ทดลองอ่าน Unrequited Love… ระยะแอบรัก บทที่ 8

ลั่วจื่อตักไอศกรีมกินไปคำโต

“ตอนชวนเธอเมื่อกี้ฉันออกจะละลาบละล้วงเกินไปจริงๆ ขอโทษนะ” จางหมิงรุ่ยเอ่ยขึ้นมา

“แต่ฉันก็มาแล้วอยู่ดี” เธอยิ้ม

ทั้งสองคนพูดคุยเรื่องวิชากฎหมายเมื่อครู่นี้ ลั่วจื่อใคร่ครวญเล็กน้อยก่อนถามเขา “ทำไมถึงเลือกกฎหมายเป็นวิชาโทล่ะ…เด็กคณะวิทย์อย่างพวกนายไม่ได้เลือกคณิตศาสตร์กันเป็นส่วนใหญ่หรอกเหรอ”

“พวกเราไม่ได้อยากเรียนวิชาโทกันแต่แรกแล้วนี่นา ที่สำคัญคือเกรดเฉลี่ยกับ GRE ต่างหาก ที่มาเลือกวิชากฎหมายความจริงเป็นเพราะวันนั้นตอนเดินผ่านป้ายประกาศ จู่ๆ เซิ่งไหวหนานก็พูดขึ้นว่าอยากเห็นว่าเด็กคณะศิลป์ใช้ชีวิตแบบไหนก็เลยลากฉันมาสมัครด้วย ถึงยังไงถ้าเรียนๆ ไปแล้วไม่ไหวอยากจะยอมแพ้ ก็เอาคะแนนที่มีอยู่ไปเปลี่ยนเป็นวิชาเลือกเสรีแทนได้ ไม่ได้เสียหายอะไร”

อยากเห็นว่าเด็กคณะศิลป์ใช้ชีวิตแบบไหน ลั่วจื่อยิ้มแล้วตอบกลับไป “อ้อ แบบนี้นี่เอง”

ชั่วขณะหนึ่งทั้งสองคนต่างไม่มีอะไรให้พูดกันแล้ว หลังเงียบไปสักพักจางหมิงรุ่ยก็เอ่ยขึ้นมาช้าๆ “เธอเดาถูกแล้ว ผู้หญิงที่ฉันชอบตีสนิทกับฉันเพราะเซิ่งไหวหนาน ทำเอาฉันหลงดีใจไปเปล่าๆ ดูโง่มาก”

“นายไม่จำเป็นต้องเล่าให้ฉันฟังหรอก” เธอยิ้มอ่อนโยนขณะเอ่ย

“เธอคิดซะว่าฟังฉันบ่นละกัน ฉันไม่เคยเล่าให้ใครฟังมาก่อน” สีหน้าของจางหมิงรุ่ยแอบดูไม่ได้อยู่บ้าง

“งั้นทำไมจะต้องเล่าให้ฉันฟังล่ะ”

“เรื่องนั้นสำคัญมากเหรอ”

ลั่วจื่อยิ้มเล็กน้อย ทว่าไม่ได้ซักไซ้ต่อ แค่ใช้ช้อนตักไอศกรีมกินต่อไป

“เรื่องนี้ฉันไม่โทษเขา ดังนั้นฉันเลยไม่อยากบอกใคร ไม่อยากให้เขาลำบากใจ เซิ่งไหวหนานเองก็ปฏิเสธไปอย่างชัดเจน ไม่มีให้ความหวัง อีกอย่างผู้หญิงคนนั้นก็…คิดเข้าข้างตัวเองเกินไปจริงๆ” จางหมิงรุ่ยเอ่ยคำสุดท้ายออกมาอย่างทนไม่ได้อยู่บ้าง “แล้วเธอก็หลอกใช้ฉันจริงๆ แต่มันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเซิ่งไหวหนาน”

ลั่วจื่อฟังมาถึงตรงนี้หัวใจก็กระตุกขึ้นมาเล็กน้อย เธอหันไปมองเขาอย่างตั้งใจจริงๆ เป็นครั้งแรก