ทดลองอ่าน เสน่หามายาจอมนาง บทที่ 85-86

บทที่ 85

เผยไหวกวงทำตามความปรารถนาของเสิ่นหุย ล้างมือให้สะอาดในน้ำอุ่นที่นางเตรียมไว้ให้เขา จากนั้นก็ใช้ผ้าเช็ดหน้าที่นางพาดไว้เช็ดคราบน้ำบนมือจนแห้ง

เผยไหวกวงหันกลับไปมองเสิ่นหุยที่นอนขดตัวอยู่บนเตียงหันหลังให้เขา จากนั้นก็เก็บผ้าเช็ดหน้าที่ใช้เช็ดมือเข้าไปในแขนเสื้อพลางเดินเข้าไปหานาง ช้อนร่างนางขึ้นมาแล้วหันหลังเดินออกไปข้างนอก

“ท่านจะพาข้าไปที่ใด” เสิ่นหุยมองเขาอย่างตกใจ

คนผู้นี้คงไม่ทำอะไรเกินเลยกระมัง แต่นาง…ทั้งอยากช่วยเขาและกังวลในข้อต้องห้ามของเขาด้วย ถึงได้ดื่มยานั่นเอง ตอนนี้เขาไม่สนใจแล้วหรือ จะพานางไปเช่นนี้หรือ

เผยไหวกวงไม่ได้พูดอะไร อุ้มเสิ่นหุยออกจากห้อง เดินลงบันไดไปทันที

คนงานเข้ามาขวางไว้ “ท่านจะกลับแล้วหรือ ท่านเรียกใช้ห้องเซียนจื้อ ยังไม่ได้จ่ายเงินเลยขอรับ!”

“บนโต๊ะ”

คนงานวิ่งเข้าไปดูในห้อง พบตั๋วเงินที่วางไว้บนโต๊ะจึงยิ้มอย่างวางใจ

เผยไหวกวงอุ้มเสิ่นหุยลงบันได เดินผ่านกลุ่มคนที่คึกคัก บรรยากาศสนุกสนานในห้องโถงใหญ่ชั้นหนึ่งนั้นยิ่งเพิ่มมากขึ้น การละเล่นเปลี่ยนแบบใหม่แล้ว เหล่าหญิงงามที่แต่งตัวบางเบามีผ้าปิดตาถูกกลุ่มคนห้อมล้อมไว้ตรงกลาง พวกนางร่ายรำหมุนตัวไปตามจังหวะกลองที่เร็วขึ้นเรื่อยๆ ราวกับฟ้าดินหมุนวน หญิงงามคนสุดท้ายที่ยืนอย่างมั่นคงไม่ล้มลงสามารถเลือกแขกในคืนนี้เองได้ ที่ผ่านมาจะเป็นแขกที่เลือกหญิงงาม นี่เป็นครั้งแรกที่หญิงงามสามารถเลือกแขกของตนเองได้ หญิงงามเหล่านี้จึงร่ายรำอย่างเต็มกำลังและตั้งใจมากขึ้น เรียกเสียงให้กำลังใจได้ไม่น้อย

หญิงงามอีกคนหนึ่งหมุนตัวจนไม่รู้ทิศทาง ร่างกายเอนล้มออกจากบริเวณร่ายรำที่กั้นด้วยผ้าไหมสีแดง บัณฑิตคนหนึ่งจ้องมองนางตอนที่นางกำลังร่ายรำอยู่ เห็นว่านางกำลังจะล้มลงจึงรีบเข้าไปประคองไว้ ดึงนางเข้ามาในอ้อมแขนพลางท่องกลอนอันไพเราะที่เขาเพิ่งแต่งขึ้น…

เสิ่นหุยดวงตาแดงก่ำ

ดูเถิด! แขกที่ไม่รู้จักกันยังรู้จักประคองหญิงงามที่จะล้มลง แต่ขันทีชั่วที่ก่อนหน้านี้นางยังเป็นห่วงเขาอยู่ เวลานี้เขากลับอุ้มนางออกจากหอเซียงมี่ ไม่สนใจความรู้สึกของนางสักนิด ทำเกินไปแล้ว!

วันหน้านางจะไม่สนใจความเป็นความตายของเขาอีกแล้ว!

พอออกจากประตูใหญ่ของหอเซียงมี่ เสิ่นหุยก็ถูกลมเย็นข้างนอกพัดใส่ ขณะที่ร่างกายของนางกำลังร้อนรุ่ม ความเย็นความร้อนปะทะกันให้ความรู้สึกแปลกใหม่ พอความร้อนภายในร่างกายถูกลมพัดใส่จนบรรเทาลงเล็กน้อย นางจึงจงใจพูดอย่างโกรธเคืองด้วยท่าทีสงบนิ่ง

“รบกวนจั่งอิ้นปล่อยข้าลงด้วย ข้าจะไปหาความสุขกับบุรุษในหอเอง!”

เผยไหวกวงก้มหน้ามองนางคราหนึ่งแล้วพูดอย่างไม่แสดงอารมณ์ว่า “เตียงนั่นสกปรก โค่วโค่วคนโง่”

เดิมทีเสิ่นหุยยังรู้สึกเสียใจต่อคำพูดไม่รู้กาลเทศะที่ตนเองพูดไปเมื่อครู่ จู่ๆ ได้ยินคำพูดนี้ของเขาก็เผยอปากเล็กน้อยอย่างตกตะลึง

“เป็นบุรุษที่หล่อเหลายิ่ง…”

“น่าเสียดายที่อุ้มคุณชายน้อยเอาไว้ คงจะมีความชอบเช่นนี้กระมัง…”

คำวิพากษ์วิจารณ์ของคนที่เดินผ่านมาลอยมาเข้าหู เสิ่นหุยเพิ่งรู้ตัวว่าคนที่พวกเขาพูดถึงคือเผยไหวกวง นางลังเลครู่หนึ่งจึงซุกหน้าลงบนแผ่นอกของเขา เผยให้เห็นเพียงลำคอขาวสะอาด