ทดลองอ่าน รักเดียวที่กลางใจ บทที่ 5

“อื้อ…อะไรน่ะมิน”

“ผูกไว้จะได้ไม่หาย หรือหายอีกมินจะได้ตามลัลน์เจอไวๆ ไงล่ะ แล้วผูกลูกที่ลัลน์ถือให้มินด้วย เผื่อคลาดกันอีกลัลน์จะได้รู้ว่ามินอยู่ตรงไหน”

ลัลน์ยิ้มให้กับไอเดียของเขาที่ทำราวกับเธอเป็นเด็กเล็กๆ แต่ก็จัดการผูกเชือกเข้าที่มือของมินแต่โดยดี ปากก็อดพูดไม่ได้

“พี่ต้องเขียนชื่อนามสกุลแล้วก็ที่อยู่ใส่กระเป๋าเสื้อไว้ด้วยไหม มิน”

“เอาไหมล่ะ จะได้รู้ว่านอกจากชอบหลงทางแล้วยังหลงลืมด้วย” เสียงมินที่เย้ามาทำให้ลัลน์หัวเราะ แต่แล้วมือใหญ่ของเขาก็ถูกยื่นมาให้ “ขอมือครับ”

“ทำไมล่ะ” ลัลน์ถามอย่างไม่เข้าใจ

“ส่งมาเถอะน่า เร็วสิลัลน์ จะได้ไปลอยกระทงกัน” มินเร่ง ทำให้ลัลน์ยื่นมือไปหาอย่างงงๆ “จับไว้ด้วยไง จะได้ไม่หายแน่ๆ อย่าปล่อยมือล่ะ” ประโยคนี้ของมินทำให้ลัลน์ยิ้มอีกจนได้

“ค่า ท่านรองผู้จัดการ”

ลูกโป่งสีสดสองลูกที่พอมาอยู่ใกล้กัน บางจังหวะของการขยับก็ทำให้เชือกที่ผูกรั้งไม่ให้ลูกโป่งหลุดลอยประสานเกลียวราวกับเป็นเส้นเดียว เชื่อมคนสองคนไว้ด้วยกันท่ามกลางผู้คนมากมาย

ลัลน์ทอดสายตามองกระทงของเธอที่กำลังลอยไปตามน้ำ มือยังคงวักน้ำส่งให้ลอยไปยังกลางลำน้ำให้ได้มากที่สุด

“อธิษฐานอะไรก่อนลอยกระทงน่ะมิน”

กระทงที่มีอยู่เพียงใบเดียวทำให้เธอและมินต้องลอยร่วมกัน โดยที่แต่ละคนผลัดกันยกชิดหน้าผากอธิษฐานคนละครั้ง ใบหน้าจริงจังยามอธิษฐานของเขาทำให้เธอนึกอยากรู้

“ตอนนี้อย่ารู้เลย ไว้สมหวังแล้วจะบอก” มินบอกน้ำเสียงเรียบนิ่งขณะใช้มือช่วยวักน้ำส่งกระทงเช่นกัน

“แหม หมู่นี้มินชักจะมีความลับมากขึ้นทุกทีเลยนะ ก็ได้ ไม่ถามก็ได้ แต่สมหวังแล้วอย่าลืมบอกล่ะ สัญญาแล้วนะ” ลัลน์ไม่วายย้ำ

“ครับ ขอให้มีวันนั้นก่อนเถอะ” คราวนี้เสียงของมินแผ่วเบาราวกับบอกตัวเอง

ผู้คนที่ทยอยเดินเบียดลงมาริมน้ำทำให้มินตัดสินใจชวนลัลน์ขยับห่างเพื่อเปิดโอกาสให้คนอื่นๆ ได้ลอยกระทงบ้าง ทั้งคู่เดินเลี่ยง พยายามหลบการเบียดเสียดจนกระทั่งได้ไปยืนหายใจทั่วท้องเมื่อเดินห่างจากริมน้ำได้พอสมควร