“ฉันไม่ได้ชอบ…อาหารญี่ปุ่น…เท่าไหร่หรอกค่ะ” เธอกัดฟันตอบไปแต่ละคำด้วยความเสียดาย

คนทั้งบริษัทรู้ ถ้ามีเลี้ยงอาหารญี่ปุ่นที่ไหน สอางค์ต้องยกมือพร้อมเสนอชื่อร้านเป็นคนแรกเสมอ แต่เรื่องอะไรจะให้เขาเอาอาหารสุดโปรดมาล่อได้ล่ะ

ใจแข็งไว้ อย่าเห็นแก่อูนิ อย่านึกถึงโอโทโร่หรือคุรุมะเอบิ อย่านึกนะ อย่านึก!

“งั้น…ไม่เป็นไร ผมอาจจะเข้าใจผิด เห็นมีคนบอกว่าคุณชอบอาหารญี่ปุ่น”

สอางค์กัดริมฝีปากแน่น ฝืนยิ้มแห้ง กลับลำตอนนี้ไม่ได้แล้วจริงๆ

“ฉันไม่ได้ชอบหรอกค่ะ อาหารจืดๆ พวกนั้น”

เจ้าของผมสีน้ำตาลอ่อนเพียงแค่พยักหน้า แล้วเดินออกจากออฟฟิศไป ทิ้งให้สอางค์ทรุดตัวลงนั่งกับเก้าอี้ ทุบโต๊ะด้วยความเจ็บใจ

โธ่เอ๊ย ทำไมไม่บอกแต่แรกว่าจะพาไปกินโอมากาเสะเล่า!

อด! บอกได้คำเดียวว่าอด ยายเอิง ห้ามเสียดายเป็นอันขาดนะ ห้ามเด็ดขาดๆ

บอสนะบอส ถ้าบอกแต่แรก จะไม่เล่นตัวให้เสียดายแบบนี้เลย

ยายเอิง ปากแข็งแล้วใจต้องแข็งด้วยสิ อย่าเห็นแก่กินเชียวนะ

เธอย้ำกับตัวเอง ทั้งที่รู้อยู่เต็มอกว่าอาหารญี่ปุ่นร้านนั้นเยี่ยมแค่ไหน

สอางค์เดินคอตกออกจากลิฟต์ ตรงไปยังป้ายรถเมล์อย่างหมดอาลัยตายอยาก ท้องฟ้าสีเทาครึ้มในช่วงเย็นมาพร้อมกับเสียงฟ้าร้องดังอยู่สองสามครั้ง แกล้งให้คนยืนรอรถเมล์ใจหายเล่นได้ไม่ยาก ใครพกร่มติดกระเป๋าไว้ก็เริ่มหยิบขึ้นมาเตรียมพร้อมรับสถานการณ์ ส่วนคนที่ไม่มีก็เริ่มเบียดตัวเองเข้าใต้อาคารบ้าง ร่มไม้บ้าง แบ่งๆ กันไป

และเนื่องจากเธอมาทีหลัง จึงได้เพียงแค่ร่มไม้โปร่งๆ ช่วยกำบังเท่านั้น หญิงสาวกอดกระเป๋าหนังราคาแพงไว้กับอก ตัวเธอจะเปียกยังไงก็ไม่สน แต่ค่าอาหารสี่เดือนที่เสียไปกับกระเป๋าใบนี้ จะบุบสลายเพราะฝนไม่ได้เป็นอันขาด

“ขอร้อง…อย่าตกลงมาเลยนะ ลูกช้างอยากกลับบ้านตัวแห้งๆ อย่าแกล้งกันเลยนะท่านนะ”

แต่ดูเหมือนพระพิรุณจะไม่เข้าข้างเธอเอาเสียเลย เพราะพอสิ้นคำอ้อนวอน สายฝนก็ตกลงมาทันที แบบเทกระหน่ำไม่ยั้ง ลูกรักในอ้อมกอดจึงถูกละอองฝนอย่างช่วยไม่ได้

“ไม่นะ…” กรีดร้องไปก็เท่านั้น เพราะไม่ว่าคนหรือกระเป๋าก็เปียกอยู่ดี

รถเมล์คันแล้วคันเล่าผ่านหน้าไป แต่ไม่มีคันไหนที่หญิงสาวพอจะแทรกตัวขึ้นไปได้เลยสักคันเดียว

“โอ๊ย…” หญิงสาวร้องเสียงหลง เมื่อป้าร่างยักษ์เหยียบเท้าเข้าเต็มแรง ร่างบางกระโดดหย็องแหย็งเข้าข้างทาง ไม่ทันจะอ้าปากด่าให้เจ็บๆ คันๆ รถเมล์คันนั้นก็แล่นจากไป ทิ้งไว้เพียงความเจ็บใจกับร่างที่เปียกปอน

“ซวย ซวยอะไรอย่างนี้ เพราะบอสคนเดียวเลย”

สอางค์กระจายแรงอาฆาตไปถึงคนที่ป่านนี้อาจจะกำลังนั่งกินโอมากาเสะสบายใจเฉิบ ปล่อยให้เธอต้องมาเผชิญกับสายฝน ไม่ต่างอะไรกับลูกหมาตกน้ำอยู่หน้าบริษัท