ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

เฉิงสวินไม่อาจเข้าใจว่าเหตุใดหมิงหวาฉังที่เมื่อครู่ยังดีๆ อยู่ถึงเปลี่ยนท่าทีเป็นห่างเหิน ทั้งสองคนเริ่มมีระยะห่างโดยไม่รู้สาเหตุ เขานิ่งไปครู่หนึ่งก่อนชวนคุยอีกครั้ง

“ไม่รู้ว่าปกติแม่นางรองอยู่จวนทำอะไรบ้าง ยามว่างชอบทำสิ่งใด”

“นอกจากกินก็นอน” หมิงหวาฉังตอบตามจริง “นอกจากกินดื่มข้าก็ไม่ถนัดทักษะใดทั้งสิ้น”

เฉิงสวินวางหน้าไม่สนิท ยิ้มเพื่อกอบกู้สถานการณ์ “แม่นางรองพูดล้อเล่นแล้ว ตั้งแต่อยู่ที่ราชธานีตะวันออกรองผู้ว่าการหมิงก็เป็นคนเก่งที่โด่งดัง ได้รับการขนานนามคู่กับบุตรชายคนโตสกุลเซี่ย เจ้าในฐานะน้องสาวของเขาจะไม่รู้เรื่องกาพย์กลอน คัดอักษร และวาดภาพได้อย่างไร”

หมิงหวาฉังคลี่ยิ้มมองเฉิงสวินพลางเอ่ย “ข้าพูดจริงๆ พี่รองของข้าทำสิ่งใดล้วนดีเยี่ยม มีเขาเชิดหน้าชูตาให้จวนเจิ้นกั๋วกงแล้ว เช่นนั้นข้าจะขยันหมั่นเพียรไปเพื่ออันใด มิสู้เสพสุขกับชีวิตดีกว่า”

เฉิงสวินอึ้งงัน มองดวงตาสกาวทอยิ้มของสาวน้อยตรงหน้า ชั่วขณะนั้นราวกับตกอยู่ท่ามกลางม่านหมอก นางยืนอยู่หลังม่านหมอกนั้น เขาเอื้อมมือถึงนาง ทว่าไม่อาจสัมผัสได้ เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกว่าอ่านสตรีผู้หนึ่งไม่เข้าใจ จึงอดไม่ได้ที่จะถามนาง

“สตรีในเมืองหลวงล้วนถือทักษะความรู้กับฝีมือเย็บปักว่าเป็นเกียรติ เจ้าไม่ฝึกฝนสิ่งเหล่านี้ไม่ร้อนใจบ้างเลยหรือ”

“มีอะไรต้องร้อนใจเล่า” หมิงหวาฉังไม่สะทกสะท้านกับเรื่องนี้ “ข้ารู้ว่าตนเองเป็นคนเช่นไรและรู้ด้วยว่าสิ่งใดที่ตนเองต้องการ สิ่งที่ไม่ต้องการย่อมไม่เรียน ไม่จำเป็นต้องใช้ชีวิตเหมือนผู้อื่นนี่”

ครานี้เฉิงสวินนิ่งไปเนิ่นนาน มองไปทางหมิงหวาฉังด้วยนัยไม่ชัดเจน “เจ้าไม่เหมือนที่คนนอกเล่าลือกันสักนิด”

หมิงหวาฉังไม่ใส่ใจว่าคนนอกมองนางเช่นไร ขานรับเพียงคำเดียวเท่านั้น ดอกเหมยแดงสองฟากเบ่งบาน กำจายกลิ่นหอมระรวย เฉิงสวินเดินไปสักพักก็ชวนนางคุยอีกครั้ง

“ดูเหมือนแม่นางรองกับรองผู้ว่าการหมิงมีความสัมพันธ์ที่ดียิ่ง”

“ใช่” หมิงหวาฉังกล่าว “พี่รองของข้าเป็นคนหนุ่มที่ดีที่สุดในใต้หล้า”

เฉิงสวินได้ยินถ้อยคำนี้ก็รู้สึกอึดอัดโดยพลัน แต่เมื่อคิดว่านางออกจากจวนน้อยครั้ง ในโลกของนางมีแต่พี่ชาย เห็นพี่ชายเป็นดั่งผืนฟ้าก็ปกติอย่างยิ่ง เขาจึงกล่าว