ทดลองอ่าน นางสาวอันดับสอง บทที่ 1

“ทำไมปลายไม่ไปเรียนต่อที่โน่นล่ะ น้าเพียงจะได้ไม่ต้องไปๆ มาๆ” กฤษราแนะ มารดาของปลายฟ้าใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ต่างประเทศเพราะเพิ่งไปเปิดตลาดอัญมณีที่นั่น ส่วนบิดาถึงจะอยู่ที่นี่แต่ก็ทำงานหนักทุกวันจนแทบไม่ได้กลับบ้าน

“ไม่เอาหรอก ปลายคิดถึงคริสซี่กับป้าไพ พี่คริสกับลุงเจษด้วย” ปลายฟ้าทำเสียงหงุงหงิงเหมือนที่ชอบทำประจำ คนที่บ้านเธอมักจะมองปลายฟ้าด้วยสายตารักใคร่เอ็นดูทุกที แต่สำหรับเธอน่ะเหรอ อาการแบบนี้เรียกได้อย่างเดียวว่า ‘แอ๊บ’

คนอะไรจะมาติดครอบครัวของคนอื่นมากกว่าครอบครัวของตัวเอง พยายามจะแย่งความเป็นที่หนึ่งไปจากเธอทุกเรื่องแบบนี้ บอกให้ไปอยู่กับแม่ตัวเองที่เมืองนอกก็ไม่ไป ไม่มีปลายฟ้าสักคนเธอคงเป็นที่หนึ่งได้ไม่ยาก

“คิดถึงก็โทรหาได้ไม่เห็นเป็นไรเลย” หญิงสาวว่า

“ไม่เอาอ่ะ ไม่อยากไป ไม่มีเพื่อน คริสซี่ก็รู้ว่าปลายสนิทกับคนยาก”

กฤษราแอบเบ้ปาก ถ้าคนอย่างปลายฟ้าสนิทกับคนยากแล้วคนแบบเธอคงจะเป็นพวกต่อต้านสังคม ชอบแยกตัวโดดเดี่ยวแน่ๆ ตั้งแต่เล็กจนโตเธอก็เห็นว่ามีแต่คนอยากเข้าใกล้ปลายฟ้ากันทั้งนั้น ทั้งผู้ชาย ผู้หญิง หรือเพศอื่น คนสูงวัย เด็ก หรือแม้กระทั่งพวกสัตว์เลี้ยงยังชอบเข้าใกล้ปลายฟ้าเลย

แม้แต่ย่าพร้อมเองก็ชอบปลายฟ้ามากถึงขนาดอยากจะได้มาเป็นหลานสะใภ้ โชคยังดีที่พี่ชายของเธอมีหัวคิดอยู่บ้างถึงได้บอกย่าว่าเห็นอีกฝ่ายเป็นเหมือนน้องสาวคนหนึ่ง ถ้าปลายฟ้าต้องมาเป็นพี่สะใภ้ของเธอจริงๆ ชาตินี้ทั้งชาติเธอคงต้องติดกับคำว่าอันดับสองอย่างนี้ไปตลอด

“เออ จะว่าไปแล้วปลายมีข่าวดีที่ยังไม่ได้บอกกับคริสซี่” ใบหน้าสวยอมยิ้มเล็กน้อยก่อนจะยื่นเอกสารบางอย่างให้กับกฤษรา หญิงสาวรับมาดูสักพักก็หน้าซีด

“ย้ายเอก?”

“ใช่จ้า ปลายรู้สึกเสียใจมากที่คริสซี่สอบเข้าเอกเดียวกับปลายไม่ได้ ปลายเลยทำเรื่องขอย้าย เราจะได้เรียนด้วยกันอีกแล้วนะ” หน้าตาดีอกดีใจของปลายฟ้าทำให้กฤษราอยากจะกระชากแม่นี่มาตบให้หายแค้น เธออุตส่าห์แอบเลือกสาขาวิทยาศาสตร์สิ่งแวดล้อมเพราะคิดว่ายังไงปลายฟ้าก็คงไม่มีทางตามมา เธอจำได้ว่าเพื่อนสาวที่น่ารำคาญของเธอบอกเสมอว่าตัวเองอยากเป็นนักออกแบบอัญมณีเหมือนมารดา

แล้วจะตามมาทำ…เพื่อ?

“ปลาย คริสซี่ปวดท้อง อยากเข้าห้องน้ำหน่อย เดี๋ยวมานะ” กฤษราว่าก่อนจะรีบเดินออกไปทันที เอกสารของปลายฟ้าอยู่ในมือเธอ ของอันตรายแบบนี้ต้องกำจัด หลังจากตัดบทเดินออกมายังไม่ทันถึงห้องน้ำหญิงสาวก็ทนไม่ไหวรีบฉีกกระดาษนั้นแล้วโยนทิ้งถังขยะ

“คิดจะเป็นปลิงเกาะฉันไปตลอดชีวิตหรือไง อยู่ที่ของหล่อนนั่นแหละดีแล้ว ถังขยะ ฮ่าๆๆ” ร่างบางยืนหัวเราะอยู่คนเดียวอย่างสะใจก่อนจะหันไปเห็นผู้ชายหน้าตาดีคนหนึ่งในชุดนักศึกษากำลังยืนมองเธอด้วยสายตาเรียบนิ่ง

ความอายทำให้เธอตัวชาไปหมด นี่มันวันอะไรกันเนี่ย หลังจากรู้สึกว่าไม่สามารถทนอยู่ในสถานการณ์แบบนี้ได้ หญิงสาวก็โทรไปบอกปลายฟ้าว่าอาการปวดท้องของเธอยังไม่ดีขึ้นจึงขอกลับบ้านก่อนโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายถามถึงเอกสารที่เธอหน้าด้านฉกติดมือไปด้วย

ไม่มีเอกสารก็ไม่สามารถย้ายสาขาได้ อยู่ในโลกเจ้าหญิงของหล่อนไปเถอะย่ะยายปลายฟ้า ไม่ต้องตามมาอยู่ในโลกแห่งความเป็นจริง