ทดลองอ่าน ม่านฝันคืนวสันต์รัญจวน บทที่ 3-4

บทที่ 4 ต้นถง

“ใต้เท้า!”

นอกอำเภอเจียงห่างจากเมืองจินหลิงห้าสิบหลี่ รถม้าถูกองครักษ์ที่มารายงานข่าวเรียกให้จอด ล้อรถบดกรวดบนถนนโยกเยกไปมา แสงที่ลอดเข้ามาอย่างกะทันหันทำให้กู้ซิ่งจือตื่น

ธุระของฉินเจาเขาไม่อยากละเลย วันนั้นเมื่อออกมาจากพระตำหนักฉินเจิ้ง หลังมอบหมายงานของสำนักราชเลขาธิการแล้วเขาก็ออกเดินทางโดยไม่หยุดพัก

ขมับเต้นตุบๆ เขาสงบสติอารมณ์ครู่หนึ่งจึงเอ่ยปากถาม “มีอะไร”

คนข้างนอกเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนจะพูดด้วยท่าทางนอบน้อมว่า “คนที่ใต้เท้าส่งข้าน้อยไปตามหาที่อำเภอเจียงก่อนหน้านี้…มีเบาะแสแล้วขอรับ”

กู้ซิ่งจือได้ยินดังนั้นก็โน้มตัวไปเปิดม่านรถ เห็นสีหน้าเคร่งเครียดขององครักษ์

“ครอบครัวตามที่อยู่นั้นมีลูกสาวคนหนึ่งจริงๆ” องครักษ์กุมมือ ก้มหน้าไม่กล้ามองเขา “แต่ว่า…หลายวันก่อนครอบครัวนั้นพบโจรภูเขา สองสามีภรรยาถูกฆ่าตาย ลูกสาวของพวกเขาไม่ทราบว่าอยู่ที่ใด อาจจะถูกโจรภูเขาลักพาตัวไปขอรับ…”

บรรยากาศนิ่งงันไปทันที ครู่ต่อมากู้ซิ่งจือจึงสั่งคนนำแส้ม้ามา

เสื้อคลุมสีฟ้าอ่อนปลิวไสว เขาเหยียบขึ้นไปบนโกลนอย่างคล่องแคล่ว หนีบขาทั้งสองข้าง ฟาดแส้ในมือจนเกิดเสียงดังลั่นแล้วเอ่ยขึ้น

“ตามข้าไปสอบถามที่ว่าการอำเภอเจียง”

คนทั้งกลุ่มเร่งเดินทาง ในที่สุดก็มาถึงอำเภอเจียงก่อนพระอาทิตย์ตกดิน หลังจากเข้าประตูเมืองแล้วก็เดินทางไปตามถนนสายหลัก ไม่นานก็มาถึงหน้าที่ว่าการอำเภอ

เดิมทีควรจะเป็นเวลาเลิกงานของที่ว่าการอำเภอ แต่เบื้องหน้ากลับเป็นภาพผู้คนมากมายล้อมสถานที่นั้นไว้แน่น ต่างยืดคอมองไปรอบๆ และกระซิบกระซาบกันเป็นระยะ

ความคิดทั้งหมดของกู้ซิ่งจือจดจ่ออยู่กับสิ่งที่ฉินเจาสั่งเสียไว้ จึงไม่มีเวลาสนใจคนที่วิพากษ์วิจารณ์อยู่หน้าประตู เขาส่งแส้ให้คนติดตามรับใช้ จากนั้นก็ขยิบตาให้องครักษ์

หลังจากนั้นครู่หนึ่งประตูที่ว่าการอำเภอก็เปิดออกทั้งหมด ขุนนางสองคนวิ่งออกมา แยกฝูงชนที่กำลังมุงดูออกจากกัน มือทั้งสองข้างของนายอำเภอที่สวมชุดขุนนางสีเขียวยกชายเสื้อคลุมขึ้น วิ่งเหยาะๆ ออกมาพร้อมด้วยใบหน้าเขียวคล้ำ

ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ไม่เคยคิดเลยว่าการเป็นขุนนางเล็กๆ ผู้ต่ำต้อยในดินแดนที่แห้งแล้งกันดารเช่นอำเภอเจียงนี้จะทำให้เขาได้พบกับขุนนางผู้ใกล้ชิดฮ่องเต้…ใต้เท้ากู้ รองราชเลขาธิการผู้มีชื่อเสียงไปทั่วหล้า

นายอำเภอถูพยายามคุกเข่าลงด้วยตัวสั่นเทา แต่กลับถูกกู้ซิ่งจือรั้งแขนไว้

“ได้ยินมาว่าในอำเภอมีโจรภูเขา?” น้ำเสียงที่เขาถามราบเรียบเหมือนอย่างที่เป็นมา

เรื่องเร่งด่วนกู้ซิ่งจือไม่ต้องการพูดจาเป็นทางการกับนายอำเภอถู ดังนั้นเมื่อพูดจบจึงไม่ได้รอให้อีกฝ่ายตอบ นำคนกลุ่มหนึ่งเดินเข้าไปในที่ว่าการอำเภอทันที

นายอำเภอถูที่อยู่ด้านหลังตกใจและตื่นตระหนกยิ่งขึ้น เขาปาดเหงื่อที่ขมับ ลุกลี้ลุกลนวิ่งตามไป นำทางกู้ซิ่งจือพร้อมกับอธิบาย

“มีเรื่องนี้เกิดขึ้นจริง…แต่โชคดีที่ข้าน้อยได้ส่งคนไปค้นหาที่ซ่อนของพวกโจรแล้ว เมื่อคืนกำจัดพวกมันได้แล้วขอรับ”

ฝีเท้าของกู้ซิ่งจือชะงัก หันมามองนายอำเภอ สีหน้ายังคงเรียบนิ่ง

นายอำเภอถูกลืนน้ำลายอย่างตื่นเต้นแล้วรีบพูดว่า “โจรกลุ่มนี้มีคนไม่มาก ตอนที่กองกำลังทหารไปถึงได้พบศพของบุรุษสามคน จากคำบอกเล่าของเหยื่อมีโจรทั้งหมดสี่คน นอกจากผู้ตายแล้วยังมีอีกหนึ่งคนไม่รู้อยู่ที่ใด ข้าน้อยสงสัยว่าเป็นเพราะพวกโจรแบ่งเงินกันไม่ลงตัวจึงทะเลาะกันเอง โจรที่หายตัวไปฆ่าคนแล้วก็แอบเอาเงินไปก่อนจะหลบ…”

“ช่วยคนออกมาแล้วหรือยัง”

“แน่นอน! แน่นอน!” นายอำเภอถูตอบแล้วหันกลับไปเพื่อส่งสัญญาณให้เสมียนนำสมุดรายชื่อมา

“สตรีที่ช่วยออกมาได้จดบันทึกไว้ในนี้หมดแล้ว และมีครอบครัวมารับไปมากกว่าครึ่งแล้วขอรับ” นายอำเภอถูเปิดสมุดรายชื่อแล้วส่งให้กู้ซิ่งจือดู

เขารีบกวาดตามองตัวอักษรเสี่ยวข่าย ตรงหน้าบรรทัดแล้วบรรทัดเล่า จนกระทั่งสมุดรายชื่อถูกพลิกไปถึงหน้าสุดท้าย กู้ซิ่งจือก็ไม่พบคนที่ตนเองกำลังตามหา

“อยู่ในนี้ทั้งหมดแล้วหรือ” เขาถาม ในน้ำเสียงนั้นรู้สึกได้ถึงความผิดหวังอย่างเห็นได้ชัด

“เรียนใต้เท้า อยู่…อยู่ในนี้ทั้งหมดแล้วขอรับ…”