ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

บทที่ 113 ประกาศศักดา

หลังออกจากโถงหลัก หมิงอวี๋กับหมิงซั่วรู้กาลเทศะอย่างยิ่ง ไม่ทันไรก็เดินห่างไปไกลโดย ‘ไม่เจตนา’ ทิ้งให้หมิงหวาฉังกับเฉิงสวินเดินคู่กันเพียงลำพัง ทั้งสองคนรู้สึกกระอักกระอ่วนโดยไม่ได้นัดหมาย สุดท้ายเฉิงสวินก็เป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน

“เรื่องของซือเยวี่ย ขอบคุณแม่นางรองอย่างยิ่ง”

หมิงหวาฉังกล่าว “โชคดีที่พี่รองของข้ากับพวกใต้เท้าในจวนที่ว่าการเมืองหลวงร่วมแรงกันค้นหาฆาตกร ข้ามิกล้ารับผลงาน”

กับผู้อื่นหมิงหวาฉังล้วนบอกปัดโดยอ้างความโชคดี คำอธิบายนี้ตบตาพวกผู้ใหญ่ได้ แต่ไม่อาจตบตาเฉิงสวิน เขาถามขึ้น

“แม่นางรอง เจ้าบังเอิญพบหลูตู้ที่วัดชิงฉานจริงๆ หรือ”

หมิงหวาฉังย่อมไม่ยอมรับ ตอบอย่างจริงจัง “แน่นอน”

เฉิงสวินขยับริมฝีปาก มองหมิงหวาฉังอย่างกระอึกกระอัก คราวก่อนนางมาถามเขาเรื่องหลูตู้ถึงที่จวนเฉิงกั๋วกง เขารู้สึกถึงบางอย่างตั้งแต่ตอนนั้นแล้ว ต่อมาได้ยินว่านางพบฆาตกรที่วัดชิงฉานและฆาตกรถูกหมิงหวาจางที่รุดตามมาจับเป็นได้คาหนังคาเขา การคาดเดาในใจเฉิงสวินก็ยิ่งชัดเจน

นางน่าจะวางอุบายร่วมกับพี่ชายของนาง เจตนาหลอกล่อเพื่อจับหลูตู้เสียมากกว่า มองไม่ออกจริงๆ ว่าคุณหนูรองหมิงที่คนนอกเล่าลือกันว่าไร้ประโยชน์ไร้ความสามารถมีดีแต่เปลือกกลับกล้าเผชิญหน้ากับฆาตกรเพียงลำพัง

นางมีใบหน้าที่งามละมุนชวนเอ็นดูเป็นที่สุด แต่กลับมีหัวใจที่หุนหันอาจหาญถึงเพียงนี้ได้ ทำให้ผู้อื่นคาดไม่ถึงโดยแท้

ความจริงแล้วเฉิงสวินไม่เห็นด้วยที่นางเสี่ยงอันตรายเช่นนี้ ถึงอย่างไรนางก็เป็นคุณหนูในห้องหอ ปักดอกไม้เย้าแหย่แมวอยู่ในเรือนหลังไปก็พอ ไม่ควรข้องเกี่ยวกับเรื่องที่คละคลุ้งไปด้วยคาวเลือดเหล่านั้นจริงๆ ทว่าคดีฆาตกรรมนี้เกี่ยวพันถึงน้องสาวของเขาเอง นางเพิ่งช่วยครอบครัวของเขาเสาะหาตัวฆาตกรจนพบ ไม่เหมาะที่เขาจะเอ่ยคำคัดค้าน จึงเพียงโน้มน้าวด้วยความจริงใจ

“แม่นางรอง ข้าขอบคุณมากที่เจ้ากับพี่ชายทวงความเป็นธรรมแทนซือเยวี่ย แต่สตรีอยู่ข้างนอกตัวคนเดียวอันตรายเกินไป วันหน้า…เจ้าไม่ควรเอาตัวไปเสี่ยงอีก”

หมิงหวาฉังยกยิ้ม หลุบตาไม่พูดต่อ นางรู้เจตนาของฮูหยินเฉิงกั๋วกงกับท่านย่าและเข้าใจว่าในแง่ของขนบธรรมเนียมทั่วไปเฉิงสวินเป็นตัวเลือกเจ้าบ่าวที่ไม่เลวผู้หนึ่ง เขาพูดสิ่งเหล่านี้เพราะหวังดีต่อนางจากใจจริง

เขาเป็นคุณชายชนชั้นสูงที่พบได้บ่อยในเมืองฉางอัน ตั้งแต่เล็กเล่าเรียนสี่ตำราห้าคัมภีร์ ได้รับการอบรมบ่มเพาะเป็นผู้สืบทอดวงศ์ตระกูล เขาจะแต่งภรรยาที่มีฐานะสมกัน หลังแต่งงานเขาจะให้เกียรติภรรยา จะรับหน้าที่สร้างครอบครัวเลี้ยงดูบุตร ทว่า…ก็แค่นี้เท่านั้น

เขาจะไม่นำงานกลับมาที่เรือนหลัง จะไม่ฟังภรรยาแสดงความเห็นเกี่ยวกับเรื่องใหญ่ของราชสำนัก คำว่า ‘สงสัยผู้ใดจงอย่าใช้ ใช้ผู้ใดจงอย่าสงสัย’ ยิ่งไม่นำมาใช้เอ่ยถึงสตรีผู้หนึ่ง นี่ไม่ใช่ความผิดของเขา ในฐานะคุณชายชนชั้นสูงผู้หนึ่งที่ไม่เที่ยวหอคณิกา ไม่ให้กำเนิดบุตรอนุก่อนแต่งภรรยา เฉิงสวินก็เหนือกว่าคุณชายเสเพลแทบทุกคนแล้ว