ทดลองอ่าน หยกคู่เคียงรักพิทักษ์ฉางอัน บทที่ 113-114

หมิงหวาฉังถูกหมิงหวาจางจับห่ออยู่ในชุดคลุมกันลม ยังไม่ทันได้พูดสักประโยคก็กลายเป็นตุ๊กตากระเบื้องที่เปราะบางทั้งกลัวลมและกลัวหนาว ถูกห้อมล้อมพาเข้าไปในศาลาดั่งดาวล้อมเดือน ทำให้นางรู้สึกจนใจอย่างยิ่ง วันนี้เขาเป็นอะไรของเขา ราวกับกลืนประทัดลงไป พบเจอผู้ใดก็พ่นไฟใส่คนผู้นั้น

ทั้งห้าคนนั่งลงในศาลา ต่างคนต่างไร้ถ้อยคำ เงียบเสียจนได้ยินแต่เสียงลมพัดข้างนอก แม้กระทั่งหมิงซั่วที่เอาแต่ใจที่สุดก็ยังสัมผัสได้ว่าบรรยากาศผิดปกติ จึงก้มหน้าไม่ส่งเสียง

หมิงหวาฉังตากลมหนาวพักใหญ่ สุดจะทนแล้วจริงๆ จึงเอ่ยขึ้น “สวนดอกไม้ในฤดูเหมันต์ไม่มีอะไรน่าเดินชม มีเพียงดงดอกเหมยตรงนี้พอให้ชมได้ พวกผู้ใหญ่คงรอจนร้อนใจแล้ว พวกเรากลับกันดีกว่า”

เฉิงสวินก็โล่งอกเช่นกัน แม้เสียดายที่ไม่ได้สนทนากับหมิงหวาฉังสักเท่าใด ทว่าก็ดีกว่าเสียเวลาอยู่ตรงนี้ เขานั่งอยู่ข้างกายหมิงหวาจาง รู้สึกกดดันอย่างบอกไม่ถูก ราวกับเขาเป็นคนมีศีลธรรมเสื่อมทราม หมายจะชิงคนรักของผู้อื่น แต่กลับถูกเจ้าของจับได้ซึ่งหน้า

ฮูหยินผู้เฒ่าหมิงกับฮูหยินเฉิงกั๋วกงเพิ่งพูดคุยกันครู่เดียวก็เห็นเฉิงสวินกับพวกหมิงหวาฉังกลับมาเสียแล้ว ฮูหยินผู้เฒ่าหมิงจึงขมวดคิ้วพลางถามหมิงอวี๋

“นางหนูใหญ่ พวกเจ้าเดินเล่นในสวนดอกไม้กันเสร็จแล้วหรือ”

หมิงอวี๋ตอบ “ใช่เจ้าค่ะ น้องหญิงรองหนาวอยู่บ้าง พวกเราจึงกลับมากันก่อน”

ฮูหยินเฉิงกั๋วกงได้ยินก็ต่อบทสนทนาช้าๆ “วันนี้ลมแรง ควรกลับมาเร็วสักหน่อยจริงๆ ไว้เลือกวันอากาศดีค่อยไปเดินเล่นในสวนดอกไม้อีกคราก็ยังไม่สาย ฮูหยินผู้เฒ่าวาสนาดีโดยแท้ หลานสาวหลานชายล้วนมีพรสวรรค์โดดเด่นยิ่ง ดูไปแล้วช่างน่าอิจฉา ไม่รู้ว่า…เทศกาลซั่งหยวนจวนเจิ้นกั๋วกงวางแผนอะไรไว้หรือไม่”

หมิงหวาจางฟังพลางขมวดคิ้ว อยากจะบอกปัดยิ่งนัก ทว่าอยู่ต่อหน้าผู้ใหญ่เขาไม่อาจเป็นผู้ตัดสินใจ ระหว่างนั้นเจิ้นกั๋วกงจึงเอ่ยตอบ

“ยังไม่มี ฉังฉังร่ำร้องจะไปชมโคมไฟนานแล้ว แต่วันนั้นข้ามีธุระไม่อาจออกจากจวน น้องสะใภ้รองกับน้องสะใภ้สามก็บอบบางไม่เหมาะจะลงถนนไปเบียดเสียด ข้ากลัวว่าหากไม่มีผู้ใหญ่คอยเฝ้า นางจะวิ่งส่งเดชไปทั่วถนน จึงไม่ได้ตอบตกลง”

หมิงหวาฉังได้ยินก็แค่นเสียงเบาๆ ความไม่พอใจเกลื่อนใบหน้า เฉิงสวินสังเกตเห็นแล้วก็อดยิ้มออกมาไม่ได้