บทที่ 1
นางฟ้ากับดาราตัวประกอบ
กฤษราเกลียดเลขสองที่สุด เกลียดมากกว่าเลขทุกตัว ทุกครั้งที่เห็นเลขนี้มันทำให้เธออารมณ์ขึ้นทุกที เพราะว่ามันหมายถึงความพ่ายแพ้ บางคนอาจจะชื่นชมเธอว่าเป็นอันดับสองก็ดีแล้ว ยังไงก็ดีกว่าที่สามสี่ห้า แบบนั้นก็อาจจะใช่ แต่ใครจะรู้ว่าเธอกับอันดับที่สองนี้มีความหลังอันเจ็บปวดร่วมกันมาทั้งชีวิต
เริ่มตั้งแต่รุ่นพ่อแม่ก็แล้วกัน
กฤษราเป็นลูกสาวคนเดียวของบ้าน มีพี่ชายหนึ่งคนคือกฤษณ โดยพ่อกับแม่ตั้งชื่อเล่นของเธอกับพี่ชายไว้อย่างไฮโซว่า ‘คริสซี่’ กับ ‘คริส’ ทั้งที่ไม่ได้มีบรรพบุรุษฝ่ายไหนเป็นชาวตะวันตกมาก่อน ส่วนบิดากับมารดาของเธอคือเจษฎาและไพริน เจษฎาเป็นเจ้าของบ่อพลอยที่ใหญ่ที่สุดในภาคตะวันออกของประเทศ ส่วนไพรินเป็นนักออกแบบอัญมณีมืออาชีพ มีเพื่อนสนิทตั้งแต่สมัยเรียนมัธยมต้นคนหนึ่งชื่อ ‘เพียงฟ้า’ ซึ่งเป็นนักออกแบบอัญมณีมือหนึ่ง ต่อมาได้เจอกับทายาทเจ้าของธุรกิจอัญมณีชื่อดังคือ ‘ปรัชญ์’ หลังจากทั้งสองคนแต่งงานกันแล้วก็มีลูกสาวคนเดียวชื่อว่า ‘ปลายฟ้า’
ก่อนที่มารดาของเธอจะตัดสินใจแต่งงานกับบิดาก็เคยทำงานที่เดียวกันกับเพียงฟ้ามาก่อนในตำแหน่งนักออกแบบอัญมณีเหมือนกัน แต่มารดาของเธอเป็นรองอีกฝ่ายมาตลอด กระทั่งเรื่องความรักก็ยังไม่สามารถเอาชนะได้ ไพรินหลงรักปรัชญ์ แต่เพราะเพื่อนสนิทกับผู้ชายที่แอบชอบรักกันจึงต้องตัดใจ แล้วไปแต่งงานกับเจษฎาเจ้าของบ่อพลอยหน้าตาซื่อบื้อคนหนึ่ง กระทั่งมีโซ่ทองคล้องใจคือกฤษณและกฤษรา
ว่ากันตามตรงแล้วไพรินนั้นมีคุณสมบัติและรูปสมบัติเพียบพร้อมไม่ได้ด้อยกว่าใครเลย เพียงแต่หากนำมาเปรียบเทียบกับดอกไม้งามที่น่าทะนุถนอมอย่างเพียงฟ้าแล้วผู้หญิงคนอื่นก็กลายเป็นดอกหญ้าข้างทางไปโดยปริยาย แต่ถึงอย่างนั้นทั้งสองคนก็ยังคบหากันเป็นเพื่อนสนิทเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เพราะอย่างไรแล้วการตัดสินใจแต่งงานกับเจษฎาก็ไม่ใช่เรื่องที่ผิดพลาดของไพริน ในเมื่อต่างคนก็ต่างมีความสุขกับชีวิตของตัวเอง จึงไม่มีใครโทษใครหรือแค้นใคร
จะมีก็แค่คนเดียวเท่านั้น
เธอเอง ‘นางสาวกฤษรา พลอยในบ่อ’ ที่อิจฉา ‘นางสาวปลายฟ้า วงศ์มณีสกุล’ ตั้งแต่เกิด!
“คริสซี่เจ็บปากเหรอจ๊ะ” เสียงใสๆ ของปลายฟ้าดังขึ้นทำให้กฤษราหลุดออกจากห้วงความคิดชั่วร้ายของตนเอง หญิงสาวแค่นยิ้มส่งให้ปลายฟ้าแล้วส่ายหน้าไปมา
“รู้สึกปวดท้องนิดหน่อยน่ะ แล้ววันนี้ปลายไม่ไปไหนเหรอ” กฤษราถามเพื่อนกลับ ความเป็นไปของปลายฟ้ามักจะอยู่ในสายตาของเธอเสมอ ทั้งสองคนเรียนโรงเรียนเดียวกันมาตั้งแต่อนุบาล ตอนเด็กๆ เพียงฟ้ามักจะต้องบินไปต่างประเทศจึงนำปลายฟ้ามาฝากไว้กับไพริน เด็กทั้งสามคนจึงโตมาด้วยกัน กระทั่งกฤษณเข้ามหาวิทยาลัยก็ถูกส่งให้มาเรียนที่กรุงเทพฯ โดยมี ‘ย่าพร้อม’ มารดาของเจษฎารับอาสาขึ้นมาดูแลให้ จากนั้นไม่นานกฤษรากับปลายฟ้าก็ตามขึ้นมาเรียนที่กรุงเทพฯ ด้วย กลายเป็นว่าทั้งสองคนจึงต้องอยู่โรงเรียนเดียวกันตลอด ดีหน่อยตรงที่ปลายฟ้ากลับไปอยู่บ้านของตัวเองแล้วทำให้กฤษรามีพื้นที่หายใจจากการที่ถูกเปรียบเทียบบ้าง
แต่ก็มีไม่เยอะหรอกนะ
“วันนี้ว่าง แต่พรุ่งนี้ต้องไปทานข้าวกับคุณพ่อคุณแม่ ปลายลุ้นอยู่ว่าจะได้รางวัลอะไรที่ทำคะแนนสอบเข้าได้เป็นอันดับหนึ่ง” รอยยิ้มของปลายฟ้าทำให้กฤษราแอบเบ้ปากในใจ ก็สอบได้ที่หนึ่งมาตลอดชีวิตยังจะลุ้นของรางวัลอะไรอีก สิ่งที่มนุษย์ทุกคนฝันอยากจะมีปลายฟ้าก็มีหมดแล้ว เป็นเธอต่างหากที่ลุ้นว่าชาติไหนจะทำคะแนนแซงปลายฟ้าได้ ยิ่งตอนนี้เรียนคนละสาขายิ่งเปรียบเทียบกันยาก ในเมื่อเรื่องเรียนเอาชนะไม่ได้ก็น่าจะมีเรื่องอื่นให้เอาชนะอีก ใช้เวลานี้ค่อยๆ คิดไปดีกว่า
“ปลายอยากได้อะไรล่ะ”
“ปลายไม่อยากได้อะไรหรอก แค่อยากให้คุณพ่อคุณแม่อยู่บ้านบ้าง” ทั้งสายตาและวิธีการพูดของปลายฟ้าช่างน่ารักน่าชมไปหมด ผู้หญิงตัวเล็กๆ ผิวขาวบริสุทธิ์ นิสัยดี สวยทั้งหน้าตางามทั้งกิริยามารยาทอย่างกับหลุดออกมาจากในวรรณคดี เทียบกับกฤษราแล้วเธอเหมือนกับนางร้ายตัวประกอบไปในทันที
เหอะ! ไม่อยากได้อะไร ทำตัวเป็นนางเอกในละครเลยนะ
