ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 7-บทที่ 8

“เฉิน อีเหรินน้อยเป็นหลานสาวหัวแก้วหัวแหวนของท่านอย่างที่คิดจริงๆ…” ฟังมาถึงตรงนี้ เฟิงเหยี่ยนก็แจ้งใจในที่สุด

อีเหรินน้อย เหตุผลง่ายๆ ข้อเดียวนี้ก็ทำให้อุปนิสัยความเคยชินของเฉินมลายหายไป!

นิสัยสันโดษแปลกแยกและเอาใจยากทั้งหมดของปีศาจโม่ซั่งเฉิน ยามเจอกับอีเหรินน้อยก็บางเบาลง

กฎเหล็กของเฉินมาเจอกับโม่อีเหรินก็คือหลักเกณฑ์ที่สามารถผ่อนปรนได้

อารมณ์ร้ายของเฉินมาเจอกับโม่อีเหรินก็สามารถสงบนิ่งได้ทั้งหมด

เฟิงเหยี่ยนตระหนักรู้ในเหตุผลนี้อย่างเงียบๆ จากนั้นพอเงยหน้าขึ้นมา มุมปากก็กระตุกไปหนึ่งที

ลูกศิษย์ของตนถูกเฉินเรียกไปแบกหอยกาบแล้ว

ด้านฉู่เซวียนอั๋งก็รับหน้าที่แบ่งไข่มุกที่อยู่บนโต๊ะให้เป็นสี่ส่วนเท่ากัน ยามนี้กำลังเลือกหยิบตามสี

ส่วนโม่อีเหรินนั้น…กลับเข้าห้องไปนอนนานแล้ว

เป็นหลานเหมือนกัน คนหนึ่งได้นอนหลับสบาย สองคนที่เหลือคืนนี้กลับต้องอดตาหลับขับตานอน ด้วยเหตุนี้เฟิงเหยี่ยนจึงได้ข้อสรุปใหม่ออกมาอีก…

ใจของเฉินเอียงกระเท่เร่อย่างที่คิดจริงๆ มิหนำซ้ำยังเอียงไปแค่ทางอีเหรินน้อยผู้เดียว!

แล้วเขาเล่า

“เฮ้อ…” เฟิงเหยี่ยนถอนหายใจเงียบๆ จากนั้นก็ขยับตนเองไปช่วยจัดการกับเปลือกหอยกาบเช่นกัน

เปลือกใหญ่เพียงนี้ หากต้องการคงส่วนที่ดีที่สุดไว้ก็เป็นงานช้างงานหนึ่ง งานพรรค์นี้ให้บุรุษอย่างพวกเขาทำดีแล้ว

อืม ผลคือเขาก็มีใจลำเอียงเช่นกัน