ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 3

ระหว่างโมโหอยู่นั้น รถสีน้ำเงินเข้มคันใหญ่แล่นเข้ามาจอดตรงหน้า หญิงสาวกะพริบตาปริบๆ ยกมือปัดเส้นผมที่เปียกลู่ยุ่งเหยิง เพื่อดูให้ชัดว่าเป็นรถของใคร

กระจกรถค่อยๆ เลื่อนลง เผยให้เห็นใบหน้าคนขับที่เธออยากจะหนีไปให้ไกล

“Get into the car.” เสียงเข้มดังออกมา แต่หญิงสาวก้มลงมอง ส่ายหน้าดิก

“เชิญบอสเถอะค่ะ”

“ขึ้นมาเร็ว ข้างหลังเขาบีบแตรไล่แล้วเห็นมั้ย” ชายหนุ่มตะโกนแข่งกับเสียงฝน

“ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ บอสไปเถอะ” ไม่พูดเปล่า โบกมือไล่ส่งเสียอีก

แต่แทนที่เจ้านายของเธอจะออกรถ เขาทำเพียงนั่งพิงเบาะเฉยไม่พูดไม่จา สอางค์เหลือบมองรถคันหลังอย่างหวาดๆ พอเห็นคนขับไม่เพียงบีบแตรไล่ แต่ลดกระจกลงมาด่า หญิงสาวจึงรีบเปิดประตูก้าวขึ้นรถเจ้านาย เพราะกลัวจะโดนอะไรมากกว่าคำผรุสวาท

“ก็แค่นี้” ชายหนุ่มหันมาดุอย่างไม่จริงจังนัก ก่อนออกรถไปตามถนนสายหลักใจกลางกรุงเทพมหานคร

สอางค์มองไปรอบรถ ทุกอย่างดูเนี้ยบและเป็นทางการเสียจนเธอนั่งตัวลีบ แผ่นหลังไม่แตะเบาะด้วยซ้ำเพราะกลัวเสื้อผ้าตัวเองจะไปทำให้อะไรเปื้อน หญิงสาวใช้มือค่อยๆ ปาดหยดน้ำที่เกาะพราวบนกระเป๋าใบรักอย่างระมัดระวัง

เจ้าของรถเหลือบมองคนนั่งข้างๆ แล้วยื่นผ้าเช็ดหน้าให้ เธอรับมาพร้อมคำขอบคุณ แต่แทนที่จะเช็ดหน้าเช็ดตากับผมเปียกลู่ติดแก้ม สอางค์กลับเอามาเช็ดกระเป๋าในมือเสียแทน

“That’s for you, not your handbag.”

“หน้าฉันไว้ทีหลังได้ค่ะ แต่หนังแท้เนี่ยรอไม่ได้” หญิงสาวบอกเสียงหนักแน่น ค่อยๆ บรรจงเช็ดกระเป๋าอย่างเบามือ

คนมองได้แต่ส่ายหน้า ละสายตาจากคนหวงกระเป๋าไม่เข้าเรื่องมาที่ถนนอีกครั้ง

“บอสส่งฉันลงป้ายไหนที่ว่างๆ ก็ได้นะคะ เดี๋ยวฉันขึ้นแท็กซี่กลับเอง”

“เปียกขนาดนี้แล้วจะลงไปตากฝนอีกทำไม”

“ก็…” หญิงสาวเถียงไม่ออก แถมเครื่องปรับอากาศเย็นฉ่ำยังเริ่มทำให้รู้สึกหนาวขึ้นมานิดๆ

ร่างสูงสังเกตเห็น จึงใช้จังหวะที่รถติดไฟแดง หยิบเสื้อนอกจากเบาะหลังส่งให้

“ใส่ซะ” เขาออกคำสั่งห้วนสั้น ให้ความรู้สึกเผด็จการมากกว่าหวังดี จนเธออดค้อนไม่ได้

“อย่าเลยค่ะ เสื้อแพงๆ ฉันไม่มีปัญญาจ่ายค่าซักรีดให้หรอก”

“ไม่แพงกว่ากระเป๋าของคุณหรอก รับไป ผมยังต้องใช้มือขับรถอยู่”

หญิงสาวอิดออดอยู่เพียงครู่เดียว ความหนาวที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ ทำให้จำยอมคว้าเสื้อตัวนั้นมาสวมไว้ พร้อมกล่าวขอบคุณอย่างเสียไม่ได้

โทมัส แบรนดอนเหลือบมอง พูดขึ้นลอยๆ อย่างจงใจให้เธอได้ยินว่า “คำขอบคุณไม่เห็นดังเหมือนตอนแก้ตัวเลยนะ”

สอางค์กลอกตา พูดด้วยเสียงที่ดังขึ้น “ขอบคุณค่ะ”

จากหางตา เธอแน่ใจว่าเขากำลังยิ้มอยู่เป็นแน่