ทดลองอ่าน นิยายเรื่องนี้ข้าไม่ได้เขียน! บทที่ 1

เดิมทีฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลี่เป็นคนเชื่อในพระพุทธองค์ เชื่อมั่นในคำกล่าวของภิกษุเป็นที่สุดอยู่แล้ว ยามนี้เมื่อได้ยินภิกษุรูปนี้พูดออกมาเช่นนี้ นางก็ยิ่งไม่ชมชอบหลี่เหวยหยวนเข้าไปอีก แทบไม่อยากให้ตนเองมีหลานชายคนโตผู้นี้เสียด้วยซ้ำ และท่าทีที่นางปฏิบัติต่อหลี่เหวยหยวนนั้นแน่นอนว่าย่อมเป็นการตัดสินท่าทีที่คนทั้งตระกูลจะปฏิบัติต่อเขาด้วย ดังนั้นชีวิตในวัยเด็กของหลี่เหวยหยวนจึงผ่านมาอย่างน่ารันทดยิ่ง

หลี่เหวยหยวนถูกจัดให้ไปอยู่ในเรือนเล็กสันโดษแห่งหนึ่ง ข้างกายมีบ่าวรับใช้เพียงคนเดียว ยามปกติเขาจะถูกผู้อาวุโสในครอบครัวหรือญาติพี่น้องที่อายุเท่ากันหรือน้อยกว่ารังแกอย่างไรบ้างนั้นไม่ต้องพูดถึง แต่กระทั่งบ่าวรับใช้ยังกลั่นแกล้งเอาเปรียบ ลิดรอนของกินของใช้ที่เขาควรได้รับ ทั้งยังกล่าววาจาเยาะเย้ยเสียดสีด้วย

ลำบากถึงเพียงนี้แล้วแต่หลี่หลิงหว่านกลับเห็นว่าหลี่เหวยหยวนยังมีชีวิตที่ไม่รันทดมากพอ ในภายหลังยังให้ตู้ซื่อได้รับรู้ว่าปีนั้นที่บุตรสาวป่วยหนักจนตายไป เหตุผลเป็นเพราะตอนที่บุตรสาวของนางป่วยหนักถูกคนสกุลหลี่มองข้าม ไม่แม้แต่จะเชิญหมอมาตรวจดูแต่เนิ่นๆ บุตรสาวของนางถึงได้ตายไปเพราะช่วยเหลือไม่ทัน และเรื่องที่บิดาของนางถูกเนรเทศในปีนั้นหาใช่แค่บิดาของนางไปล่วงเกินขุนนางผู้มีอำนาจคนนั้นเท่านั้น ทว่ายังเป็นเพราะแม้แต่นายท่านผู้เฒ่าสกุลหลี่เองก็มีส่วนร่วมกับเรื่องราวเลวร้ายนั้นด้วย เหตุผลก็เพื่อประจบประแจงขุนนางผู้มีอำนาจคนนั้น อยากเกาะขาเขาเพื่ออำนาจ

หลังรับรู้ความจริงทั้งสองเรื่องนี้ตู้ซื่อก็เสียสติไป ตอนนั้นไม่ว่าอย่างไรหลี่ซิวซงก็ยังมีความรักอันลึกซึ้งให้กับภรรยาของตนเอง เขาจึงไม่คิดแต่งงานใหม่ ภายหลังไว้ทุกข์สามปีแล้วฮูหยินผู้เฒ่าสกุลหลี่จึงตัดสินใจให้หลี่ซิวซงแต่งภรรยาใหม่อีกครั้งเพื่อให้เขาลืมตู้ซื่อ กระนั้นหลี่ซิวซงก็ยังคงลอบพาหลี่เหวยหยวนไปพบกับตู้ซื่ออยู่บ่อยครั้ง เขาหวังให้สองแม่ลูกได้มีเวลาอยู่ร่วมกัน ด้วยอยากให้ตู้ซื่อได้บรรเทาอาการคิดถึงบุตรชายลงบ้าง

เดิมทีสำหรับตู้ซื่อแล้วหลี่เหวยหยวนก็ถือเป็นจุดด่างพร้อยในใจที่ไม่อาจพูดออกไปได้แต่แรกอยู่แล้ว ตอนนี้นางยังมารับรู้ว่าการตายของบุตรสาวตนเองกับทุกคนในครอบครัวล้วนมีส่วนเกี่ยวข้องกับสกุลหลี่ทั้งสิ้น หลังจากนางเสียสติก็ไร้ที่ให้ระบาย ดังนั้นทุกครั้งที่ได้อยู่กับหลี่เหวยหยวนตามลำพังนางก็จะทุบตีเขาอย่างบ้าคลั่ง ทั้งยัดเยียดความคิดว่าเขาจะต้องแก้แค้นและสังหารทุกคนในสกุลหลี่ด้วย

ภายใต้สภาพแวดล้อมเช่นนี้จิตใจของเด็กน้อยหลี่เหวยหยวนจะไม่บิดเบี้ยววิปริตได้อย่างไร

อิงตามที่หลี่หลิงหว่านเขียนในนิยาย ทั้งตัวและจิตใจของหลี่เหวยหยวนล้วนถูกกักขังอยู่ในความมืดมิด ไม่มีแสงลอดผ่านเข้าไปแม้แต่น้อย ภายหลังเพื่อสร้างความสุขให้กับจิตใจอันวิปริตของเขาแล้ว หลี่เหวยหยวนจึงได้จับทุกคนมาวางกลางฝ่ามือแล้วจัดการจนสาแก่ใจ

เพราะเขารู้สึกว่าตัวเองไม่มีความสุข แล้วคนอื่นมีสิทธิ์อะไรมาทำให้เขาต้องไม่มีความสุขอยู่เพียงคนเดียวด้วย ในเมื่อเขาไม่มีความสุข ทุกคนก็อย่าหวังจะมีความสุขเลย ดังนั้นเขาไม่เพียงแต่แก้แค้นอย่างบ้าคลั่งกับบรรดาผู้คนที่เคยเอาเปรียบและเหยียบย่ำเขาเท่านั้น การได้เห็นครอบครัวอื่นบ้านแตกสาแหรกขาด มีชีวิตอยู่อย่างยากลำบากยังเป็นความสุขอย่างหนึ่งของเขาด้วย เรียกได้ว่าเข้ากับที่ภิกษุรูปนั้นเคยทำนายให้เขาเอาไว้ไม่ผิดเพี้ยน