุธไม่ทราบชื่อลักษณะพิลึกพิลั่นดูน่ากลัวที่นางไม่เคยเห็นมาก่อนด้วยซ้ำ

อาวุธสิบแปดชนิด เขาสอนได้ทุกชนิด

แต่เคยคิดบ้างหรือไม่ว่านางถือไม่ไหวแม้แต่ชนิดเดียว

เห็นเด็กสาวกวาดตามองจนครบด้วยสีหน้าเหม่อลอย หยวนเช่อก็พยักหน้า “คงไม่รู้สินะว่าอาวุธเหล่านี้มีวิธีใช้อย่างไร ข้าจะสาธิตแต่ละชนิดให้เจ้าดูก่อน”

พูดพลางเอื้อมมือไปคว้าทวนยาวมาเดาะน้ำหนักเบาๆ แล้วเดินไปยังลานโล่งด้านข้าง

เจียงจื้ออียังไม่ทันหลุดจากภวังค์ก็ได้ยินเสียงลมหวีดหวิว หยวนเช่อจับทวนด้วยสองมือ มือหลังบิดพลิก มือหน้าสะบัด ทวนยาวพุ่งตัวดุจมังกรเหิน ปัด…รวบ…แทง…อย่างละที จากนั้นเขาก็ถือทวนโผนทะยานจากพื้นแล้วบิดตัวควงทวนเบาๆ ก่อนจะปล่อยทวนให้หลุดจากมือกลางอากาศ เมื่อร่างร่อนลงพื้นแผ่วพลิ้วดุจนางแอ่น ทวนก็กลับมาอยู่ในมืออีกครั้งอย่างมั่นคง