ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 7-บทที่ 8

พวกเขาแค่ต้องรับไว้ แล้วอย่าลืมความมุ่งมาดปรารถนาเดิมของตนเอง ไม่เกียจคร้านทะนงตนเพราะเหตุนี้ เท่านั้นก็เพียงพอแล้ว

สิ่งที่น้องสาวต้องการมิใช่ความซาบซึ้งใจและความยุ่งยากใจจากพวกเขา แต่เป็นการที่พวกเขามุ่งหน้าไปเรื่อยๆ ก้าวแล้วก้าวเล่า

“เพราะฉะนั้นไม่ว่าจะเป็นการฝึกบำเพ็ญหรือการดำรงชีวิต ก็ล้วนต้องมีความสุข อย่าหาเรื่องทุกข์ให้ตนเอง” โม่อีเหรินยิ้มตาหยี “เพราะว่าท่านพี่หาเรื่องกลุ้มในตนเอง ดังนั้นจะต้องได้รับการลงโทษ”

ฉู่เซวียนอั๋งและฉู่เซวียนฉีสบตากัน

“ลงโทษอะไรหรือ”

“พี่ใหญ่กับเขี้ยวเงิน พี่เล็กกับเซิ่น จะสู้จะหนีจะไล่ตามได้หมดทั้งสิ้น ห้ามหยุดเป็นเวลาสองชั่วยาม”

โม่อีเหรินเพิ่งจะพูดจบ เขี้ยวเงินกับเซิ่นก็วิ่งมากระโจนใส่คนทั้งสองทันที เคราะห์ดีที่สองพี่น้องตาไวเท้าไว มิเช่นนั้นยามนี้คงถูกกระแทกล้มแล้ว…

“เริ่มตอนนี้เลยหรือ!”

“อย่างน้อยก็บอกกันก่อนสิ!”

นี่คือการลอบจู่โจมชัดๆ

“วู้!”

“โฮก!”

พวกมันส่งเสียงร้องก่อนแล้ว ไม่ได้ลอบจู่โจม

สองพี่น้องถูกวิ่งไล่ตามไปแล้ว ต่อจากนั้นก็มีทั้งดาบวายุทั้งพ่นไฟ ทำเอาฉู่เซวียนฉีได้แต่ปล่อยเปลวอัคคีออกมาใช้ไฟสู้กับเซิ่น

ฉู่เซวียนอั๋งน่าสงสารกว่าเล็กน้อย ทำได้เพียงจับกระบี่ฝืนต้านทาน

ทว่าขณะเดียวกับที่ฝืนต้านดาบวายุ เขาก็ค้นพบว่ามือของเขาเคลื่อนไปที่ใด กระบี่ก็เคลื่อนตามไปที่นั้น กำลัง ทิศทาง และความแม่นยำล้วนเป็นไปตามใจนึก ไม่มีสักอย่างที่คลาดเคลื่อน ฉู่เซวียนอั๋งชักจะแจ้งใจอยู่หน่อยๆ แล้ว

ทางด้านโม่อีเหรินก็หยิบชุดน้ำชาออกมา ระหว่างชงชาก็ยังไม่ลืมแบ่งให้ท่านตาเหยี่ยนที่กำลังชมเรื่องสนุกด้วยกัน

“ไม่แปลกเลยที่เฉินจะมีใจลำเอียงไปทางเจ้าถึงเพียงนี้”

ทั้งๆ ที่อายุเพิ่งจะสิบกว่า ทั้งๆ ที่บางครั้งดูไร้เดียงสามาก ทว่าบางครั้งกลับมีความคิดความอ่านละเอียดอ่อนจนน่ากลัว ปมในใจของอั๋งเอ๋อร์และฉีเอ๋อร์ล้วนถูกนางมองเห็นอยู่ในสายตา

เนื่องจากไม่อาจเปิดใจกว้าง มีเรื่องกวนใจ การฝึกบำเพ็ญในระยะนี้ของสองพี่น้องจึงล้วนหยุดชะงักอยู่เล็กน้อย

เขากับเฉินล้วนมองออก แต่กลับไม่สะดวกจะพูดอะไรมาก

พูดออกไปด้วยฐานะตาและอาจารย์ ถ้าไม่ฟังเหมือนเป็นการอบรมตักเตือนก็จะฟังเหมือนเป็นการอบรมสั่งสอน พวกเขาสามารถฟังเข้าใจ แต่ไม่แน่ว่าจะสามารถปล่อยวางได้อย่างแท้จริง ทว่าวันนี้โม่อีเหรินนับว่าเป็นคนแก้ปมแล้ว

“ท่านพี่ต้องอิสระเป็นธรรมชาติ ต้องร้ายกาจเหมือนท่านตาถึงจะดี”

“เหมือนท่านตาเหยี่ยนไม่ดีหรือไร” หน้าตาหล่อเหลา อัธยาศัยดี เป็นมิตรน่าชิดใกล้ จิตใจก็ดีงาม

“ไม่ค่อยดีเจ้าค่ะ” โม่อีเหรินตอบอย่างตรงไปตรงมายิ่ง

“ไม่ดีตรงที่ใดหรือ” เฟิงเหยี่ยนหวิดจะสำลักน้ำชา เขาถูกรังเกียจแล้ว? เขาถูกอีเหรินน้อยรังเกียจแล้วหรือ

“พูดด้วยง่ายเกินไป เก่งเกินไป คนเก่งมักต้องทำงานหนักกว่าผู้อื่น วันหน้าจะกลายเป็นวัวเป็นม้าถูกใช้แรงงาน เหน็ดเหนื่อยหนักหนา”

“…” เฟิงเหยี่ยนแน่ใจแล้วว่าตนเองถูกรังเกียจจริงๆ