ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 3

“บ้านคุณอยู่ที่ไหน”

“แล้วบอสไม่ไปกินโอมากาเสะแล้วหรือคะ” หญิงสาวยังไม่ได้ละความคิดจากอาหารสุดโปรดนั่นเสียทีเดียว

“ไม่ล่ะ ผมไม่ได้ชอบอาหารจืดๆ พวกนั้นเหมือนกัน” เขายกคำของเธอมาเหน็บคืนบ้าง

สอางค์กลืนน้ำลายอย่างเสียดาย

แต่ก็นะ…คนอย่างเขาจะกินของดีของแพงเมื่อไหร่ก็ได้ ไม่เดือดร้อนอยู่แล้ว

“ว่าไงครับคุณสอางค์ บอกได้หรือยังว่าบ้านคุณอยู่ที่ไหน”

เอาน่า ได้เจ้านายมาเป็นแท็กซี่ก็สบายดี จะเกี่ยงหาเรื่องลงไปตากฝนเล่นให้เป็นปอดบวมอีกทำไมยายเอิง

คิดได้ดังนั้น เธอจึงตัดสินใจบอกเส้นทางกลับบ้านแก่เขาอย่างไม่อิดออด

ใช้เวลาไม่ถึงชั่วโมง รถของเขาก็เข้ามาจอดหน้าบ้านสองชั้น ล้อมรั้วด้วยกำแพงอิฐสูง พุ่มดอกแก้วริมรั้วส่งกลิ่นหอมอวลลอยมาตามไอฝน

สอางค์หันไปถอดเสื้อนอกส่งคืนให้เขา กล่าวขอบคุณอย่างสุภาพแล้วเปิดประตูลงจากรถ

บอสหนุ่มนั่งคิดอยู่อึดใจ ก่อนก้าวตามลงมาดักเธอที่หน้าประตูรั้ว

“มีอะไรเหรอคะบอส”

และเพราะเจ้าตัวใช้ทิชชูเปียกเช็ดเครื่องสำอางที่เลอะจากสายฝนออกบางส่วนระหว่างอยู่บนรถ ใบหน้าที่เงยถามจึงดูเกลี้ยงเกลาน่ามอง แม้ริมฝีปากสีสดจะบึ้งนิดๆ และคิ้วขมวดเข้าหากันก็ตามที

“คุณจะไม่เชิญผมเข้าบ้านหน่อยเหรอ”

“คะ?”

“ผมขับรถมาส่งคุณตั้งไกล หิวจะแย่ กาแฟรองท้องสักแก้วก็ยังดี” ชายหนุ่มครวญ สลัดคราบเจ้านายผู้แสนเคร่งขรึมทิ้ง

“บอสก็รีบกลับไปหาอะไรกินสิคะ จะมาขอกาแฟแค่แก้วเดียวทำไม”

เรื่องอะไรจะให้เข้าบ้าน อาสามาส่งเอง ไม่ได้ขอร้องให้มาสักหน่อย

“ใจร้ายจัง” เขาบ่นในลำคอ เสมองไปทางตัวบ้าน มองผ่านหน้าต่างเข้าไป แอบเห็นว่ามีใครกำลังเดินออกมา

“อะไรกันล่ะคะ บอสเองที่…”

ยังไม่ทันได้เถียงต่อ เสียงทักทายจากตัวบ้านก็ดังแทรกขึ้นมา

“อาเอิงกลับมาแล้วเหรอ เข้าบ้านๆ พาใครมาด้วยล่ะนั่น” หญิงชราท่าทางใจดี สวมเสื้อคอจีนตัวหลวมตัดด้วยผ้าแพรตะโกนถามเสียงดังลั่น

โทมัส แบรนดอนยิ้มกว้าง ก้มหัวแล้วยกมือไหว้ เป๊ะทุกองศา สวยกว่าคนไทยบางคนเสียอีก