ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 6

บ่อน้ำปากปล่องยังคงพ่นไฟอย่างต่อเนื่อง

ไป่หลี่จิงไห่มองดูโม่อีเหรินที่ไม่มีท่าทีประหลาดใจแม้แต่น้อย แล้วก็พลันกระจ่างแจ้ง

“เจ้ารู้อยู่ก่อนแล้วว่าพอบัวน้ำแข็งถูกเด็ด บ่อน้ำปากปล่องก็จะระเบิด?”

“ไม่รู้” โม่อีเหรินส่ายหน้าอย่างจริงใจยิ่ง

“ไม่รู้จริงๆ หรือ”

“ระแวงมากไปมิใช่นิสัยที่ดี จะแก่ก่อนวัยได้ง่าย จริงๆ นะ” โม่อีเหรินพูดกับเขาด้วยความจริงใจยิ่งกว่าเดิม

ไป่หลี่จิงไห่ขบเขี้ยวเคี้ยวฟัน “หากไม่รู้ เจ้ามีหรือจะตอบตกลงทำข้อแลกเปลี่ยนซ้ำยังถอยลงไปล่างเขาอย่างไม่อิดออดถึงเพียงนั้น”

“นั่นเป็นพวกท่านเรียกร้องเอง” โม่อีเหรินยิ่งถูกใส่ความแล้ว นี่คือโจรร้องจับโจร* โดยแท้

“เช่นนั้นเจ้ามองเห็นปากปล่องพ่นไฟ เหตุใดถึงไม่ประหลาดใจเลยสักนิด” เสวียนหมิงเจินกระทู้ถาม

“ข้าถูกทำให้ตกใจจนอึ้งไปแล้วต่างหาก” โม่อีเหรินตบๆ อก

“…” โกหกตาใสหรือ!

ตูม…ตูม…

ธารหินหนืดที่ปากปล่องไหลมาทางนี้ในที่สุดเนื่องจากถูกพ่นออกมามากเกินไป

เสวียนหมิงเจินพลันจู่โจมโม่อีเหริน

ส่วนโม่อีเหรินเพียงก้าวเท้าก้าวเดียวก็ผลุบหลบไปได้อย่างง่ายดาย

หากแต่การจู่โจมจากไป่หลี่จิงไห่ได้ตามมาติดๆ

โม่อีเหรินหมุนตัว หลบพ้นอีกครั้ง

จากนั้นก็เป็นเสวียนหมิงเจินต่อ

สองคนนี้ไม่เสียแรงที่ร่วมมือกัน จะต้อง ‘สมคบ’ กันมานานมากแล้วเป็นแน่ มิเช่นนั้นจะรู้ใจกันถึงเพียงนี้ได้อย่างไร

คนหนึ่งตามด้วยอีกคน กระบวนท่าหนึ่งตามด้วยอีกกระบวนท่า มิหนำซ้ำยังล้วนโจมตีมาจากคนละทิศทางอย่างเจ้าเล่ห์ยิ่ง ทำให้ถึงคนจะสังเกตเห็น ก็ยากยิ่งที่จะหลบหรือโต้กลับได้ทันเวลา

โม่อีเหรินจึงไม่มองเสียเลย เพียงอาศัยความรู้สึก ก็เหมือนตอนที่หลบหลีกลมกระโชกในหุบเขากังเฟิง แผ่ญาณวิเศษออกไป หลบหลีกโดยอาศัยประสาทรับรู้และตอบสนอง

เพียงชั่วครู่เดียวคนทั้งสามก็ประมือกันร่วมร้อยกระบวนท่าแล้ว ไป่หลี่จิงไห่กับเสวียนหมิงเจินยิ่งสู้ก็ยิ่งตกใจ

แค่ผลุบตัวหลบกับป้องกัน มิได้เดินหน้าโจมตีแม้แต่น้อย แต่สามารถต้านทานร้อยกระบวนท่าที่พวกเขาร่วมมือกันได้ทั้งอย่างนี้

พลังแก่นแท้เยี่ยงนี้…