ทดลองอ่าน ทิวาหลอมทราย ชุด ม่านรักฐานันดร บทที่ 2-บทที่ 3

“แกช่วยไปดูน้องภูที่โรงเรียนหน่อยได้มั้ย เมื่อกี้ครูที่โรงเรียนโทรมาบอกว่าน้องภูตกชิงช้าหัวแตก ตอนนี้ฉันมาทำงานที่ชลบุรี กลับไปไม่ทันจริงๆ ฉันเป็นห่วงลูก” รศิตาบอกอย่างร้อนรน

“ได้ๆ ฉันจะรีบไปดูให้”

“รบกวนด้วยนะแซนด์แล้วฉันจะรีบกลับไป”

“ไม่เป็นไรน่า น้องภูก็หลานฉันเหมือนกันนะ”

ธรณินกำลังจะกดวางสาย แต่เธอนึกบางอย่างขึ้นได้ก็เลยรีบถามรศิตาต่อ

“ว่าแต่…แกโทรบอกพ่อน้องภูหรือยัง”

คำถามนั้นทำให้ปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง

“ฉันบอกเขาแล้ว”

“แล้วนายภาคินว่ายังไงบ้าง”

“เขาก็ไม่ได้ว่าอะไร”

“อะไรนะ! ลูกเจ็บแบบนี้มันไม่คิดจะมาดูลูกเลยเหรอ!”

ธรณินถามด้วยน้ำเสียงฉุนเฉียวทันที เธอไม่อยากจะพูดจาทิ่มแทงหัวใจรศิตา เพราะรู้ว่าตอนนี้อีกฝ่ายเป็นห่วงลูกและร้อนใจมากพอแล้ว แต่เธอก็ไม่อยากให้เพื่อนมองข้ามความเลวของภาคินจนยอมอยู่เป็น ‘ของตาย’ ที่ไร้ศักดิ์ศรีแบบนี้ คนอย่างรศิตาไม่ควรตกอยู่ในสถานะเป็นรองขนาดนี้เลย

“เขาบอกว่าติดงานน่ะ”

“ติดงานอีกแล้ว ติดงานหรือติดเมียใหม่กันแน่”

“พอเถอะแซนด์! สรุปว่าแกจะไปดูน้องภูให้ฉันมั้ย ถ้าแกไม่ไปฉันจะรีบกลับไปดูเอง”

“ฉันก็ไม่ได้บอกว่าจะไม่ไป น้องภูเป็นหลานฉันนะ ฉันก็เป็นห่วงหลานเหมือนกัน แต่ที่ฉันถามเพราะอยากรู้ว่าพ่อน้องภูจะเป็นห่วงลูกบ้างมั้ย หรือมันกำลังดื่มด่ำกับน้ำผึ้งพระจันทร์จนลืมแกกับลูกไปแล้ว”

“ขอบใจมากนะที่แกจะไปดูน้องภูแทนฉัน”

รศิตากล่าวขอบคุณเหมือนไม่ได้ยินที่ธรณินพูดถึงคนรักก่อนที่จะกดวางสายไป คนถูกตัดสายถึงกับถอนหายใจเฮือกใหญ่ระบายความโกรธ แต่ด้วยความที่เป็นห่วงหลานมากร่างบางจึงรีบทิ้งตัวลงในรถ สตาร์ตเครื่องยนต์ และเตรียมจะขับมันออกไป ทว่า…เธอก็นึกอะไรบางอย่างขึ้นได้อีกครั้ง

ธรณินรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาแล้วกดเข้าไปในอินสตาแกรมทันที

‘ไปดินเนอร์ครั้งแรกหลังแต่งงาน…’