ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 4

ชิงหลีกับฉีอวิ๋นขี่เมฆจากพื้นที่ใกล้เคียงผ่านมาพอดี หลายวันมานี้พวกเขารุดเดินทางไปตามสถานที่ต่างๆ ในพิภพมนุษย์ แต่ก็ยังไม่พบอะไรเช่นเดิม พวกเขาที่ไม่เหลือความหวังใดๆ แล้วจึงกำลังเตรียมจะกลับพิภพสวรรค์

ชิงหลีมีสายตาอันเฉียบคม มองเห็นแต่ไกลว่าบริเวณขอบฟ้าที่ปกคลุมด้วยสีแห่งสนธยานั้นมีเมฆฝนตั้งเค้าอยู่ และเมฆฝนเหล่านั้นคล้ายกำลังถูกบางสิ่งฉุดดึงลงไปเบื้องล่างเสียอย่างนั้น กระทั่งถูกดึงจนใกล้จรดยอดเขาแล้วก็ยังคงถูกดึงลงไปในหุบเขาต่ออีก

ฉีอวิ๋นสอดมือไว้ในแขนเสื้อ ยืนเหลียวซ้ายแลขวาอยู่ด้านข้างของชิงหลี “โอ๊ะ เรื่องใหญ่แล้ว คงไม่ใช่กำลังจะมีเทพเซียนถูกส่งเข้าแดนฮุ่นตุ้นไปอีกกระมัง”

ชิงหลีปรายตามองฉีอวิ๋นอย่างแสนจะรังเกียจเดียดฉันท์ ในใจคิดว่า เหตุใดเจ้ายังไม่ถูกส่งไปแดนฮุ่นตุ้นเสียบ้าง

“เอ๊ะ?” ฉีอวิ๋นราวกับพบอะไรบางอย่าง จึงกระทุ้งชิงหลีแรงๆ หนึ่งที “เจ้าดูยอดเขาที่อยู่ข้างหุบเขาแห่งนั้นสิ ใช่สถานที่ที่พวกเราไปตามหาจ่งเสินกันวันนั้นหรือไม่”

ชิงหลีหรี่ตาก่อนจะสะบัดแขนเสื้อกล่าว “ไปดูกัน”

เทพเซียนทั้งสองร่อนลงในหุบเขา ขณะที่พวกเขาเดินผ่านแนวต้นไม้ก็คอยแหวกปัดหญ้าคาที่ขึ้นตามรายทางไปด้วย หลังจากมุ่งหน้าไปเรื่อยๆ ก็ได้ยินเสียงซ่าๆ ของน้ำตกดังขึ้นที่ด้านหน้า ฝีเท้าของชิงหลีพลันหยุดชะงัก สีหน้าขรึมลงทันใด “ข้าคงมองไม่ผิดกระมัง นั่นคือซีกวง?”

ฉีอวิ๋นชะโงกศีรษะมองดูบ้าง “เอ๋? ใช่จริงเสียด้วย”

ซีกวงยืนอยู่ข้างเนินดินตรงริมบึงน้ำใต้ธารน้ำตก บนเนินดินนั้นมีต้นท้อแตกกิ่งใบสีเขียวสดอยู่ต้นหนึ่ง ด้านข้างที่หมอบขนอยู่คือมังกรสองตัวของเขา พวกมันกำลังดูดซับเมฆบนฟ้า ร่ายเวทโปรยฝนรดต้นท้อนั้นไม่ขาดสาย

“ที่แท้ก็เป็นฝีมือของเจ้านั่นนี่เอง” ชิงหลีเอ่ยเสียงเยาะ ก่อนจะเอามือไพล่หลังเดินขึ้นหน้าไป “ซีกวง เจ้าช่างขวัญกล้านัก ถึงกับกล้าลักลอบกลั่นเมฆโปรยฝนในพิภพมนุษย์”

เมื่อหันหน้าไปเห็นอีกฝ่าย ซีกวงก็ไม่แปลกใจแต่อย่างใด เพียงเอ่ยเสียงเรียบเรื่อยว่า “อ้อ เป็นชิงหลีนี่เอง บังเอิญจริงเชียว ข้าแค่แอบปลูกต้นไม้สักต้นก็ยังมาถูกเจ้าพบเห็นเข้าจนได้”

ฉีอวิ๋นกระวีกระวาดเดินเข้ามาคารวะซีกวงแล้วยิ้มถาม “อยู่ดีๆ เหตุใดท่านเทพซีกวงมาปลูกต้นท้ออยู่ที่นี่เล่า”

เห็นอีกฝ่ายเกรงอกเกรงใจซีกวงยิ่งนัก ชิงหลีก็ไม่ชอบใจ แค่นเสียงฮึเบาๆ อย่างดูแคลน