ทดลองอ่าน นางสาวอันดับสอง บทที่ 2 – บทที่ 3

เชนหันไปมองใบหน้าสวยที่เพื่อนของเขาชมนักหนานั่นด้วยความสงสัย ไม่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่รู้จริงๆ หรือว่าแค่แกล้งทำเป็นไม่รู้ แต่ก็เอาเถอะ เขาไม่ได้มีส่วนได้ส่วนเสียอะไรกับเรื่องนี้อยู่แล้ว คำเตือนเล็กน้อยนั่นเขาก็บอกไปแล้ว หากอีกฝ่ายไม่เชื่อก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่ต้องพูดซ้ำ

“โอ๊ยไอ้เชน อยู่นี่เอง เสร็จยัง” ธันวาเดินถลาเข้ามาโดยลืมดูว่าปลายฟ้าก็นั่งอยู่ด้วย พอหันไปเจอสาวสวยธันวาก็ชะงัก เขาไม่ควรมาให้เธอเห็นในสภาพสวมชุดซ้อมบาสเกตบอลเหงื่อไหลโซมกายแบบนี้

“ยังไม่เสร็จ” เชนตอบ แต่ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายจะไม่ได้สนใจฟังเสียแล้ว

“สวัสดีครับ ปลายใช่ไหมครับ” เสียงของธันวาอ่อนลงทันที

“ค่ะ แล้วคุณ…”

“เรียกธันก็ได้ครับ เป็นเพื่อนเชน เล่นบาสครับ อีกไม่นานจะมีแข่ง ไปดูได้นะครับ” ท่าทางก้อร่อก้อติกของเพื่อนทำให้เชนส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหยิบแก้วน้ำขึ้นมาดูดฆ่าเวลา

ปลายฟ้าพูดด้วยตามมารยาท ตอนที่อยู่กับกฤษราส่วนใหญ่ไม่มีใครกล้าเข้ามาคุย อาจจะเป็นเพราะทุกคนกลัวเพื่อนของเธอ ปลายฟ้าเองก็ไม่รู้ว่ากฤษราน่ากลัวตรงไหน

“อยู่ทีมบาสกันเหรอ เมื่อก่อนพี่ชายปลายก็ชอบเล่น เคยสอนปลายเล่นด้วย แต่ปลายไม่เก่ง” ปลายฟ้านึกถึงตอนที่กฤษณสอนเธอกับกฤษราเล่นบาส มีผู้หญิงที่ไหนจะชอบกีฬาหนักๆ แบบนั้นกัน แต่ก็อีกนั่นแหละ เพราะเธอไม่มีอะไรทำก็เลยต้องเล่นด้วย ได้ยินกฤษณชมว่าเธอเล่นเก่งกว่ากฤษราก็ยิ่งรู้สึกมีแรงฮึดที่จะเล่น

“ฮ้า ปลายน่ะเหรอเล่นบาส” ธันวาทำหน้าตาตกใจ

“เล่นกีฬาไม่ได้ฆ่าคนตาย ทำไมต้องตกใจขนาดนั้น” เชนพูดขึ้น

“โรบอตบอย นี่มนุษย์เขาคุยกันอย่าเพิ่งแทรก”

พอธันวาพูดจบปลายฟ้าก็หัวเราะเสียงดังจนทุกคนหันมามอง แม้แต่เสียงหัวเราะยังสวย ถึงจะดังไปหน่อยก็ตาม เป็นครั้งแรกที่หญิงสาวรู้สึกว่าตัวเองเริ่มสนุกที่ได้รู้จักคนโน้นคนนี้ บางทีการที่ต้องแยกกับกฤษราก็อาจจะเป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน

“เอ่อ จริงๆ เราเป็นผู้ชายที่ตลก แต่ก็ไม่ได้ตลกแบบนี้ตลอดนะ บางมุมก็มีเท่ๆ บ้าง เอาอย่างนี้สิ ไว้ว่างๆ ลองไปเล่นบาสด้วยกันขำๆ” อันที่จริงธันวาก็นึกไม่ออกว่าการที่เล่นบาสเกตบอลกับผู้หญิงสวยๆ มันจะเป็นยังไง อาจจะต้องอ่อนข้อให้หรือว่าอาจจะแกล้งโยนไม่เข้าห่วง มีหลายอย่างที่เขากังวลอย่างเช่นเรื่องที่จะทำให้ปลายฟ้าบาดเจ็บ

“ทำไมเรียกเชนว่าโรบอตบอยล่ะ” ปลายฟ้าถาม

“ก็มันพูดไม่เหมือนคนนี่ สังเกตดีๆ”

“จริงด้วย แต่ตลกดีนะ”

ดูเหมือนว่าปลายฟ้าจะเป็นคนเข้ากับคนง่ายไม่เหมือนที่ตัวเองคิดเอาไว้ตอนแรก เมื่อตัดสินใจที่จะไม่ย้ายสาขาแล้วเธอก็พยายามจะเข้ากับเพื่อนที่เรียนสาขาเดียวกันให้ได้ ก็เลยพอจะมีเพื่อนอยู่บ้าง

แต่ก็ยังไม่มีเพื่อนผู้ชาย นี่เป็นครั้งแรก