ทดลองอ่าน ตำนานรักฉบับท่านหญิง บทที่ 63

เจียงจื้ออีมองเป้ายิงอย่างคลางแคลงใจ “เหตุใดข้าถึงได้รู้สึกว่าท่านเล็งไม่ตรงกันนะ เหมือนเล็งไปด้านหลังเป้ายิง”

“ข้าบอกว่ายิงเข้าก็ต้องยิงเข้าสิ”

คราก่อนก็ไม่เห็นจะยิงเข้าเลย…นางเบ้ปากอย่างไม่สบอารมณ์ “แล้วตอนนี้น้าวสายธนูได้แล้วกระมัง”

“รอก่อน”

นางถามด้วยความงุนงง “ยังต้องรออะไรอีก”

ก็เขาเล็งเป้าแล้วไม่ใช่หรือ

หยวนเช่อไม่ได้ตอบอะไร ได้แต่ยืนเงียบข้างหลังนางอยู่อย่างนั้น

เจียงจื้ออีรอจนร้อนใจ เอ่ยถามซ้ำอีกครั้งอย่างหมดความอดทน เขาถึงได้จับมือนางน้าวสายธนูโดยแรง “ยิง”

เด็กสาวปล่อยมือ ได้ยินเสียงสายธนูดีดผึงเหมือนฟ้าฟาด ลูกธนูหลุดออกจากสาย พุ่งตัวแหวกอากาศหมุนติ้วข้ามเป้ายิงทะยานเข้าใส่ต้นซิ่งที่อยู่ด้านหลัง

คมลูกธนูปักโคนต้นไม้ดังฉึก

พริบตาต่อมาสายลมพลันรำเพยมาแต่บูรพา ดอกซิ่งปลิดปลิวตามแรงสะเทือนของลูกธนูแล้วร่ายระบำอยู่ในอากาศ

เจียงจื้ออีพลันตระหนักเอาตอนนี้เองว่าเมื่อครู่…เขารอลม

ขนนกที่หางลูกธนูสั่นเบาๆ กลีบดอกซิ่งปลิวว่อนเต็มฟ้า

นางแหงนหน้ามองฝนดอกซิ่ง ทันใดนั้นภาพหนึ่งก็ฉายซ้อนขึ้นตรงหน้า เป็นภาพหิมะโปรยปรายกลางเดือนสิบสองเมื่อปีก่อน แพขนตางอนยาวไหวระริก นางค่อยๆ หันไปข้างหลังอย่างเชื่องช้า

หยวนเช่อมองฝนดอกซิ่งสีขาวโพลนที่ปลิวฟุ้งอยู่ตรงหน้า ก่อนลดคันธนูลง แล้วคลี่ยิ้ม “เช่นนี้สิถึงจะเรียกว่า…ลมเดือนสองโชยมาแต่บูรพา กลีบบุปผาดอกซิ่งปลิวดั่งฝน พัดอกข้าไหวหวั่นสั่นกมล เฝ้าเวียนวนคิดถึงแต่อีอี”

ในช่องอกสั่นสะท้าน เจียงจื้ออีกลั้นหายใจ

ลมหายใจยังพอกลั้นได้ ทว่าหัวใจในยามนี้กลับเป็นดั่งม้าพยศหลุดสายบังเหียนที่วิ่งโลดอย่างบ้าคลั่ง

หยวนเช่อยืนประกบแนบแผ่นหลัง สัมผัสได้ว่าหัวใจของนางดีดตัวแรงจนสะเทือนมาถึงอกเขาครั้งแล้วครั้งเล่า จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นได้ “เจียงจื้ออี เจ้าพูดไม่ผิด ได้ยินจริงๆ”

“ได้ยินอะไร…”

เขาหลุบตาลงมองนาง “ได้ยินว่า…ใจเจ้าก็มีข้าเช่นกัน”

(ติดตามต่อได้ในรูปแบบฉบับเต็มได้ในเดือนมีนาคม 2569)