ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

“รองผู้ว่าการหมิงเป็นคนเก่งที่หาได้ยากจริงๆ แม้แต่ท่านปู่ของข้ายังชมเขาไม่ขาดปาก สืบคดีครั้งนี้เขาสร้างผลงานยิ่งใหญ่ ได้เผยโฉมต่อพระพักตร์ฝ่าบาทกับขุนนางบุ๋นบู๊ทั่วราชสำนัก วันหน้าจะต้องประสบความสำเร็จแน่นอน”

หมิงหวาฉังกำลังจะขานตอบ เสียงเย็นกังวานของคนผู้หนึ่งก็ดังมาทางด้านหลัง “คุณชายใหญ่เฉิงชมเกินไป ข้าละอายมิกล้ารับ”

หมิงหวาฉังหันไปมองก็เห็นเงาร่างสายหนึ่งย่ำหิมะเดินมาท่ามกลางดอกเหมยแดงสีสันร้อนแรง เขาปัดกิ่งเหมยที่พาดลงมาก่อนเอ่ยกับนาง

“เหตุใดถึงเดินเร็วเพียงนี้ หนาวหรือไม่”

เหตุใดเขามาได้เล่า หมิงหวาฉังประหลาดใจไม่น้อย นางนึกว่าเขายินดีจะรั้งอยู่สนทนากับเจิ้นกั๋วกงและเฉิงกั๋วกงในโถงหลักมากกว่า

นางไม่ได้ตอบ หมิงหวาจางก็จับมือนางขึ้นมากุมอย่างสนิทสนม “มือเย็นอยู่บ้าง”

จบคำเขาไม่รอให้นางตอบ ปลดชุดคลุมกันลมของตนแล้วคลุมบนร่างนาง จากนั้นก็หลุบตาผูกสายรัดให้นางอย่างตั้งอกตั้งใจ ขนตาเขาลู่ลง ใบหน้าด้านข้างเคร่งขรึมหมดจด ผุดผ่องดั่งหิมะน้ำแข็ง เว้นแต่ดวงตาที่ดำดุจน้ำหมึกเข้ม ไม่อาจจำแนกลึกตื้น

เฉิงสวินสัมผัสได้ถึงความเป็นปรปักษ์ที่ซับซ้อนจากหมิงหวาจาง เหตุใดเขารู้สึกว่าอีกฝ่ายจงใจทำให้เขาดู ราวกับพยัคฆ์เห็นผู้บุกรุกแล้วประกาศความเป็นเจ้าของพงไพร

ทว่าหมิงหวาฉังเป็นเพียงน้องสาวของหมิงหวาจาง ไม่ใช่คู่หมั้นของอีกฝ่ายเสียหน่อย ช้าเร็วน้องสาวก็จะต้องออกเรือน จวนเฉิงกั๋วกงกับสกุลหมิงมีฐานะสมกัน ไม่ว่าจะมองจากมุมใดเขาเฉิงสวินก็เป็นน้องเขยที่ไม่เลว ไยอีกฝ่ายต้องกีดกันเช่นนี้

แต่เมื่อนึกถึงคำประเมินในเมืองหลวงเกี่ยวกับหมิงหวาจาง เฉิงสวินก็รู้สึกว่าคงเป็นเพราะตนเอาความคิดคนเลวไปคาดเดาจิตใจวิญญูชน อีกฝ่ายสง่าผ่าเผย เที่ยงธรรมรักษาจารีต จะบังเกิดความรู้สึกลึกซึ้งกับน้องสาวแท้ๆ ได้อย่างไร น่าจะเป็นเพราะสองพี่น้องผูกพันกันมาก อีกฝ่ายเห็นน้องสาวต้องความเย็นถึงได้ร้อนใจ

เฉิงสวินอธิบายกับตนเองจบก็เป็นฝ่ายยิ้มประจบพี่ชายของว่าที่ภรรยา “รองผู้ว่าการหมิง เหตุใดท่านมาถึงที่นี่เล่า”

หมิงหวาจางไม่เหลือบมองเฉิงสวินแม้แต่คราเดียว เพียงเอ่ยเสียงเรียบ “ข้ามาดูน้องสาวของตนเองไม่ได้หรือ”

เฉิงสวินใบหน้าแข็งทื่อเล็กน้อย ครุ่นคิดในใจ พิลึกยิ่งนัก เหตุใดทั้งพี่ทั้งน้องล้วนพูดคุยยากเช่นนี้หนอ นี่เป็นความเคยชินของคนสกุลหมิงหรือไร จากนั้นเขาก็ยิ้มพลางกล่าว

“ก็จริง แม่นางรองเพิ่งรอดชีวิตจากวัดชิงฉาน ไม่แปลกที่รองผู้ว่าการหมิงจะไม่วางใจ นางมีพี่ชายที่ดีเช่นท่านนับว่าเป็นความโชคดีโดยแท้”

หมิงหวาจางไม่หวั่นไหว จดจ่อจัดคอเสื้อให้หมิงหวาฉังพลางเอ่ยเสียงเบา “นางได้มาเป็นน้องสาวของข้าไม่ใช่ความโชคดีของนาง แต่เป็นความโชคดีของข้าต่างหาก”

เฉิงสวินเห็นท่าทีที่หมิงหวาจางจัดคอเสื้อให้หมิงหวาฉังชัดเต็มสองตา คิ้วก็ขมวดทันใด ข่มกลั้นอีกครา พยายามคิดว่าคนทั้งสองเป็นฝาแฝดหงส์มังกรที่เติบโตมาด้วยกัน ย่อมสนิทสนมกว่าพี่ชายน้องสาวทั่วไป ตนไม่ควรคิดมาก เขาจึงแย้มยิ้มออกมาอย่างไม่จริงใจนัก

“ท่านกล่าวเช่นนี้ วันหน้าผู้ใดได้แต่งแม่นางรองจะไม่ยิ่งโชคดีหรือ”

“ตอนนี้นางอยู่จวนบำเพ็ญพรตโดยไม่ปลงผม ยังไม่คิดเรื่องแต่งงาน”

“แต่ได้ยินมาว่าปีนี้แม่นางรองอายุสิบเจ็ดปีแล้ว” เฉิงสวินมองหมิงหวาจางแน่วนิ่ง “แม่นางรองไม่มีทางอาศัยอยู่จวนเจิ้นกั๋วกงไปชั่วชีวิต ถึงอย่างไรนางก็ต้องออกเรือน”