ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

แม้แต่คนนอกยังพูดได้เต็มปากว่าช้าเร็วหมิงหวาฉังก็ต้องออกเรือน หมิงหวาจางฟังจบความโกรธเกรี้ยวก็ก่อตัวขึ้นมาทันใด ปีนี้นางอายุสิบเจ็ดปี เป็นอายุสูงสุดที่กฎหมายกำหนดให้สตรีออกเรือน คนทั้งหมดจึงพร้อมใจกันจัดแจงให้นางดูตัว แม้แต่ความเห็นของเขาก็ไม่ถาม

หมิงหวาจางรู้ว่าสตรีไม่ออกเรือนจะต้องเผชิญกับคำครหานินทามากมาย แต่เขาไม่อาจทนเห็นนางเดินเคียงข้างพูดคุยเรื่องแต่งงานกับบุรุษอื่นได้ ได้แต่ยกเหตุผลว่านางยังไม่อยากออกเรือนมาเกลี้ยกล่อมตนเองว่ากำลังปกป้องความต้องการของนางอยู่ ไม่ใช่กำลังก่อกวนเพราะความเห็นแก่ตัวของตนเอง

หมิงหวาฉังดึงสายรัดชุดคลุมกันลม กะพริบตามองดูบุรุษสองคนนี้ รู้สึกงุนงงอยู่บ้าง พวกเขาทำอะไรกันอยู่ ออกเรือนหรือไม่ออกเรือนนั้น ตามหลักแล้วควรเป็นเรื่องของข้าไม่ใช่หรือ

หมิงหวาฉังคลี่ยิ้มแล้วขัดจังหวะการปะทะกันที่แปลกพิกลนี้อย่างอ้อมค้อม “พี่หญิงใหญ่กับน้องหญิงสามเดินนำไปไกลแล้ว พวกเรารีบไปหาพวกนางกันเถิด”

หมิงหวาจางกับเฉิงสวินหุบปากพร้อมกันโดยไม่ต้องนัดแนะ ต่างเดินตามหลังหมิงหวาฉังไปเงียบๆ

หมิงอวี๋กับหมิงซั่วนั่งพักอยู่ในศาลา เห็นแต่ไกลว่าสตรีนางหนึ่งสวมชุดคลุมกันลมสีดำเดินตรงมา ด้านหลังซ้ายขวามีคุณชายเดินตามมาสองคน ท่าทางของสามคนนี้ดูเงียบขรึมชอบกล

หมิงซั่วเห็นก็เบ้ปากแล้วพร่ำบ่น “ท่านย่าลำเอียง พี่รองก็ลำเอียง พวกเราอุตส่าห์เปิดโอกาสให้คนคู่นั้น พี่รองก็ยังรีบร้อนตามออกมา กลัวว่านางจะเสียเปรียบ”

หมิงอวี๋ทำเหมือนไม่ได้ยิน ยังคงวางท่าพี่สาวคนโต ต้อนรับอย่างใจกว้าง “คุณชายใหญ่เฉิง น้องรอง น้องหญิงรอง พวกเจ้ามากันแล้ว เอ๊ะ? บนร่างน้องหญิงรองคือ…”

“คือชุดคลุมกันลมของข้า” หมิงหวาจางต่อบทสนทนาเสียงเรียบ “นางเดินในดงดอกเหมยนานเกินไป ร่างกายทนรับความหนาวไม่ไหว”

หมิงอวี๋ขมวดคิ้ว นี่เป็นความรู้สึกลวงของนางเองหรือไม่ เหตุใดฟังดูแล้วคล้ายมีน้ำเสียงประชดประชันแฝงอยู่ในถ้อยคำนี้ จากนั้นก็เหลือบมองหมิงหวาจางผู้ไว้ตัวเยือกเย็นหมดจดดั่งจันทรา ครุ่นคิดในใจว่านางคงจะคิดมากไปเอง จากนั้นก็คลี่ยิ้มพลางกล่าว

“เป็นความบกพร่องของข้า ลืมเตือนให้นางสวมชุดคลุมออกมาด้วย เหลียนเฉียว จงไปหยิบชุดคลุมขนจิ้งจอกแดงของข้าตัวนั้นมาให้น้องหญิงรองสวมกันหนาว”

สาวใช้นามเหลียนเฉียวกำลังจะขานรับ หมิงหวาจางกลับยับยั้งเสียงเย็น “ไม่ต้อง นางสวมของข้าก็พอ”

หมิงอวี๋ลำคอตีบตัน รู้สึกได้ถึงการประกาศเขตอำนาจกลายๆ ความรู้สึกชนิดนี้ช่างไร้สาระสิ้นดี นางยิ้มจืดเจื่อนแล้วกล่าวขึ้นอีก

“ก็จริง เจ้ากับนางเป็นฝาแฝดหงส์มังกร เจ้าย่อมรู้ความชอบของนางดีกว่าใคร ในเมื่อนางหนาวก็รีบเข้ามาเถิด อย่าได้ถูกลมหนาวข้างนอกพัดใส่”