ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 11

“หม่อมฉันแจ่มแจ้งดีว่าลูกคนนี้เห็นแก่สายใยสัมพันธ์มากที่สุด นางเห็นหม่อมฉันกับพวกพี่ชายสำคัญเท่าชีวิต ทุ่มเทจิตใจอยู่ที่ตัวพวกหม่อมฉันสามคนทั้งหมด นางแยกจากท่านแม่ไม่ได้ยิ่งกว่าใครๆ หม่อมฉันเพียงคิดว่าตอนตนเองกินดีอยู่ดีในหนานจ้าว อวี้เอ๋อร์ต้องอยู่คนเดียวในเมืองฉางอัน นางขาดมารดา และไม่มีพี่ชายที่ดูแลพึ่งพากันและกัน ยังต้องมองดูพี่ใหญ่ของนางตายอย่างไม่เป็นธรรมในคุก ตอน…ตอนนั้นนางเพิ่งย่างวัยสิบสอง ยังโตไม่เต็มที่เลย ถึงเป็นผู้ใหญ่อย่างหม่อมฉันก็ยังทนรับไม่ไหว นางเป็นเด็กคนหนึ่งผ่านมาได้เช่นไร ถ้าทำให้นางเจ็บปวดน้อยลงส่วนหนึ่งได้ หม่อมฉันอยากเอามีดเฉือนตัวเองแบกรับไว้แทนนางแทบใจจะขาด…”

ร่างของหานลี่สั่นสะท้านน้อยๆ พอได้ยินหลูซื่อพูดถึงเรื่องร้าวรานใจ เขาถึงกับคิดเรื่องบางเรื่องได้ปรุโปร่งในบัดดล

“แต่ตอนพบกันอีกครั้งที่หนานจ้าว นางกลับปิดบังเรื่องต่างๆ ไว้ไม่ให้หม่อมฉันรู้ ไม่แม้แต่จะร้องทุกข์ต่อมารดา เอาแต่คิดเป็นอย่างแรกว่าไม่ให้หม่อมฉันโศกเศร้าเสียใจจึงจะดี ทรงเห็นว่าในใต้หล้ายังมีเด็กโง่เช่นนี้อยู่ที่ไหน นางประคับประคองหัวใจคนอื่นอย่างทะนุถนอม ส่วนหัวใจของตัวเองมิใช่ก้อนเนื้อก้อนหนึ่งหรือ!”

หลูซื่อตะเบ็งเสียงตะโกนพูดประโยคสุดท้ายแล้วก้มหน้าร่ำไห้อย่างไร้สุ้มเสียง

หลี่ไท่รออยู่ด้านข้างเงียบๆ หากตรงหน้าอกเดี๋ยวจุกแน่นเดี๋ยวสะท้านสะเทือนดุจมีใครรัวกลองอยู่ใกล้ๆ มันอึดอัดทรมานยิ่งกว่าบาดเจ็บเลือดไหล ความรู้สึกนี้กระตุ้นให้เขาอยากเห็นหน้านางจนทนไม่ไหวยิ่งขึ้น พันธนาการนางไว้ข้างกายจึงจะสงบใจลงได้

บรรยากาศในลานเรือนตึงเครียดอย่างมาก ผ่านไปนานเท่าไรก็สุดรู้ เสียงร้องไห้แผ่วเบาของหลูซื่อค่อยๆ เงียบลง นางเอาแขนเสื้อซับหางตาแล้วเงยหน้าขึ้น มองชายหนุ่มตรงหน้าในฐานะมารดาคนหนึ่ง…มารดาผู้ดื้อดึง นางจ้องมองนัยน์ตาสีผิดแผกจากคนทั่วไปนิ่งๆ ไม่นึกหวาดกลัว กลับบังเกิดความกล้าที่หาผู้ใดเทียบเคียงได้ ต่อให้ยามนี้เป็นฮ่องเต้ยืนอยู่เบื้องหน้า ก็อย่าได้หมายว่านางจะยอมถอยให้แม้สักครึ่งก้าว

หลี่ไท่รู้สึกได้ว่าสิ่งที่นางกำลังจะพูดเป็นเรื่องสำคัญมาก เขาปรับสีหน้าเป็นเคร่งขรึมจริงจัง มองตอบสตรีวัยกลางคนผู้นี้ ก็ได้ยินสุ้มเสียงแหบทุ้มอู้ๆ อี้ๆ ที่ดังมากระทบหูแล้วชัดเจนเป็นพิเศษ

“อวี้เอ๋อร์เป็นเด็กช่างระแวง มีเรื่องอะไรล้วนเก็บไว้ในใจ กลัวคนอื่นเป็นห่วง ไม่ว่าใครนางก็ไม่ยอมบอกจนกลายเป็นนิสัยติดตัว แก้อย่างไรก็แก้ไม่หาย ส่วนท่านอ๋องทรงเป็นคนเงียบขรึมไม่ช่างพูด นานวันเข้าพระองค์กับนางจะกินแหนงแคลงใจกันอย่างเลี่ยงได้ยาก จากคู่สร้างคู่สมจะแปรเปลี่ยนเป็นคู่เวรคู่กรรม ขืนให้นางล้มป่วยแบบนี้ซ้ำๆ ช้าเร็วก็คงสิ้นชีวิต ตามความเห็นของหม่อมฉัน พระองค์กับนางมิใช่คู่ครองที่เหมาะสมกันแน่นอน หม่อมฉันรู้ว่าอวี้เอ๋อร์ยังฝังใจกับเรื่องพี่ใหญ่นางจนไม่ยอมวางมือ หม่อมฉันจะเกลี้ยกล่อมนางเอง หากท่านอ๋องทรงมีความรักต่อนางจริงๆ แม้สักเศษเสี้ยว โปรดเสด็จกลับไปตอนนี้เถอะ”

ติดตามตอนต่อไปวันที่ 01 พ.ค. 63