ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 63

ศีรษะของเจียงจื้ออีกระดกขึ้นๆ ลงๆ หันซ้ายหันขวาตามทิศทางของปลายทวนจนตาลายไปหมด หยวนเช่อจับทวนไพล่หลัง แล้วเชิดคางขึ้นใส่นาง “เป็นอย่างไรบ้าง”

แม้ไม่ค่อยเข้าใจกระบวนท่าเหล่านี้นัก ทว่าดูแล้วเลิศล้ำมากทีเดียว เสียแต่ว่า…

“นี่น่ะหรือวิชาป้องกันตัวของท่าน”

“ข้าถามเจ้าว่าข้ารำทวนเป็นอย่างไรบ้าง”

มุมปากของเจียงจื้ออีกระตุกริกๆ “รำได้…ชวนให้ต้นคอเลือดลมไหลเวียนดี”

“ไม่มีอย่างอื่นแล้วหรือ”

เจียงจื้ออีมองร่างที่ยืนตัวตรงถือทวนใต้แสงอาทิตย์ของฤดูใบไม้ผลิ ปล่อยให้แขนเสื้อปลิวพลิ้วในสายลม จากนั้นก็แหงนหน้ามองท้องฟ้า “ไม่ว่าใครก็รำทวนได้ทั้งนั้น ที่สำนักศึกษาก็มีสอนนี่”

ก่อนหน้านี้คนที่เมาสุราแล้วร่ำร้องอยากดูข้ารำทวนไม่ใช่เจ้าหรือไร

หยวนเช่อเดินกลับไปที่ราวแขวนอาวุธ โยนทวนในมือทิ้ง ตวัดสายตามองกราด ก่อนจะหยุดสายตาที่แส้เก้าข้อ “เช่นนั้นข้าจะใช้อาวุธที่ไม่ว่าเผยจื่อซ่งหรือพี่ใหญ่ของข้าก็ใช้ไม่เป็นให้เจ้าดู…”

“พอทีๆ ข้ารู้แล้วว่าท่านเก่ง!” นางกระทืบเท้า “พวกเขายังใช้ไม่เป็น แล้วข้าจะเรียนได้จากที่ใดกันเล่า ช่วยสอนอะไรที่มีประโยชน์สักหน่อยได้หรือไม่”

หยวนเช่อมองอาวุธอีกสิบเจ็ดชนิดที่ยังไม่ได้อวดโฉมด้วยความเสียดาย หลังใช้ความคิดเล็กน้อยก็หยิบธนูเบาขึ้นมาคันหนึ่ง “เช่นนั้น…ก็เอาที่คราวก่อนตอนอยู่ในสำนักศึกษาเรียนไปได้เพียงครึ่งทางแล้วกัน”

หนึ่งเค่อให้หลัง เจียงจื้ออีถือคันธนูยืนหน้าเป้ายิงเป็นครั้งที่สองของชีวิต

ผ่านมาหลายเดือนนางลืมท่าทางการยิงธนูหมดสิ้นแล้ว ต้องให้หยวนเช่อสอนอีกรอบหนึ่ง เนื่องจากคราวนี้ซ้อมยิงในจวน เขาจึงนำแหวนหยกวงหนามาให้นางสวมใส่ที่นิ้วโป้ง บอกว่าเป็นแหวนที่เขาเคยใช้สมัยเด็กๆ ป้องกันไม่ให้สายธนูบาดมือ นางสวมแล้วลองน้าวสายด้วยตนเองได้

เด็กสาวจับสายธนูหลุบตาลงมองแหวนหยกที่เริ่มเป็นสีเหลืองบนนิ้วโป้งตนเอง ผิวหยกถึงขั้นมีรอยแตกเล็กๆ ทั้งที่ของเก่าปานนี้แล้วเขาก็ยังเก็บไว้ ไม่รู้ว่าแหวนวงนี้มีความหมายพิเศษสำหรับเขาหรือไม่

นางใจลอยเงียบๆ ได้สักพักก็พลันสัมผัสได้ถึงลูกธนูที่สอดเข้ามาระหว่างปลายนิ้ว พร้อมกับที่เสียงของหยวนเช่อดังขึ้น “สอนสิ่งที่มีประโยชน์ให้แล้วก็ไม่เห็นเจ้าจะตั้งใจเรียนเลย”

“ใครว่าเล่า ข้าแค่กำลังบ่มเพาะความรู้สึกเท่านั้น” นางใช้มือจับสายธนู ยืนตั้งท่าหันหน้าไปทางเป้ายิง “คราวนี้จะต้องยิงเข้าเป้าให้ได้!”

แผงอกแข็งแรงอบอุ่นเข้าประชิดแผ่นหลังนางในจังหวะนั้นเอง ไม่ต่างจากที่สำนักศึกษาเมื่อหลายเดือนก่อน คราวนี้หยวนเช่อก็เข้ามายืนข้างหลังแล้วจับมือนางไว้

ปลายคางที่เสียดสีกระหม่อมเบาๆ ทำให้เจียงจื้ออีรู้สึกชาวาบบนหนังศีรษะ ร่างกายที่ผ่อนคลายในตอนแรกเกร็งเครียดขึ้นทันที นางอยากหันไปมอง แต่อีกใจหนึ่งก็กลัวว่าพอหันไปแล้วจะเกิดเหตุเหนือความคาดหมายเหมือนครั้งก่อน เลยได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อ จ้องเป้ายิงที่อยู่ด้านหน้าเขม็ง “ไหนว่าคราวนี้ข้าน้าวสายธนูเองได้อย่างไรเล่า…”

“ข้าช่วยเล็งเป้าให้” หยวนเช่อหรี่ตาขณะจับมือนางกระดกปลายลูกธนูเล็งหามุมยิง