ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 10

          บทที่ 10

“แขกทุกท่าน ภาพวาดสองภาพนี้เป็นหอขุยซิงของเราได้มาโดยบังเอิญ ดูทีว่าผู้มีสายตาเฉียบแหลมต้องรู้ความเป็นมาของพวกมันแล้ว ข้าผู้แซ่หลิวก็จะไม่สาธยายให้มากความ เพียงเป็นตัวแทนหอขุยซิงเรากล่าวรับรองกับทุกท่านอย่างแจ่มชัดคำเดียวว่าสองภาพนี้เป็นของแท้แน่นอน”

ยามค่ำคืนแห่งการดื่มสังสรรค์เคล้าเสียงร้องรำทำเพลง หอขุยซิงคือที่ที่น่าตื่นตาตื่นใจที่สุดของตงตูฮุ่ยนี้ ในโถงกว้างใหญ่มีผู้คนเนืองแน่นไร้ที่นั่งว่าง พอสิ้นเสียงช่างวาดภาพวัยชราบนแท่นยกสูงก็ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์เซ็งแซ่ดังระงมขึ้น จะกล่าวโทษที่ผู้เห็นแก้วแหวนเงินทองจนชินตากลุ่มนี้มองว่าพวกมันเป็นของหายากไม่ได้ อย่างไรสองภาพนี้ หนึ่งเป็นภาพที่ทุ่มเงินพันชั่งก็ยากจะซื้อหาได้ อีกหนึ่งเป็นภาพที่ทุ่มเงินพันชั่งก็ยากจะซื้อหาได้ยิ่งกว่า หากได้ภาพใดภาพหนึ่งเป็นของสะสม นั่นเป็นเรื่องเชิดหน้าชูตามากกว่าสร้างสวนดอกไม้ใหญ่โตแห่งหนึ่ง ยิ่งไม่ต้องเอ่ยถึงว่าตอนนี้ยังมีคำกลอนสองบทชวนให้ขบคิดตีความจากลายมือคนคนเดียวกัน

คนที่สามารถมาหาความสำราญบานใจที่หอขุยซิงนี้ได้ ส่วนใหญ่เป็นพวกไม่กลัวความเดือดร้อน ไม่ว่าหอขุยซิงได้สองภาพนี้มาทางใดมิใช่เรื่องสำคัญ บัดนี้พวกมันปรากฏอยู่ที่นี่ ทั้งยังมีหอขุยซิงรับประกันว่าเป็นของจริง จะไม่ทำให้จิตใจคนสั่นคลอนได้อย่างไร นี่ก็มีคนตะโกนพูดอย่างอดใจไม่อยู่แล้ว

“ภาพวาดสองภาพนี้เป็นของปิดท้ายการประมูลคืนนี้หรือ”

“มิใช่ ของปิดท้ายการประมูลคืนนี้เป็นอย่างอื่นขอรับ”

“ตาเฒ่าหลิว นี่เจ้าหมายความว่าอะไร มาล่อหลอกให้พวกข้าอยากได้แล้วก็ไม่ขาย”

“ใต้เท้าเฮ่ออย่าเพิ่งใจร้อนขอรับ ที่นำออกมาให้ดูล่วงหน้าก็เพื่อให้ทุกท่านได้เตรียมตัวเตรียมใจ สามวันให้หลัง หอขุยซิงจะจัดงานประมูลเป็นพิเศษเพื่อภาพวาดสองภาพนี้ ถึงเวลาขอเชิญแขกทุกท่านมาอุดหนุนด้วยนะขอรับ”

ช่างวาดภาพวัยชรากล่าวจบก็โบกมือส่งสัญญาณให้พวกสาวใช้ปลดภาพวาดทั้งสองถือประคองลงไปอย่างระมัดระวัง ส่วนตนเองอยู่บนแท่นยกพื้นปลอบอารมณ์แขกทั้งหลายที่ร้องเอะอะอย่างไม่พอใจเพราะเอาภาพวาดไปเก็บ

เทียบกับความคึกคักเบื้องล่าง บนชั้นสามเงียบเหงาผิดสามัญอย่างเห็นได้ชัด สตรีชุดสีส้มนางหนึ่งนั่งเกาะราวรั้วใต้โคมไฟสลักลายทรงตะกร้าหิ้วดวงเดียวโดดเดี่ยว มือหนึ่งหยิบผลเล็บแดงผิวมันวาววับในถาดเงินตักส่งเข้าปาก มือหนึ่งชี้ไปข้างล่างพลางหัวเราะชอบใจ

“คิกๆ ภาพที่ซื้อมาในราคาสองร้อยตำลึง รอให้เว่ยอ๋องกับคุณชายตู้ได้ข่าว วันมะรืนมีพวกเขามาร่วมครึกครื้นด้วย จะไม่กำไรเป็นร้อยเท่าหรือไร อืม…นับรวมกับยาลูกกลอนโฉมน้ำค้างเม็ดละสามสิบก้วน น้องเสี่ยวอวี้เป็นเทพธิดาแห่งโชคลาภของข้าจริงๆ หนนี้ให้ข้าได้ช่วยนางบ้าง คนบางคนจะได้ไม่เห็นนางเป็นเช่นหมอนปักลาย”

ใต้เฉลียงสลัวรางคล้ายมีนางผู้เดียว นางกล่าวแบบนี้ให้ใครฟังก็สุดรู้ มีเพียงบานประตูเปิดแง้มไว้ข้างหลังขยับดังเอี๊ยดอ๊าดเบาๆ เป็นเสมือนเสียงขานตอบ

หลี่ไท่เห็นภาพบนแท่นยกพื้นถูกเก็บไปก็ลุกขึ้นเดินออกจากหอขุยซิง เขาไม่ไปทวงของตรงๆ กับเถ้าแก่หอนี้ ในเมื่ออีกฝ่ายเอาภาพวาดออกมา แสดงว่าตั้งใจล่อให้เขามาประมูลแข่งวันมะรืนนี้ เพลานี้พูดมากไปก็เปล่าประโยชน์

รถม้าแล่นจากตงตูฮุ่ยแล้ววิ่งวนด้านนอกเหยียนคังฟางครึ่งรอบก่อนจะหยุดจอดในตรอกเล็กสายหนึ่งบนถนนใกล้กับวังเว่ยอ๋อง เงาดำสายหนึ่งก้าวมาที่ข้างรถม้า เลิกม่านประตูขึ้นมุมหนึ่ง กล่าวรายงานกับหลี่ไท่ด้านใน

“องค์ชาย พบคนแล้วพ่ะย่ะค่ะ พักอยู่ในโรงเตี๊ยมที่ชื่อว่าโจวไหลบนถนนสายตะวันออกทางทิศใต้ของย่านนี้”