ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 5-บทที่ 6

มองดูแวบแรก สัตว์เหล่านี้ดูคล้ายกำลังนอนหลับ แต่เมื่อมองดูดีๆ ก็จะพบว่าพวกมันแต่ละตัวอยู่ในท่าทางเหมือนนอนหลับ แต่ดวงตากลับล้วนเบิกโตยิ่ง!

แต่ละตัวกำลังสังเกตความเคลื่อนไหวของสาวน้อยด้วยสายตาแวววาว

ครั้นดวงตาของสาวน้อยลืมขึ้น สัตว์ทั้งหมดรวมถึงสองตัวที่เฝ้าอยู่ข้างกายนางต่างก็ดีดตัวขึ้นมา

ชั่วพริบตาถัดมาสาวน้อยก็หายตัวไป

“โฮก…”

“มอ…”

“จี๊ด…”

“จิ๊บ…”

“เวิง…”

…

ชายฝั่งทางใต้ของเกาะโม่เสวียนมีเสียงร้องของสัตว์ต่างๆ ดังขึ้นมาทันที ความสะเทือนเลื่อนลั่นสามารถเทียบได้กับแผ่นดินไหวหลายระลอก

ทุกครั้งในเวลาเช่นนี้ชายหนุ่มทั้งสองที่แยกกันฝึกบำเพ็ญอยู่ในป่าสองแห่งใจกลางเกาะจะล้วนเกือบฝึกลมหายใจพลาดไปชั่วขณะ

เรือนเล็กในหุบเขาจะพลันมีคำพูดดังออกมาสามสี่คำ

“แน่วนิ่งไม่พอ”

เสียงนี้ฟังดูไม่ดังและก็ไม่เข้มงวด ทว่ากลับคล้ายเคาะตีอยู่ในหูของเขา แต่ละคำล้วนสะท้านไปถึงจิตใจ

ชายหนุ่มทั้งสองเหงื่อตกในทันที อีกทั้งร้อนตัวขึ้นมาอย่างเงียบๆ

ก็ได้ พวกเขาแน่วนิ่งไม่พอจริงๆ เสียงเช่นนี้ได้ยินทุกวันมาตลอดสามเดือน แต่พวกเขาก็ยังคงถูกสั่นประสาทอยู่ทุกวัน สมควรทบทวนตนเองจริงๆ

ชายหนุ่มทั้งสองปรับสีหน้า ระงับจิตใจที่สั่นสะท้านลงทันที ที่แกว่งกระบี่ก็แกว่งกระบี่ ที่ออกกระบวนท่าก็ออกกระบวนท่า ทำการฝึกฝนของตนเองต่อไป

ทางด้านชายฝั่งทิศใต้ของเกาะโม่เสวียน เหล่าสัตว์ที่เมื่อครู่ยังล้อมวงกันอย่างเป็นระเบียบบัดนี้แต่ละตัวกระตุ้นตนเองให้กระฉับกระเฉง ทั้งบนท้องฟ้า ในน้ำ บนหาดทราย ต่างมองกันไปมา หูตาคอยระแวดระวัง

ทันใดนั้นที่กลางอากาศสูงจากพื้นดินห้าจั้งก็มี ‘รอยเท้า’ ปรากฏขึ้น

“เซี่ยว…” อินทรีดำตัวหนึ่งกางปีกโผบินไปหารอยเท้านั้น

กลางท้องฟ้าสูง เงาร่างของสาวน้อยที่ยังไม่ปรากฏให้เห็นเต็มที่นั้นกลับเลือนหายวับไปอีกครั้งในก้าวถัดมา

อินทรีดำโผมาไม่เจอคนก็รีบหยุดตนเองเป็นการด่วน เพราะหากบินต่อไปอีกก็จะชนฝูงนางแอ่นแล้ว

ชั่วพริบตาถัดมาบนหาดทรายก็มีรอยเท้าปรากฏวนเวียนอีกครั้ง

“มอ…”

“จี๊ด…”

“โฮก…”

ฝูงสัตว์วิเศษแสนทระนงองอาจบนดินแดนทั้งขนาดเล็กกลางใหญ่พากันพุ่งตัวไปพร้อมกัน!

“ฮ่าๆ” สาวน้อยหัวเราะเบาๆ พลางสะกิดปลายเท้าหนึ่งที ร่างที่ปรากฏให้เห็นครึ่งหนึ่งก็ลอยขึ้นสูงในทันใด

“จือ…”

“จิ๊บๆๆ…”

กระเรียนเพลิงฝูงหนึ่งพ่นไฟขึ้นฟ้า ฝูงนกกระจอกอีกฝูงโผบินขึ้นไป

สาวน้อยไม่ได้หายตัวไปอีก แต่กลับย่างก้าวออกไปก้าวหนึ่ง พริบตาเดียวก็ลงไปอยู่บนผิวทะเลห่างออกไปยี่สิบจั้ง

“เวิง…”

“มอ…”

วาฬ แมวน้ำ หมึกสาย และปลาน้อยใหญ่นานาชนิดที่เฝ้าเตรียมพร้อมอยู่ในทะเลพากันพุ่งตัวไป แล้วพ่นน้ำ พ่นน้ำแข็ง พ่นน้ำหมึกออกมาทันที