ทดลองอ่าน ยอดสตรีเป็นยากยิ่ง ภาค 2 เล่ม 3 บทที่ 6

บุรุษทั้งสองมีความคิดหนึ่งผุดขึ้นในใจพร้อมกัน

…จะเก็บนางไว้ไม่ได้!

เมื่อตัดสินใจได้แล้ว คนทั้งสองก็ฉวยโอกาสขณะปากปล่องพ่นไฟขึ้นมาอีกครั้ง ต้อนนางไปทางปากปล่องภูเขาไฟ ดาบยาวของไป่หลี่จิงไห่พลันปรากฏ…

ปังๆ…

ตูม…

“ฝ่ามือเสวียนหมิง!”

“วิญญาณดาบท่าที่หนึ่ง!”

หนึ่งฝ่ามือหนึ่งดาบ หนึ่งซ้ายหนึ่งขวา จู่โจมโอบล้อมเข้าหาโม่อีเหรินด้วยกระบวนท่าหมายเอาชีวิต

เขี้ยวเงินที่เกาะอยู่บนบ่าโม่อีเหรินมาโดยตลอดกำลังจะโต้กลับ…

“เขี้ยวเงิน”

เดิมทีสองมือของโม่อีเหรินอัดรวมพลังปฐมเป็นวงกลมเพื่อไว้ปกป้องตนเอง ผลคือเพราะต้องห้ามเขี้ยวเงินจึงขาดไปหนึ่งด้าน

สกัดดาบของไป่หลี่จิงไห่ไว้ได้ แต่กลับต้องถอยหลังไปสองก้าว จากนั้นฝ่ามือของเสวียนหมิงเจินจึงโจมตีถูกนางทันที…

ตูม!

โม่อีเหรินถูกฝ่ามือโจมตีใส่จนเซถอยหลัง ที่ด้านหลังก็คือไฟที่ปากปล่องพ่นออกมา ไป่หลี่จิงหงที่เร่งรุดมามองเห็นภาพนี้เข้าพอดี…

“อีเหริน!”

ไป่หลี่จิงหงแม้แต่จะตระหนกตกใจก็ยังไม่ทัน รีบกระโจนไปหานางทันที

เรื่องที่เคยปล่อยให้โม่อีเหรินตกลงทะเลสาบคนเดียวจะไม่มีวันเกิดขึ้นซ้ำสอง!

โม่อีเหรินเห็นเขากระโจนมาหานางอย่างปราศจากความลังเลก็ยิ้มออกมาอย่างสุดจะกลั้นไหว

หากแต่สีหน้าเด็ดเดี่ยวแน่วแน่และไม่คำนึงถึงอะไรทั้งสิ้นของเขากลับทำให้หัวใจนางรู้สึกแปลบอยู่เล็กน้อย

“จิงหงคนโง่…” มีใครที่ใดจะตามผู้อื่นเข้าไปกองเพลิงกันเล่า

ไป่หลี่จิงหงจับมือโม่อีเหรินไว้ ออกแรงดึงตัวนางเข้าอ้อมกอด เพลิงพวยพุ่งอยู่ตรงหน้าแล้ว

ในเมื่อหยุดตนเองไม่ให้พุ่งต่อไปไม่ได้แล้ว ไป่หลี่จิงหงจึงหมุนตัวเปลี่ยนทิศทาง หันหลังของตนเองเข้าหาไฟ ขณะเดียวกับที่ปกป้องโม่อีเหรินไว้ในอ้อมอกก็เสกปราณดาบสองสายขึ้นมาพร้อมกัน ก่อนซัดไปยังไป่หลี่จิงไห่และเสวียนหมิงเจินอย่างไร้สุ้มเสียง

ตูม!

เกิดระเบิดอีกครั้ง ทั้งปากปล่องก็หายไปไม่เห็นแล้ว กลายเป็นทะเลเพลิงทั่วทั้งแถบ

เงาร่างของไป่หลี่จิงหงกับโม่อีเหรินถูกไฟที่พ่นออกมากลืนหายไปทันที

ไป่หลี่จิงไห่ดีใจ แต่ยังไม่ทันได้หัวเราะออกมาก็พลันรู้สึกเจ็บที่ไหล่ซ้าย

“อึ้ก…นี่มัน…”

ปราณดาบเย็นยะเยือกสายหนึ่งแทงทะลุไหล่ซ้ายของเขาแล้ว คมดาบก็หายไป ไอเย็นกลับซึมเข้าในร่างกายของไป่หลี่จิงไห่ทั้งหมด

“นี่…” แขนขวาของเสวียนหมิงเจินถูกปราณดาบแทงทะลุดุจเดียวกัน

หากแต่เขาใช้พลังปฐมผนึกแขนขวาไว้ทันที ไม่ให้ไอเย็นแช่แข็งร่าง

“เป็น…ไป่หลี่จิงหง…” ไป่หลี่จิงไห่กัดฟัน แต่กลับตัวสั่นงันงกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่

อยู่บนยอดเขาที่กำลังพ่นไฟออกมา แต่เขาถึงกับรู้สึกว่าทั้งสรรพางค์กายใกล้จะถูกความรู้สึกหนาวยะเยือกทำให้แข็งเป็นน้ำแข็งแล้ว

“รีบไปจากที่นี่!” เสวียนหมิงเจินพูดทันควัน

“อืม…” ไป่หลี่จิงไห่ฝืนพยักหน้า

ตูมๆๆๆๆ…

ไฟเริ่มพ่นกระจัดกระจายไปรอบทิศ เสวียนหมิงเจินหน้าเปลี่ยนสี

“รีบไป!”

เขาประคองไป่หลี่จิงไห่ไว้ ก่อนที่ทั้งสองคนจะบึ่งลงจากเขา และส่งข่าวไปขอความช่วยเหลือ

(ติดตามต่อได้ในฉบับเต็มเดือน เมษายน 65)