ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 14

“อย่าคิดมากเกินไป” หลี่ไท่คลายมือที่กุมประสานกันอยู่ดึงออกจากชายผ้าห่มแล้วยกชามยาที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กขึ้น ไออุ่นในอุ้งมือเหือดหายไปอย่างรวดเร็ว หากยังหลงเหลือติดค้างตามร่องนิ้วอยู่บ้าง “สุดแต่จะเป็นไปเถอะ”

อี๋อวี้พยักหน้านิดหนึ่ง นางหยักยิ้มมุมปากอย่างฝืดเฝื่อนอีกครา ภายในเวลาแสนสั้นนี้ เขากับนางก็เข้าใจบางอย่างตรงกันแล้ว บางทีเขากับนางอาจพูดถกกันเรื่องนี้อีกในภายหลัง แต่มิใช่ตอนนี้

“ยาเย็นชืดแล้ว” หลี่ไท่เห็นเศษกากยาสีเหลืองอมน้ำตาลตกตะกอนอยู่ในชามยา ก่อนจะยื่นหน้าไปดมใกล้ๆ พลางเอ่ย “เหยาฮ่วงไปแล้ว เจ้ารู้ตำรับยาหรือไม่”

ในเมื่อตามหาคนพบแล้ว ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะปล่อยให้นางพักฟื้นอยู่ที่นี่ต่อ แต่เหยาปู้จื้อไม่อยู่ ไม่รู้ว่าร่างกายของนางจะฟื้นฟูล่าช้าลงหรือไม่

“เขาไม่ได้บอกกับข้า” อี๋อวี้มองเสี้ยวหน้าด้านข้างคมคายสมส่วนของชายหนุ่ม กระแอมไอให้คอโล่งแล้วเสียงพูดยังคงแหบแห้ง “อาการของข้านี้เป็นป่วยทางใจ ตอนนี้ปรับความเข้าใจกับท่านได้ก็ไม่เป็นอะไรมาก รอหลังจากกลับไป ข้าปรุงยาปรับลมปราณด้วยตัวเองสักเทียบก็ได้เจ้าค่ะ”

หลี่ไท่เชื่อถือฝีมือในศาสตร์แห่งโอสถของนางอยู่มาก บาดแผลจากยาพิษตรงกลางอกตอนเขากลับเมืองหลวงหายสนิทแล้ว อีกทั้งจับชีพจรนางดูก็ไม่พบจุดใดผิดปกติ

อี๋อวี้เห็นเขาวางชามยาลงด้านข้าง ลุกขึ้นตั้งท่าจะออกไป นางรีบส่งเสียงพูด “ประเดี๋ยวเจ้าค่ะ”

หลี่ไท่หันหน้ากลับมา เห็นแววกระวนกระวายผุดขึ้นในสายตานางอีก เขาเดินย้อนกลับมาหยุดยืนข้างเตียง ก้มหน้าให้นางเห็นดวงตาของตนชัดๆ “ข้าไปสั่งการครู่หนึ่ง รอรถม้ามาถึง พวกเราก็กลับกัน”

“ข้า…” อี๋อวี้ลอบคับอกคับใจ ความกล้าพูดอย่างตรงไปตรงมาเมื่อครู่นี้หายไปไหนก็สุดรู้ ครั้นคำพูดมารอตรงปลายลิ้นก็กลายเป็นยากจะเอื้อนเอ่ยจากปาก นางมักวิตกโดยไม่รู้ตัวอยู่ร่ำไปว่าเขาจะโมโห ไม่พอใจ หรือรู้สึกว่านี่เป็นนางไม่เชื่อใจหรือไม่

ทันทีที่กระดาษกรุหน้าต่างบานนั้นถูกแทงทะลุ ไม่ยากที่หลี่ไท่จะค้นพบว่านางกำลังคิดเหลวไหลเช่นเคย ดวงตาของนางแดงเรื่อไม่ใคร่มีชีวิตชีวานัก ประหนึ่งกระต่ายหูตกตัวหนึ่งชวนให้อยากเข้าไปลูบศีรษะอย่างอดใจไม่อยู่ แล้วเขาก็ทำเช่นนั้นจริงๆ