ทดลองอ่าน Unrequited Love… ระยะแอบรัก บทที่ 6

บรรยากาศแปลกประหลาดดำเนินไปจนถึงตอนที่เจิ้งเหวินรุ่ยดื่มเยอะแล้ว

“ฉันเคยเป็นคนธรรมดามาก”

ประโยคเปิดให้ความรู้สึกแปลกแบบเดียวกับมื้ออาหารมื้อนี้ ลั่วจื่อรีบดึงตัวเองกลับมาจากอาการใจลอย ก่อนพยักหน้าให้เธอเพื่อบ่งบอกว่าตัวเองกำลังฟังอยู่

“เพื่อที่จะเข้าใกล้เขา ฉันขยันเรียนหนังสือจนติดท็อปห้าของระดับชั้น”

ลั่วจื่ออ้าปาก ทว่าไม่รู้ว่าควรจะตอบกลับด้วยประโยคแบบไหน

ควรจะตอบว่า…เธอสุดยอดไปเลย? หรือถามว่าเขาคือใครเหรอ?

“แต่ไร้ประโยชน์ เพราะงั้นตอนหลังฉันเลยทำเรื่องที่น่าอายเป็นพิเศษหลายเรื่องเพื่อลงโทษตัวเอง”

เจิ้งเหวินรุ่ยพูดจบก็เงยหน้าขึ้น ดวงตาที่แดงเรื่อของเธอจับจ้องลั่วจื่อด้วยสายตาที่แอบดื้อรั้น

ลั่วจื่อรู้สึกกระวนกระวายใจขึ้นมา เธอไม่ได้รู้สึกว่านี่เป็นโอกาสอันดีในการฟังเรื่องซุบซิบอะไร แล้วก็ไม่ได้สนใจด้วย กับการนัดกินข้าวที่แปลกประหลาดนัดนี้ เธอเหลือแค่ความเสียใจภายหลังอยู่เต็มอก

“เรื่องน่าอาย…เช่นอะไรเหรอ” สุดท้ายลั่วจื่อยังคงฝืนถามออกไป

เจิ้งเหวินรุ่ยไม่ได้ตอบ แต่เหยียดมุมปากเป็นรอยยิ้มเย็นแทน

ลั่วจื่อได้แต่เอ่ยเสริมอย่างกระอักกระอ่วน “ฉันหมายถึง…ทำไมเธอต้องทำแบบนั้นด้วย”

“เพื่อที่จะทำลายภาพลักษณ์ของตัวเองในใจเขา” เจิ้งเหวินรุ่ยตอบกลับ

ลั่วจื่อถูกคำตอบนี้ดึงดูดความสนใจเข้าให้ เธออึ้งไปเล็กน้อย ก่อนเปลี่ยนเป็นก้มหน้ามองไขมันสีขาวที่ซึมออกมาจากเนื้อหมูสามชั้นและจับตัวแข็งบนเตาย่างไปแล้ว

ลั่วจื่อนึกถึงตัวเองขึ้นมา ทำไมเธอจะไม่เคยสงสัยถึง ‘ภาพลักษณ์’ ของตัวเองในใจเซิ่งไหวหนานกัน การที่เขาจำไม่ได้เลยว่าเคยหยิบชาขวดเดียวกัน อาการใจลอยตอนดื่มกาแฟด้วยกันครั้งแรก ภาพลักษณ์ของเธอเป็นยังไงกันแน่ ตอนอยู่ที่ร้านกาแฟภาพลักษณ์ของเธอก็ถูกท่าทางเสแสร้งกับความโมโหของตัวเองทำลายไปหมดแล้วเหมือนกันใช่ไหม

ลั่วจื่อถอนหายใจ