ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 7-บทที่ 8

ทว่าไฉนความหมายในคำพูดนี้ถึงฟังดูคุ้นหูถึงเพียงนี้

อา…เฉินเคยพูด! เฟิงเหยี่ยนหมดคำพูดไปอีกครั้ง

“อีเหรินน้อย เจ้าทำร้ายจิตใจท่านตาเหยี่ยนแล้ว…” เขาแทบจะน้ำตาไหลพราก

นี่ควรชมอีเหรินน้อยว่าไม่เสียแรงที่เฉินสั่งสอนมา เดินตามรอยเท้าผู้เป็นตาอย่างสมบูรณ์ หรือว่าควรทอดถอนใจด้วยความเศร้าที่ตนเองถูกทั้งตาทั้งหลานรังเกียจดี

“ข้ามีน้ำผึ้งเจ้าค่ะ” โม่อีเหรินยื่นน้ำผึ้งที่ผ่านการกลั่นแล้วขวดหนึ่งออกมาทันที

“หือ?” นางให้สิ่งนี้กับเขาด้วยเหตุใด การทำร้ายจิตใจเขาเกี่ยวอะไรกับน้ำผึ้งหรือ

“น้ำผึ้งมีความเหนียวดียิ่ง ยามบีบอัดปั้นลูกกลอนสามารถทำให้ความวิเศษอัดรวมอยู่ในตัวลูกกลอนไม่กระจายหายไป ดังนั้นจึงสามารถติดประสานหัวใจแก้วอันเปราะบางของท่านตาเหยี่ยนได้เป็นอย่างดี” โม่อีเหรินอธิบายด้วยท่าทางจริงจังยิ่ง

“…” ไฉนเขาจึงรู้สึกหนาววาบ ติดประสาน? เปราะบาง? หัวใจแก้ว? … นี่เขาถูกล้อแล้ว ถูกโม่อีเหรินรังเกียจแล้วจริงๆ

นะ…น่าปวดใจเกินไปแล้ว!

เสียแรงที่เขารักและเอ็นดูอีเหรินน้อยมาตลอด อีเหรินน้อยกลับ…เอ่อ…เขาถูกรังเกียจด้วยเรื่องอะไรกันแน่ เรื่องทำงานเก่งเกินไปจนกลายเป็นต้องทำงานมากเกินไปอย่างนั้นหรือ

นี่นับว่าน่ารังเกียจด้วยหรือ

เฟิงเหยี่ยนยุ่งยากใจแล้ว

โม่อีเหรินแอบแลบลิ้น นางเผลอทำให้ท่านตาเหยี่ยนมึนงงแล้ว

ขออภัยด้วย นี่มิได้เจตนาจริงๆ ข้าจะชงชาให้ท่านตาเหยี่ยนดื่มอีกสักหลายถ้วยเป็นการชดเชยแล้วกัน

ขณะที่เฟิงเหยี่ยนดื่มชาจนท้องป่องแล้วนี้เอง ป้ายหยกสื่อสารที่โม่อีเหรินใส่ไว้ในกระเป๋าวิเศษก็พลันลอยออกมา

โม่อีเหรินแววตาสว่างวาบ รับหยกไว้ทันที “จิงหง!”

เสียงร้องชื่นบานทำให้สองคนสามสัตว์ที่วิ่งไล่จับกันอยู่ค่อยๆ ลดความเร็วออกกระบวนท่าลงพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย จากนั้นต่างก็เงี่ยหูแอบฟัง

“ฮูหยินน้อย ข้าคือ…ไป๋เหยา”

โม่อีเหรินมุ่นหัวคิ้ว “เกิดเรื่องอะไรขึ้น”

สองคนสามสัตว์เก็บกระบวนท่าลงแล้วกลับเข้ามาในศาลาอย่างพร้อมใจกันทันที

“ประมุขน้อย…ถูกพาตัวไป ข้าอยู่ที่เมืองผิงเจิ้นขอรับ…”

“ไปหาหลงจู๊เฉียวที่โรงเตี๊ยมเฟิงหลิน ไม่นานข้าจะไปถึง” โม่อีเหรินสั่งจบก็เก็บป้ายหยกสื่อสารลง “ท่านตาเหยี่ยน พี่ใหญ่ พี่เล็ก ข้า…”

“พี่จะไปเป็นเพื่อนเจ้า” สองพี่น้องพูดเป็นเสียงเดียวกัน

“ไปเถอะๆ” เฟิงเหยี่ยนโบกมือ “เฉินอยู่ในห้องหลอมโอสถไม่อาจไปรบกวน พวกเจ้าไปก่อน จำไว้ว่าไม่ว่าเกิดเรื่องอะไร รอข้ากับเฉินไปถึงก่อนค่อยว่ากัน อย่าบุกไปเกาะหุนส่งเดช”

ลำพังฟังจากเสียงของไป๋เหยาก็รู้แล้วว่าเขาได้รับบาดเจ็บไม่เบา

แม้แต่หนึ่งในสี่องครักษ์ข้างกายไป่หลี่จิงหงก็ยังได้รับบาดเจ็บสาหัส เช่นนั้นสถานการณ์ของไป่หลี่จิงหงก็น่าจะไม่สู้ดี

คงมิใช่เป็นฝีมือของท่านป้าผู้นั้นอีกกระมัง เฟิงเหยี่ยนคิดในใจ ไม่ได้ตระหนักแม้แต่น้อยว่าตนเองใช้คำที่โม่อีเหรินเรียกมาใช้เรียกตรงๆ

“อาจารย์ พวกข้าจะส่งข่าวกลับมาขอรับ” ฉู่เซวียนฉีกล่าว แล้วพี่น้องสามคนรวมกับสัตว์สามตัวก็ล่วงหน้าจากไปก่อน

เฟิงเหยี่ยนชงชาดื่มอยู่คนเดียว บรรยากาศวังเวงไปสักหน่อย

ทว่าสงบสุขมาได้สามเดือนก็นับว่าหาได้ยากมากแล้ว

หากไป่หลี่จิงหงถูกพาตัวไปแล้วจริงๆ เช่นนั้นอีเหรินน้อย…จะต้องโมโหมากแน่นอน