ทดลองอ่าน ปภาวินท์ บทที่ 2

เมื่อไม่นานมานี้เจ้าสัวประดิษฐ์ตัดสินใจซื้ออาคารของโรงแรมเก่าแก่ซึ่งปิดตัวลงไปมารีโนเวต โดยไปชักชวนกลุ่มนักลงทุนต่างประเทศมาร่วมด้วย จนเกิดเป็นโครงการรีโนเวตโรงแรมควบศูนย์การค้าหรูกลางเมือง มันเป็นข่าวเกรียวกราวในวงการอสังหาริมทรัพย์พอสมควรเนื่องจากที่ผ่านมาเจ้าสัวประดิษฐ์ไม่เคยลงทุนในด้านนี้มาก่อน และอีกไม่นานก็จะมีการคัดเลือกบริษัทสถาปนิกที่จะมารับหน้าที่ออกแบบรีโนเวต

“แกเลือกบริษัทสถาปนิกเองไม่ได้ แต่แกเชียร์บริษัทพี่วินได้นี่ งานใหญ่แบบนั้นทาง Archwin น่าจะสนใจอยู่แล้ว พี่วินเขาก็ไม่ไก่กานะ มีชื่อสร้างตึกเก๋ๆ ดังๆ ที่เมืองนอกด้วย แกก็เอาเรื่องนี้ไปเป็นสะพานทอดหาพี่วิน ส่วนเรื่องจะได้งานหรือไม่ได้ก็ขึ้นอยู่กับฝีมือของเขาเอง”

ปภาวรินท์มีทีท่าคล้อยตาม แต่อึดใจหลังจากนั้นก็ทำหน้าม่อย

“มันก็ฟังดูน่าสนใจดี แต่ยังไงฉันก็ไม่เกี่ยวกับโครงการนี้อ่ะ” เธอจบออกแบบผลิตภัณฑ์ ทุกวันนี้ก็ช่วยงานในบริษัทของพ่อในสายงานที่จบมา ไม่ได้เกี่ยวข้องกับโครงการอสังหาริมทรัพย์ตรงไหนเลย

“อย่าลืมสิว่าแกมีการ์ดลูกสาวเจ้าสัวประดิษฐ์ แกแค่ไปอ้อนป๊าว่าอยากลองขยับขยายเปลี่ยนสายงานดูบ้าง อีกอย่างยังไงแกก็จบทางด้านดีไซน์ ดูเข้ากับการเลือกบริษัทสถาปนิกนะ เรื่องแค่นี้ป๊าแกให้ได้อยู่แล้ว” ปริยากรแนะ

ปภาวรินท์ทำท่าครุ่นคิดครู่หนึ่ง ก่อนจะพยักหน้ารับ

“ถ้าแบบนี้ก็พอเป็นไปได้แหละ แต่…มันมีแต่ ไม่ใช่ปัญหาทางฉันนะ แต่โครงการนี้มันใหญ่เบิ้ม ถ้าฉันเสนอตัวเข้าไป พี่รัญต้องคิดว่าฉันอยากเอาหน้าไม่ก็อยากเอาใจป๊า เดี๋ยวก็ได้มีเรื่องอีก”

“มันก็จริงแหละ แต่…ฉันก็มีแต่เหมือนกัน แต่นี่อาจเป็นโอกาสเดียวที่แกจะได้ทำความรู้จักกับพี่วินนะโว้ย เพราะถ้าแกรู้จักเขาแบบอื่นยังไงก็ไม่มีข้ออ้างให้ติดต่อกันตลอดๆ เหมือนเรื่องงานหรอก” สาวตาคมชี้ให้เห็นความจริง

“นั่นสิ เฮ้อ” คนตัวเล็กถอนหายใจเฮือกใหญ่อย่างหนักใจ เธอไม่อยากมีเรื่องกับพี่สาวต่างแม่ ไม่ใช่ว่าเธอสู้อีกฝ่ายไม่ได้ แต่มันจะทำให้พ่อไม่สบายใจและเป็นปัญหาในครอบครัว

ปริยากรไม่ออกความเห็นใดอีกแล้วจิบกาแฟของตัวเองอย่างใจเย็น รอดูว่าเพื่อนจะตัดสินใจอย่างไร

“แหม ถ้าทำแบบง่ายๆ ได้ก็ดีสิเนาะ” หลังจากผ่านไปพักหนึ่งปภาวรินท์ก็บ่นงึมงำออกมา

“อะไรของแก”

“ก็แบบนี้ไง” ลูกสาวเจ้าสัวประดิษฐ์หันไปเปิดกระเป๋าสะพายแล้วหยิบปึกธนบัตรใบละพันที่เพิ่งไปเบิกจากธนาคารออกมาสะบัด “แบบว่ายื่นไปตรงหน้าแล้วก็บอกไปเลยว่าชอบนะคะ อยากได้”

เกิดความเงียบขึ้นชั่วขณะ ปริยากรไม่ยักขำอย่างที่คนต้นเหตุคาดไว้ หนำซ้ำยังกะพริบตาปริบๆ ทำหน้าประหลาดอีกต่างหาก ยิ่งไปกว่านั้นคือไม่ทันไรก็มีเสียงหัวเราะทุ้มๆ ลอยมา

“ทำแบบนี้บ่อยเหรอครับ”

เฮ้ย! ปภาวรินท์หันไปมองหน้าตาตื่น แล้วก็พบว่ามีคนยืนอยู่เยื้องไปทางด้านหลังเธอ…และคนคนนั้นคืออาชวิน!