ทดลองอ่าน บอสหน้าตายกะยัยสอางค์ บทที่ 5

ข้อความที่เด้งกลับมาทันที เดาว่าอาม่าคงให้พุดพิมพ์ให้

“กองทัพต้องเดินด้วยท้อง อิ่มก่อน งานทีหลังนะบอสนะ”

เธอจัดแจงอุ่นอาหารด้วยไมโครเวฟซึ่งตั้งอยู่ในซอกเล็กๆ ของแผนกที่มีทั้งตู้เย็น เครื่องทำกาแฟ และกาต้มน้ำ

ระหว่างรอก็เดินฮัมเพลงกลับมาที่โต๊ะ ใช้มือไถแฟ้มไปอีกด้าน ยกคีย์บอร์ดหลบไปอีกทาง แล้วกวาดปากกาหลายด้ามลงลิ้นชัก พอให้มีพื้นที่ว่างวางข้าวกลางวันได้

หญิงสาวมองชามะนาวขวดใหญ่ที่แอบหยิบมาจากตู้เย็นโดยไม่ลืมวางเงินคืนทิ้งไว้ กับอาหารอุ่นร้อนบนโต๊ะอย่างพึงพอใจ จังหวะที่สอางค์หยิบตะเกียบขึ้นมาคีบหมี่ผัดซีอิ๊วเตรียมส่งเข้าปากลิ้มรสความอร่อย ประตูห้องทำงานของเจ้านายก็เปิดออกพอดิบพอดี

เจ้าของร่างสูงหยุดยืนตรงช่องประตู มองตรงมายังโต๊ะทำงานของเธอ

สายตาแบบนั้น แปลได้อย่างเดียวว่าหมี่ผัดคงต้องกลับลงปิ่นโตไปก่อน

หญิงสาวลอบถอนหายใจ วางตะเกียบในมือ ปากยิ้มแต่ตาแข็ง ถามออกไปว่า

“มีอะไรหรือคะ”

“วันนี้…คุณไม่ได้ลงไปกินข้าวข้างล่าง?” เจ้านายฝรั่งเดินตรงมายังคอกทำงานของสอางค์ ถามด้วยสีหน้าเรียบเฉย ไม่แสดงอาการใดๆ ต่อให้เป็นคนช่างสังเกต ก็คงจับไม่ได้ว่าเมื่อครู่เจ้าตัวนั่งยิ้มมองเธอเดินฮัมเพลงผ่านหน้าห้องไปมาอยู่หลายนาที ก่อนตัดสินใจเปิดประตูออกมา

“ฉันแก้งานให้บอสอยู่ค่ะ” ผายมือไปยังภูเขาแฟ้มข้างตัว ให้เห็นกันจะจะเลยว่าคนสั่งใจร้ายแค่ไหน ก่อนตบท้ายว่า “แต่ไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันมีข้าวกล่องมากิน ไม่จำเป็นต้อง ‘เสียเวลางาน’ ลงไปข้างล่างก็ได้”

วันนี้เขาอารมณ์ดีพอที่จะไม่ใส่ใจคำประชดพวกนั้น แต่ให้ความสนใจกับอาหารบนโต๊ะมากกว่า

“คุณทำมาเอง?”

“นี่หรือคะ อาม่าทำให้ค่ะ ปกติปลายเดือนฉันจะห่อข้าวกล่องมากิน”

“ทำไมแค่ปลายเดือน”

“ก็…ต้องประหยัดก่อนเงินเดือนออกไงคะ” อธิบายอย่างไม่อาย เพราะถือเป็นเรื่องธรรมดาของพนักงานกินเงินเดือนที่อาจจะติดขัดพอให้ได้ใช้ความคิดสร้างสรรค์บริหารเงินในกระเป๋า

ชายหนุ่มพยักหน้ารับโดยไม่ออกความเห็นใดๆ

ที่สอางค์ไม่รู้คือตัวเขาเองก็ทำอาหารมาจากบ้าน จึงไม่ค่อยมีใครเห็นเขาลงไปกินที่คาเฟทีเรียอย่างที่ควรจะเป็น

ชายหนุ่มยังต้องสะสางงานที่รับช่วงต่อมาจากคนเก่า การกินไปทำงานไปในช่วงพักจึงถือเป็นเรื่องของความสะดวก และใช้เวลาให้เกิดประโยชน์สูงสุด อีกอย่างตั้งแต่ย้ายมาเขายังไม่เจออาหารไทยถูกปากเลย จนกระทั่งเมื่อวานนี้ที่เธอทำให้

และถึงสาเหตุของ lunchbox จะต่างกัน แถมสิ่งที่เขาพกมาเป็นเพียงแค่แซนด์วิชง่ายๆ สลับไส้ทุกวัน แต่เจ้าตัวก็มั่นใจในสารอาหารที่ได้รับว่าครบหมู่เท่าที่ร่างกายต้องการ ไม่เคยรู้สึกว่าต้องหาอะไรมาทดแทน

เหมือนกับที่ไม่เคยคิดพยายาม make friends กับเพื่อนร่วมงานคนไหน เพราะเห็นว่าไม่จำเป็น