ทดลองอ่าน รักเดียวที่กลางใจ บทที่ 5

“โห คนเยอะจริงๆ มาจากไหนกันนักนะ” ลัลน์บ่นอู้

“ไหวไหม” น้ำเสียงห่วงใยจากมินทำให้ลัลน์หันไปส่งยิ้ม

“สบายน่า ว่าแต่เราจะเอายังไงต่อดี มินโทรบอกพ่อว่าเราจะกลับไปคอยที่รถแล้วดีไหม จะได้ไปเจอกันที่รถเลย”

“มินหิว หาอะไรกินก่อนดีกว่า” น้ำเสียงและท่าทางของเขาทำให้ลัลน์คิดตาม อาหารและขนมที่เหล่าพ่อค้าแม่ค้าพากันนำมาขายราวกับออกร้านก็ดูน่าสนใจดีเสียด้วย

“อือ ก็ดี งั้นกินอะไรดีล่ะมิน ก๋วยเตี๋ยวผัดดีกว่า” มือบางเอื้อมไปจับแขนมินเพื่อดึงไปร้านที่ตาเธอมองอยู่ก่อนแล้ว

“หนูลัลน์ อยู่นี่เอง ลอยกระทงหรือยังน่ะ” เสียงเรียกที่คุ้นหูทำให้ลัลน์ชะงักและหันไปมอง แล้วก็ได้เห็นพ่อของเธอ นพวินทร์ นภางค์ พร้อมทั้งธารณ์เดินมาหา

“เรียบร้อยแล้วค่ะ แหม ดีจริง เจอกันจนได้ พี่ๆ ล่ะคะ ลอยกระทงกันหรือยัง” ลัลน์ปล่อยแขนของมินเพื่อก้าวไปสมทบด้วยความดีใจ ไม่ทันเห็นสีหน้าและแววตาที่เปลี่ยนไปของมิน

“เรียบร้อยแล้วเหมือนกัน หลงเป็นเด็กๆ เลยนะเรา แล้วนี่อะไรกัน ทั้งมินทั้งหนูลัลน์ ผูกลูกโป่งคู่เชียว” นพวินทร์แหย่

“ไอเดียมินค่ะ เผื่อพลัดกันอีกจะได้มองเห็นง่ายๆ ลัลน์น่ะจอมหลงทางเสมอล่ะค่ะ นี่ถ้าไม่ได้มินก็อาจกลับไปคอยที่รถแล้ว อดลอยกระทงแน่ปีนี้” ลัลน์ไล่สายตาไปมองลูกโป่งสีสดแล้วหัวเราะเบาๆ

“นั่นสิ มินหาหนูลัลน์เจอเสมอมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้ว ผมเลยวางใจถ้ามีมินอยู่ใกล้ๆ” คุณภวิชพูดถึงหลานชายอย่างภูมิใจ ทำให้มินที่เดินตามมายิ้มที่มุมปาก

“ผมยินดีดูแลลัลน์เสมอครับ พ่อนายอย่าห่วงเลย” น้ำเสียงหนักแน่นของมินทำให้ผู้ใหญ่ถึงกับหัวเราะ คุณภวิชตบไหล่หลานชายหนักๆ แสดงความเชื่อมั่นในตัวเขา

“พี่มิน” เสียงหญิงสาวร้องเรียก ก่อนจะปรากฏตัวเกาะแขนมินและยกมือไหว้ผู้ใหญ่ท่านอื่นๆ

“อ้าว ต่าย มาลอยกระทงเหมือนกันหรือเรา” ณัฐวัฒน์ถาม

“ค่ะ พี่มินมาลอยกระทงเหรอ ไหนบอกว่าไม่มาไง” ท่าทางของต่ายทำให้ลัลน์ขมวดคิ้วมอง

“พี่มากับพ่อนาย” มินบอกขณะพยายามแกะมือของต่ายออกอย่างสุภาพ

“เสร็จหรือยังคะ ไปลอยกระทงกับต่ายนะพี่มิน นะ” น้ำเสียงของต่ายอ่อนหวาน แต่มันทำให้ลัลน์รู้สึกไม่ชอบใจนัก…มินมากับผู้ใหญ่ จะทิ้งไปได้ยังไง ทำไมต่ายถึงไม่รู้ว่าอะไรควรไม่ควรบ้างนะ…

“เอ่อ…” มินอึกอัก

“ไปก็ได้นะมิน ไม่ต้องห่วงพวกลุงหรอก นี่พวกเราคนแก่ๆ ไปหาข้าวต้มกินกันดีกว่าไหม แล้วค่อยกลับกัน ให้เด็กๆ ได้มีเวลาของเขาบ้าง” คุณภวิชหันไปหาพรรคพวก