ทดลองอ่าน นวลหยกงาม เล่ม 10 บทที่ 14

เขาโน้มตัวไปเอามือหนึ่งวางทาบบนกระหม่อมนาง อีกมือแตะตรงโคนผมแล้วลูบผมดำนุ่มสลวยปลายชี้น้อยๆ ไปข้างหลังเบาๆ เฉกเช่นยามนางยังไม่ตื่นขึ้น นี่เป็นอากัปกิริยาใกล้ชิดง่ายๆ ที่เขาชมชอบมาก

จนเมื่อสองแก้มซูบตอบของนางค่อยๆ ซับสีแดงเรื่ออีกครั้งดูแข็งแรงขึ้นมาก เขาถึงก้มหน้าแตะปากบนหน้าผากเนียนเกลี้ยงของนางแล้วถอยตัวออกเว้นระยะห่างเพื่อมองดูแววตาแกมสะเทิ้นอายของนางให้ชัด นี่เป็นจุดหนึ่งซึ่งเป็นที่ต้องใจเขาเป็นพิเศษ นางจะเกิดความขัดเขินเวลาทั้งคู่ใกล้ชิดกันได้ง่ายดายมากเสมอ แต่ในเวลาอย่างนี้นางไม่เคยหลบตาเขา มันทำให้เขาเห็นจะแจ้งว่าเงาสะท้อนในดวงตานางเป็นใคร

จุมพิตต่อไปย่อมประทับลงบนริมฝีปากแห้งผากของนางเป็นธรรมดา ถึงแม้นางไม่ทันปิดปากจนเปิดช่องให้เขารุกราน แต่เขากลับไม่ตั้งใจจะฉวยโอกาส เพียงบดคลึงเบาๆ อย่างมีน้ำอดน้ำทนสุดจะกล่าว จนกระทั่งลมหายใจที่พ่นรดปีกจมูกเขาคล่องขึ้น ถึงตวัดไล้กลีบปากล่างของนางอย่างแผ่วเบา รสยาขมปนหวานฝาดๆ ตรงปลายลิ้นเตือนเขาถึงเรื่องบางเรื่อง

เขาแตะกลีบปากนางอีกทีถึงผละห่าง มองนัยน์ตาสุกใสของนางพลางเอ่ยถาม “อยากพูดอะไรหรือ”

ชะรอยว่าจูบนี้ส่งความกล้าให้อี๋อวี้ นางสูดลมหายใจแล้วพูดเสียงเบา “วันหลังข้าจะพยายามพูดเปิดอกกับท่าน แต่ท่านอย่ายั่วยุข้าอย่างเมื่อครู่อีก ถ้าเกิดวันใดท่านทำแบบนี้อีกหน ข้าคงขาดใจตายไปเลย”

ขณะนี้นึกย้อนไปถึงคำพูดเมื่อเกือบครึ่งชั่วยามที่แล้วของเขา ในอกยังเจ็บแปลบๆ ต่อให้รู้ว่าเขาจงใจพูดอย่างนั้นยั่วยุตนเอง มันก็ปวดใจดุจเดียวกัน

“พยายาม?” หลี่ไท่เหลือบเปลือกตาขึ้น เขายืนตัวตรงหลุบตาลงมองนางชั่วครู่ เห็นวี่แววว่านางจะเป็นกระต่ายหูตกอีก ก็คิดคำนึงว่าคิดเล็กคิดน้อยกับสตรีผู้นี้มากเกินไปไม่ได้ เขาถึงพยักหน้าถือเป็นการตกลงอย่างไม่สู้เต็มใจ

อี๋อวี้รู้ว่าส่วนใหญ่เขาล้วนพูดจริงทำจริง เมื่อหัวใจคืนกลับเข้าที่เดิม นางยิ้มตาโค้งส่งให้หลี่ไท่ ไม่คาดหวังว่าเขาจะมีปฏิกิริยาตอบกลับอะไร นางเห็นเขาชายตามองตนเองแวบหนึ่งแล้วสาวเท้าออกนอกห้องไปตามคาด

“คิกๆ…” เห็นประตูห้องงับปิด นางเปล่งเสียงหัวร่อกับตนเองอย่างกลั้นไม่อยู่ พอได้ยินเสียงสะท้อนกลับในห้องถึงนึกกระดากอาย ปิดปากหัวเราะขลุกขลักชั่วครู่ก็มีเสียงเคลื่อนไหวมาจากหน้าห้อง นางเบนสายตาไปจับร่างร่างหนึ่งที่ก้าวเข้ามา มุมปากที่แย้มกว้างชะงักค้างไปกะทันหัน

“ข้าพูดผิดหรือไม่เล่า เดี๋ยวร้องไห้เดี๋ยวหัวเราะ สองตาบวมเป่ง เจ้าแพ้พนันครั้งนี้แล้ว” หานลี่ไม่เดินไปใกล้ๆ ยืนเอามือไพล่หลังอยู่หน้าประตู ยิ้มพรายมองอี๋อวี้ “ที่พวกเราเดิมพันกันไว้ยังนับอยู่หรือไม่”

“ย่อมต้องนับสิ กล้าได้ต้องกล้าเสีย ข้าไม่ไร้สัจจะอย่างคนบางคน” อี๋อวี้ไม่เฉไฉ “รอหลังจากข้าหายดีแล้ว ท่านก็พาคนมาเถอะ แต่บอกไว้ก่อนนะ ข้าไม่รับรองว่าจะปรุงยาถอนพิษได้แน่นอน”

การเดิมพันเล็กๆ ไม่เป็นพิษเป็นภัยครั้งหนึ่งก็ถือเป็นการตอบแทนน้ำใจหานลี่ นางกลับสนใจใคร่รู้หนักหนาว่าสหายที่โดนยาพิษผู้นั้นจะเป็นใครมาจากไหน

“ไม่รีบ รอหลังงานเสกสมรสของเจ้าผ่านพ้นไป ยามนี้เจ้าจดจำไว้เป็นพอ”