ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 3-บทที่ 4

“ท่านตา ท่านกำลังคิดอะไรเจ้าคะ” โม่อีเหรินผละออกจากขอบเขตโอบล้อมของเสื้อคลุม พุ่งตัวไปเบื้องหน้าท่านตา

โม่ซั่งเฉินได้สติกลับมา มองนางปราดหนึ่งแล้วเอ่ยว่า “คิดว่าเหตุใดป่านนี้เจ้ายังไม่กลับห้อง แอบมาคุยกับคนอื่นอยู่ตรงนี้”

“มิได้แอบเจ้าค่ะ คุยกันเปิดเผยเลย” นางกับไป่หลี่จิงหงไม่ได้หลบๆ ซ่อนๆ เสียหน่อยจึงมิใช่การแอบ

“ไม่ได้บอกข้าก่อนก็คือการแอบ” หลบๆ ซ่อนๆ หรือไม่มิใช่จุดสำคัญ

“แต่ท่านตาก็มิได้บอกว่าตอนกลางคืนห้ามออกจากห้อง ดังนั้นจึงมิใช่การแอบ”

“ตอนนี้บอกแล้ว”

“แต่ว่าทิวทัศน์ยามราตรีก็งดงามยิ่งนะเจ้าคะ พลาดไปเสียดายแย่ ท่านตามาชมดูด้วยกันเถอะ” โม่อีเหรินกอดแขนข้างหนึ่งของโม่ซั่งเฉินพลางดึงเขามาดูท้องฟ้าด้วยกัน

ครั้นผู้คนเข้าออกร้านค้าและเสียงร้องขายของตามหาบเร่แผงลอยหายไป ทั้งเมืองอิ้งสุ่ยก็เงียบสงบลง

ไม่เพียงเสียงผู้คนจะเงียบสงัด แม้แต่ดวงไฟก็ยังเห็นได้น้อยลง

บรรยากาศราตรีที่มืดสลัวยิ่งขับเน้นให้ดวงดาวไม่กี่ดวงบนท้องฟ้าสว่างไสวเป็นพิเศษ

พอมองดูดวงดาวแล้ว โม่อีเหรินพลันถอนหายใจ

โม่ซั่งเฉินเก็บสายตาที่ทอดมองไปไกลกลับมา ก้มหน้ามองหลานสาวของตนเอง “อยู่ดีๆ เหตุใดถึงถอนหายใจ”

“ท่านตา ข้ามองเห็นบนฟ้ามีดวงดาว รู้ว่านั่นคือดวงดาว แต่กลับไม่รู้ว่าดาวดวงนั้นคืออะไรกันแน่”

โม่ซั่งเฉินได้ฟังก็เก็บความเป็นห่วงกลับ “อยากถามอะไร”

ไม่ว่าอย่างไรก็เป็นเด็กน้อยที่เขาอบรมเลี้ยงดูมาตั้งแต่เล็กจนเติบใหญ่ นางสื่อเป็นนัยอ้อมๆ ถึงอะไร โม่ซั่งเฉินแค่ฟังก็เข้าใจแล้ว ย่อมจะรู้ด้วยเช่นกันว่าเสียงถอนหายใจนั้นโม่อีเหรินทำเพื่อดึงดูดความสนใจของเขาโดยเฉพาะ

“ท่านตา ท่านยังไม่ได้บอกข้าเลยนะเจ้าคะว่าโลกนี้ยังมีดินแดนแห่งอื่นอีกหรือไม่” โม่อีเหรินพูดอย่างตัดพ้อ

“ถึงเวลาที่สมควรรู้ก็จะได้รู้เอง” ท่านตาจงใจหยุดเล็กน้อย “ตอนนี้เจ้ามิใช่รู้แล้วหรือไร”

“…” ท่านตารังแกคน ใครที่ใดพูดกันอย่างนี้

ท่านตามองนางด้วยสีหน้าเคร่งขรึมจริงจัง ทว่าน้ำเสียงอ่อนโยนเป็นพิเศษ ไม่ได้เย็นชาแม้แต่น้อย “เรื่องมากมาย เจ้าค่อยรู้เมื่อมีพลังแก่นแท้เพียงพอและถึงเวลาที่สมควรได้รู้ จะเป็นการดีต่อเจ้าและไม่ทำให้เจ้าตกใจ”

“ข้าไม่ถูกทำให้ตกใจหรอกเจ้าคะ” โม่อีเหรินเน้นย้ำ ถ้าเป็นเช่นนั้นก็ขายหน้าท่านตาเกินไปแล้ว