ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 บทที่ 9-บทที่ 10

“เกาะหุนเป็นบ้านของจิงหง จิงหงเป็นบุรุษของข้า ใครมาหาเรื่องจิงหงก็เท่ากับมาหาเรื่องข้า มีเรื่องก็ย่อมต้องขจัดทิ้งไป” นางเพียงแต่ทำเพื่อไป่หลี่จิงหง ไม่ต้องให้ใครมาขอบอกขอบใจ

พร้อมกันกับที่พูด โม่อีเหรินก็ลองถ่ายพลังปฐมกลุ่มหนึ่งเข้าไปภายในกายไป่หลี่จิ้งหย่วน ไป่หลี่จิ้งหย่วนรู้สึกถึงความกระปรี้กระเปร่าได้ในทันที จึงมองนางด้วยความตกตะลึง

“โม่อีเหริน เจ้า…”

“มีหญ้าวิเศษชนิดหนึ่ง…สามารถทำให้ร่างกายท่านฟื้นฟูกลับมาดีดังเดิม ไม่ต้องรับผลสะท้อนกลับจากวิชาลับ” โม่อีเหรินกล่าวอย่างลังเลอยู่เล็กน้อย

“คืออะไร”

“หญ้าพลังชีวิตชำระวิญญาณ”

“หญ้าพลังชีวิตชำระวิญญาณหรือ” ไป่หลี่จิ้งหย่วนไม่เคยได้ยินมาก่อน

“ข้าเคยเห็นในตำราร้อยสมุนไพรของท่านตาเจ้าค่ะ หญ้าพลังชีวิตชำระวิญญาณมีฤทธิ์ช่วยฟื้นฟูพลังชีวิตในร่างกายและเพิ่มความแข็งแรงของวิญญาณ เพียงแต่หญ้าพลังชีวิตชำระวิญญาณเป็นสมุนไพรในตำนาน แม้แต่ท่านตาข้าก็ยังไม่เคยพบเห็น ดินแดนเทพยุทธ์เองก็ไม่เคยมีปรากฏเช่นกัน” นี่ก็คือสาเหตุที่นางลังเล

มีวิธีทำให้รอดชีวิต แต่กลับเป็นของใน ‘ตำนาน’ ออกจะเลื่อนลอยเกินไปหน่อย

“รู้ว่ามีวิธีอย่างไรก็ดีกว่าไม่มี หากหาเจอได้จริงๆ ก็เป็นโชคดีของข้า หากหาไม่เจอก็เป็นชะตากรรมของข้า เจ้าไม่ต้องเก็บไปใส่ใจ” ไป่หลี่จิ้งหย่วนกล่าวอย่างใจกว้าง

โม่อีเหรินพยักหน้า ถ่ายพลังปฐมเข้าไปในกายเขาเพิ่ม ก่อนจะหยิบยาขวดหนึ่งออกมา

“นี่คือยาลูกกลอนยืดชีวิต ข้างในมียี่สิบเม็ด ท่านกินวันละเม็ดติดต่อกันห้าวันก่อน เสร็จแล้วให้ฝึกบำเพ็ญตามปกติเพื่อทำให้ฤทธิ์ยาสามารถไหลเวียนอยู่ในกายท่าน หลังจากนั้นให้กินเดือนละเม็ดติดกันห้าเดือน สิบเม็ดที่เหลือให้กินหนึ่งเม็ดทุกสิบปี เช่นนี้หากไม่มีอะไรนอกเหนือความคาดหมาย ไม่ได้รับบาดเจ็บสาหัส ก็จะสามารถรักษาอายุขัยท่านได้ร้อยปีเจ้าค่ะ”

อย่างน้อยก็ทำให้ท่านสามารถมีโอกาสมีชีวิตอยู่รอจิงหงกลับมาได้ หรือบางทีพวกข้าอาจจะสามารถหาหญ้าพลังชีวิตชำระวิญญาณมาช่วยท่านได้ โม่อีเหรินนึกเงียบๆ ในใจ

“ขอบใจมาก” ไป่หลี่จิ้งหย่วนไม่ปฏิเสธ รับยาลูกกลอนเอาไว้

หากสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานอีกหน่อย เขาย่อมหวังจะมีชีวิตอยู่ต่อ มิใช่กลัวตาย แต่เพราะหวังว่าจะสามารถรอจนไป่หลี่จิงหงกลับมาหรือได้รับข่าวว่าอีกฝ่ายไม่เป็นอะไร

“เช่นนั้นข้าไปแล้วนะเจ้าคะ”

“ประเดี๋ยวก่อน เกี่ยวกับจี้กิเลนคู่…” ถ้อยความต่อจากนั้น ไป่หลี่จิ้งหย่วนถ่ายทอดเสียงบอกนาง

โม่อีเหรินประหลาดใจเล็กน้อย ที่แท้ระหว่างจี้ทั้งสองก็สื่อถึงกันและกัน สามารถอาศัยชิ้นหนึ่งหาอีกชิ้นได้ ไป่หลี่จิ้งหย่วนบอกวิธีการสื่อสนองนี้ให้นางฟัง

“ขอบคุณท่านลุงเจ้าค่ะ ข้าจำไว้แล้ว” คำขอบคุณนี้มาจากใจจริง มีวิธีนี้ก็สามารถทำให้นางทุ่นแรงในการตามหาคนไปได้มาก

ไป่หลี่จิ้งหย่วนพยักหน้า “เจ้าไปเถอะ จำไว้ว่าเกาะหุนยินดีต้อนรับเจ้ามาเยือนใหม่เสมอ”

นี่นับเป็นการยอมรับนางกระมัง

มิใช่ยอมรับเพียงเพราะไป่หลี่จิงหงเลือกนาง แต่ยอมรับเพราะไป่หลี่จิ้งหย่วนเองก็เห็นว่านางเป็นคนมีความสามารถผู้หนึ่ง

โม่อีเหรินยิ้มพลางเดินมาถึงประตู ก่อนจะหันหน้ากลับไปกล่าวอีกว่า “หากจำเป็นข้าจะมาใหม่ อีกประการ ข้าจะต้องหาจิงหงพบได้แน่นอนเจ้าค่ะ”

ก็แค่ดินแดนอีกแห่งหนึ่งเท่านั้นมิใช่หรือ นางไม่เชื่อหรอกว่าจะไม่มีวิธีอื่นที่จะไปถึงได้

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน กุมภาพันธ์ 65)