ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 5

ถึงกองงานตรงหน้าจะเป็นตัวยืนยันว่าเมื่อวานระหว่างเธอกับบอสไม่มีอะไรในกอไผ่ เขาแค่ผีเข้าจริงๆ แต่จะให้นายเฉื่อยรู้ไม่ได้

เฉื่อยรู้ โลกรู้ คำนี้ไม่เกินจริง

“อ้าว ที่บอสเขาชวนตอนเย็นไง สรุปว่าไปไหน”

“ไปไหนล่ะ…ไม่ได้ไป๊ บอสเขาแคนเซิล เขาไปไหนทำอะไร ฉันยังไม่รู้เลย”

พีระขยับแว่น หรี่ตามอง “เหรอ…”

“เออดิ ปล่อยให้ฉันเกร็งแทบตาย สุดท้ายมาแคนเซิล ประสาทปะล่ะ” สอางค์ผสมความหงุดหงิดลงไปในคำโกหกได้อย่างแนบเนียน “ว่าแต่นายเถอะ ตอนให้ช่วยล่ะไม่สนใจ ทีอย่างนี้มาอยากรู้ แถวบ้านฉันเขาเรียกว่าเสื…”

พีระรีบยกมือห้าม “พอๆ ไม่ต้องลากให้จบประโยค ไม่ถามแล้วก็ได้”

สอางค์แอบยิ้มอย่างโล่งใจ ก่อนเอ่ยปากไล่ “ไปกินข้าวไป๊ น้องบัญชีรออยู่ไม่ใช่เหรอ”

“เออๆ ไปจริงละ เอ็นจอยเวิร์กกิ้งนะเอิง”

“จ้า ไปเถอะจ้า”

สอางค์เงยหน้าจากกองเอกสารอีกครั้ง หญิงสาวยืดแขนบิดขี้เกียจ หมุนเก้าอี้รอบตัว ดูว่าเหลือใครอยู่บ้างในออฟฟิศ

ก็คือไม่มี…

ฉายเดี่ยวอีกแล้วฉัน

ไม่สิ…

ยังเหลือคนบ้างานตัวจริงอยู่อีกคน

สอางค์ย่นจมูกใส่ห้องทำงานเจ้านาย รายนั้นโยนแฟ้มให้เธอตอนเช้า แล้วสิงตัวอยู่ในห้อง ไม่ออกมาให้ใครเห็นอีก ข้าวปลาไม่กิน แปลงร่างกลับเป็นหุ่นยนต์โดยสมบูรณ์

ป่านนี้คงนั่งชาร์จไฟอยู่ล่ะมั้ง

หรือไม่โทมัส แบรนดอนอาจจะกินเอกสารเป็นอาหารกลางวันก็ได้ ใครจะรู้

สอางค์เสียเวลานั่งคาดคะเนกับเรื่องไม่เป็นเรื่อง แล้วหันไปหยิบข้าวกล่องอาม่าขึ้นมาเปิด ปิ่นโตทั้งสามชั้นเต็มไปด้วยอาหารง่ายๆ ที่เธอชอบ ไม่ว่าจะหมี่ผัดซีอิ๊ว แกงจืดตำลึง หรือซาลาเปาไส้ครีมเจ้าดังที่อาม่าซื้อเก็บไว้ให้

“โอ้โห มาครบทั้งคาวหวาน อาม่าเรานี่น่ารักที่สุด”

หญิงสาวยิ้มกับตัวเองแล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายรูปส่งกลับไปให้คนทำดูพร้อมคำขอบคุณ

‘อุ่นก่อนกินนะอาเอิง อย่าขี้เกียจ’