ทดลองอ่าน พันคีรีกาลวสันต์ บทที่ 7

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้นผู้คนในจวนผู้ว่าการเขตยังไม่คลายจากความตื่นเต้นเรื่องงานมงคลที่เพิ่งได้รับรู้เมื่อวานนี้ ตอนกลางวันก็มีข่าวใหม่ล่าสุดอีกเรื่องที่เพิ่งรู้เมื่อคืนนี้แพร่กระจายออกมา คุณชายเผยกับแม่นางน้อยเยี่ยที่เดิมเล่าลือว่าพวกเขาจะแต่งงานเป็นสามีภรรยากันถึงกับต่างผูกสัมพันธ์เป็นญาติกันแล้ว กลายเป็นพี่ชายกับน้องสาว

ตอนแรกทุกคนต่างไม่เชื่อ แต่ไม่นานเฮ่อซื่อก็มีคำพูดออกมาในคืนนั้นเลย บอกว่าแม่นางน้อยเยี่ยมาครั้งนี้เดิมก็เพื่อพึ่งพาญาติ ส่วนเรื่องแต่งงานเป็นเรื่องที่ท่านผู้ว่าการเขตจัดการให้คุณชายเผยต่างหากในช่วงก่อนนี้ บังเอิญทั้งสองเรื่องเกิดขึ้นมาใกล้ๆ กันพอดีจึงเล่าลือกันออกไปผิดๆ และมีคำสั่งให้คนในบ้านห้ามพูดถึงเรื่องนี้อีกโดยเด็ดขาด ยิ่งไม่อนุญาตให้พูดจาสุ่มสี่สุ่มห้าอีก

มีคนไม่รู้เรื่องภายในเข้าใจว่าเป็นเรื่องจริง แต่ก็มีคนรู้สึกว่ามีเลศนัย อย่างเช่นชิงโถว

เขาจำได้อย่างชัดเจน เมื่อวานตอนพลบค่ำคุณชายเผยกลับจากล่าสัตว์และตนเข้าไปแสดงความยินดีกับอีกฝ่าย ยามเขาเอ่ยถึงแม่นางน้อยเยี่ย ท่าทีของคุณชายเผยในตอนนั้นเห็นชัดว่ายอมรับเรื่องการแต่งงานแล้ว เหตุใดพอนอนหลับตื่นขึ้นมาแม่ไก่แก่ก็กลายเป็นเป็ด^* ไปเสียแล้ว แต่ในเมื่อเฮ่อซื่อพูดเช่นนี้แล้วเขาย่อมไม่กล้าปากมากพูดอะไรอีก วันนี้ตอนเช้าตรู่ฟ้าเพิ่งเริ่มสางก็เห็นคุณชายเผยออกจากบ้านไปตามลำพัง เขาจึงทำเป็นไม่เห็น รอคนไปแล้วถึงพบว่ามีนกสาลิกาปีกดำท้องขาวหลายตัวบินมาเกาะอยู่บนกำแพงข้างประตูใหญ่ ส่งเสียงจิ๊บๆ จ๊าบๆ หนวกหูยิ่ง ครั้งนี้เขาจึงไม่เกรงใจแล้ว หยิบก้อนดินมาหลายก้อนขว้างไล่นกไป

เฉิงผิงเมื่อคืนนอนพักในจุดพักม้า ยามนี้น่าจะยังกอดผ้าห่มนอนอยู่ เผยเซียวหยวนตื่นและออกจากบ้านไปแต่เช้าเช่นนี้ก็ด้วยต้องการจะไปตรวจสอบทุกสิ่งทุกอย่างด้วยตนเองอีกครั้งก่อนเฉิงผิงจะออกเดินทางในวันนี้ จะได้ไม่ออกเดินทางไปแล้วค่อยพบว่ามีอะไรตกหล่น จะหามาเพิ่มเติมก็ไม่สะดวก

เผยเซียวหยวนขี่ม้ามาถึงที่ตั้งค่ายนอกเมืองก็เห็นคนผู้หนึ่งเดินเข้ามาหาเขาด้วยรอยยิ้ม เป็นเหอจิ้น

เหอจิ้นต้องคุ้มกันและส่งเฉิงผิงออกจากกานเหลียง นั่นเป็นเหตุผลที่เขามาถึงเร็วกว่าเผยเซียวหยวน เข้ายามอิ๋น^* เขาก็มาถึงแล้ว ทั้งยังตรวจสอบความเรียบร้อยทั้งหมดแล้วด้วย เพียงรอให้เฉิงผิงมา

เมื่อเห็นเผยเซียวหยวนปรากฏตัวขึ้น เหอจิ้นก็เอ่ยว่า “เหตุใดคุณชายต้องเหน็ดเหนื่อยเช่นนี้ ยังต้องมาด้วยตนเองตั้งแต่เช้าตรู่ หรือยังไม่วางใจให้ข้าทำงาน?”

เผยเซียวหยวนมองไปรอบๆ ธงทิวเด่นชัด แถวขบวนเป็นระเบียบเรียบร้อย ยุทโธปกรณ์และเสบียงอาหารทุกอย่างล้วนมีเพียงพอ

“เป็นเพราะข้าตื่นขึ้นมาแล้วไม่มีอะไรทำจึงออกมาขี่ม้าเสียเลย ถือเสียว่าปลุกม้าให้ตื่น”

เหอจิ้นหัวเราะ “หรือคุณชายเป็นเช่นที่เขาพูดกัน คนพอเจอเรื่องมงคลจิตใจก็สดใส เป็นข้าที่โง่เขลาเกินไป รับแม่นางน้อยเยี่ยมาตลอดทางกลับไม่รู้เรื่องเลย เมื่อวานเพิ่งได้ยินข่าว ข้ารู้เรื่องมงคลของคุณชายกับแม่นางน้อยเยี่ยแล้ว ขอแสดงความยินดีกับท่านด้วย ขออำนวยอวยพรให้คุณชาย แม่นางน้อยกับคุณชายเป็นคู่ที่สวรรค์สรรค์สร้างมาอย่างแท้จริง เหมาะสมกันอย่างยิ่ง แต่ไม่ทราบว่าคุณชายจะแต่งงานวันใด เมื่อถึงวันนั้นข้าเหล่าเหอจะดื่มสุราให้สาสมใจสามร้อยจอก ไม่เมาไม่กลับ!”

กลุ่มทหารที่อยู่รอบๆ ที่เหอจิ้นพามาถือโอกาสเข้ามาห้อมล้อมพลางเออออตามคำพูดของเหอจิ้น ต่างกล่าวแสดงความยินดีกับเผยเซียวหยวนคนละคำสองคำ คิดว่าถึงตอนนั้นทุกคนน่าจะได้อาศัยใบบุญร่วมดื่มสุราด้วย ไม่มีใครไม่ตื่นเต้นดีใจ…