ทดลองอ่าน Unrequited Love… ระยะแอบรัก บทที่ 8

หลังเลิกเรียน ตอนที่ลั่วจื่อกำลังเก็บกระเป๋าอยู่ก็เห็นผู้ชายที่ทำน้ำหกใส่เธอหันหน้ามาหา

“เดี๋ยวฉันเลี้ยงไอศกรีมเธอแทนการชดใช้”

ลั่วจื่อประหลาดใจ เธอเห็นว่าบนใบหน้าของเซิ่งไหวหนานเองก็มีความประหลาดใจแบบเดียวกัน แต่มันปรากฏขึ้นแค่ช่วงสั้นๆ เท่านั้น จากนั้นเขาก็สะพายกระเป๋าขึ้นบ่า กะพริบตาปริบๆ ให้เธอแล้วกระซิบข้างหูจางหมิงรุ่ยด้วยเสียงไม่ดังไม่เบาว่า “อย่าทำให้เพื่อนเสียหน้าล่ะ” ก่อนชิ่งไปอย่างรวดเร็ว

“ฉันชื่อจางหมิงรุ่ย” ใบหน้าของชายหนุ่มยังคงแดงอยู่ เขามีผิวคล้ำ เครื่องหน้าดูสบายตา มองแล้วก็ชวนให้คนชื่นชอบไม่น้อย

ลั่วจื่อใช้เวลาหลายวินาทีทำความเข้าใจสถานการณ์ในตอนนี้ ก่อนถอนหายใจแล้วเอ่ยขึ้น “ถ้าเพื่อเสื้อตัวนี้กับกาแฟแก้วนั้น งั้นฉันก็คิดว่าไม่จำเป็นต้องชดใช้ ฉันไม่ถือสา ส่วนถ้าเป็นเพราะว่าทำน้ำหกใส่…”

เขาหน้าแดงยิ่งกว่าเดิม

“ถ้าอย่างนั้นก็ยิ่งไม่จำเป็นเลย” เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงล้อเล่น “ตอน ม.ปลาย ฉันกับเซิ่งไหวหนานไม่ได้สนิทกัน แต่เคยได้ยินข่าวลือมาบ้าง จุดเริ่มต้นความรักของเขากับผู้หญิงคนนั้นน่าสนใจมาก ไม่ยึดติดกับกรอบเก่าๆ แต่บทสรุปสุดท้ายก็ยังเลิกรากัน การมีจุดเริ่มต้นแบบเดียวกันอาจจะไม่เป็นมงคล ฉันว่าระหว่างพวกเราก็ให้มันแล้วไปเถอะ”

ยิ้มส่วนยิ้ม ความห่างเหินแสดงชัดอยู่ในดวงตา ลั่วจื่อเชื่อว่าเขาย่อมมองเห็น

“ฮ่า ไม่เป็นไรๆ เธออย่าเข้าใจผิดสิ” ชายหนุ่มดูอับอายมาก ลั่วจื่อเห็นแล้วรู้สึกทนไม่ได้อยู่บ้าง แต่เธอก็ไม่อยากให้เรื่องราวพัฒนาไปผิดเพี้ยนกว่านี้ ควรพูดให้ชัดเจนตั้งแต่แรกจะดีกว่า

มิหนำซ้ำเซิ่งไหวหนานยังเพิ่งเดินจากไปด้วยท่าทางเหมือนคนเป็นพ่อสื่อ เธอเห็นแล้วรู้สึกหงุดหงิดใจจริงๆ

“เธอเป็นผู้หญิงที่ฉันเจอวันนั้นใช่ไหม ปากยังร้ายกาจเหมือนเดิมเลย เมื่อกี้เซิ่งไหวหนานบอกฉันว่าเธอเป็นดาวโรงเรียนตอน ม.ปลาย ของเขา ทั้งสวยทั้งเก่ง สมคำเล่าลือๆ”

ลั่วจื่อรู้ว่าคำพูดพวกนี้เป็นแค่คำอธิบายที่เซิ่งไหวหนานพูดให้จางหมิงรุ่ยฟังเท่านั้น

“นายถูกหลอกแล้ว ไม่ใช่ฉัน”

จางหมิงรุ่ยอึ้งไป “หา?”

“ดาวโรงเรียนในปีนั้นถูกเขาสาดน้ำร้อนใส่” เธอไม่อยากพูดต่อจึงหยิบกระเป๋าขึ้นพร้อมเอ่ยว่า “ไว้เจอกัน” แล้วเดินไปทางประตูหลังทันที

เพิ่งเดินไปได้ไม่กี่ก้าว จู่ๆ ก็ได้ยินเสียงเรียกที่ฟังดูผิดหวังมากดังมาจากด้านหลัง