ทดลองอ่าน ตื่นเสียทีจะไม่มีทายาทแล้ว! บทที่ 4

ซีกวงทำเป็นมองไม่เห็น เพียงเอ่ยกับฉีอวิ๋นว่า “หลงต้ากับหลงเอ้อร์มังกรที่ตำหนักข้าไม่มีความชอบอื่นใด มีก็แต่ชอบกินผลท้อที่ฉ่ำหวานของพิภพมนุษย์ ไม่ง่ายเลยกว่าที่ข้าจะเสาะหาต้นท้อในพิภพมนุษย์พบสักต้น วันนี้นำมาปลูกไว้ที่แหล่งน้ำแห่งนี้ วันหน้าพวกมันจะได้กินของโปรดกับเขาบ้าง ข้าก็ได้แต่หวังว่าปลูกแล้วจะอยู่รอด”

ชิงหลีชำเลืองมองมังกรทั้งสอง “พิกลแท้ อยู่ดีๆ มังกรไม่กินสัตว์อสูร กลับไปชอบกินผลท้อเสียได้”

คาดว่าวาจานี้คงไปกระตุ้นใจเจ้าตัวจ้อยบางตัวเข้า เสียงพูชือพูชือแผ่วเบาจึงดังขึ้นจากโคนต้นท้อ สองมังกรรีบพร้อมใจกันพยักหน้าไปทางชิงหลีทันใด พลางถือโอกาสตบหางลงไปแถวโคนต้นท้อเพื่อทำให้ความสงบคืนกลับมา

ด้วยมีเสียงฝนกับเสียงน้ำตกผสมกันอยู่ ชิงหลีจึงไม่ได้ติดใจว่าเมื่อครู่นี้จะมีเสียงอื่นดังขึ้น เขาเพียงเอ่ยประชดว่า “ช่างสมกับเป็นตงจวินยิ่งนัก กระทั่งสัตว์เทพก็ยังเอาใจใส่ปานนี้”

“แน่นอน ชั่วดีอย่างไรก็เป็นสัตว์เทพที่คอยทำหน้าที่แทนข้าอยู่ทุกวัน ย่อมต้องตกรางวัลให้พวกมันบ้าง”

ชิงหลีคิดในใจ…เจ้ายังรู้ด้วยหรือว่าตนเองเกียจคร้านบกพร่องต่อหน้าที่

ซีกวงเป็นฝ่ายถามขึ้นบ้าง “แล้วพวกเจ้ามาทำอะไรที่พิภพมนุษย์เล่า”

ชิงหลีปิดปากไม่ตอบคำ ผิดกับฉีอวิ๋นที่เอ่ยตามตรงโดยไม่หลบเลี่ยง “แน่นอนว่ามาเพื่อตามหาจ่งเสิน ไม่ทราบว่าท่านเทพซีกวงพบเบาะแสใดบ้างหรือไม่”

ซีกวงถามอย่างตกใจ “จ่งเสินอยู่ในพิภพมนุษย์หรือนี่!”

ดวงตาของชิงหลีพลันฉายโทสะ ยื่นมือไปหยิกแขนฉีอวิ๋นแล้วเค้นคำพูดจากไรฟันออกมาเบาๆ “เจ้า…โง่…นัก…หรือ!”

ฉีอวิ๋นร้องโอ๊ย นวดแขนพลางกล่าว “บอกท่านเทพซีกวงก็ไม่เห็นจะเป็นไรเลย มีผู้ช่วยเพิ่มขึ้นอีกแรงก็มีความหวังเพิ่มขึ้นอีกส่วน พวกเราเองก็มืดแปดด้านแล้วนี่”

“จ่งเสินอยู่ในพิภพมนุษย์จริงหรือ ถ้าอย่างนั้นข้าจะไปตามหาเดี๋ยวนี้เลย!” ซีกวงพูดพลางเรียกก้อนเมฆมา “หลงต้า หลงเอ้อร์ พวกเจ้าจงรดน้ำต่อไป ข้าไปประเดี๋ยวก็กลับแล้ว!”

เห็นซีกวงขี่เมฆจากไปต่อหน้าต่อตาเช่นนี้ ชิงหลีก็ถลึงตาใส่ฉีอวิ๋นอย่างดุดัน รีบลากตัวอีกฝ่ายแล้วเหาะเหินตามซีกวงไป “ยังมายืนทึ่มทื่ออยู่ทำไม รีบไล่ตามเขาไปเร็วเข้า!”