ทดลองอ่าน รักเดียวที่กลางใจ บทที่ 5

“ข้ารู้น่า ขอบใจนะ”

“อ้อ อีกเรื่อง วันนี้ข้าเข้าไปใน ม. มา เจออาจารย์เอด้วย อาจารย์ถามหาแกนะมิน บ่นใหญ่ว่าวันนี้โทรเข้ามือถือไม่ได้เลย ไปมุดอยู่ตรงไหนมาวะ” สิ่งที่ได้รู้จากเพื่อนทำให้มินขยับตัว

“อาจารย์เอมีอะไรวะ วันนี้ข้าเข้าสวนทั้งวัน คลื่นมือถือคงมีๆ หายๆ น่ะ”

“ก็ไอ้งานประชุมวิชาการไง Abstract ที่ส่งไปมีแต่ของแกนะที่ผ่าน เวรจริงๆ ตาร้อนกันทั้งคณะเลยรู้ไหมไอ้มิน” คราวนี้มินกระตือรือร้นกับข่าวที่ได้ยิน งานประชุมวิชาการคราวนี้หินสุดๆ เพราะเป็นงานใหญ่ระดับนานาชาติ วันก่อนที่อาจารย์เอโทรหาเขาเพื่อซักถามรายละเอียดมินยังนึกหวั่นแอบเครียด แต่ตอนนี้เรียกได้ว่าทั้งดีใจและโล่งใจ

“จริงเหรอวะ”

“จริงสิ อาจารย์เอบอกว่ารีบทำ Manuscript ได้แล้ว เดี๋ยวจะไม่ทัน งานนี้แกต้องเป็นคนรันเอง Oral presentation นะโว้ย ดังนั้นรีบกลับมาได้แล้วรู้ไหม”

“ข้าไม่ลืมหรอกน่า แต่ขอเป็นหลังยี่เป็งนะ”

“เออๆ ตามใจ แต่ยังไงพรุ่งนี้โทรไปหาอาจารย์เอก่อนก็แล้วกัน” โต้งกำชับก่อนจะวางสายไป

มินวางโทรศัพท์บนโต๊ะใกล้ตัว ความดีใจปรากฏบนใบหน้าเป็นรอยยิ้มภาคภูมิ…ก้าวแรก…ในที่สุดผลงานวิจัยของเขาก็ผ่าน มีสิทธิ์เข้าไปนำเสนอท่ามกลางนักวิชาการและบุคคลมีชื่อเสียงระดับโลกจนได้ จากนี้ไปยังมีอีกหลายอย่างที่ต้องทำต้องทุ่มเท แต่เขายินดี

ดวงตาของมินทอดมองไปยังบ้านใหญ่อย่างมีความหวัง ทุกย่างก้าวเขาพยายามสุดกำลังเพื่อคนที่เขารักจะได้ภาคภูมิใจและวางใจยอมฝากชีวิตไว้ในมือเขา…ความมั่นคงในอนาคตเพื่อเธอเท่านั้น

ไฟในห้องของลัลน์ดับแสง…ลัลน์เข้านอนแล้ว…

คราวนี้มินขยับตัวเข้าห้องบ้าง แต่ไม่ได้เข้านอน เขาเดินไปยังโต๊ะเขียนหนังสือ กดเปิดโคมไฟแล้วหยิบสมุดบันทึกที่พกติดตัวเสมอออกมา

ปากกาสีสวย…สีที่ลัลน์ชอบถูกหยิบมาจรดลงไป…ทุกอย่างรอบตัวของเขามีแต่สิ่งที่เกี่ยวกับลัลน์ ความเป็นเธอที่เขารักและเติบโตมาพร้อมกับมัน…

ใบหน้าของมินก้มลงต่ำ ดวงตามองตัวอักษรที่ถูกถ่ายทอดจากหัวใจผ่านปลายปากกา

เสียงเพลงแผ่วเบาช่วยปลอบประโลมหัวใจของคนที่เฝ้าเก็บงำความรู้สึกเอาไว้ให้ผ่อนคลาย มีแรงใจสู้ทนกับความต้องการที่อยากจะรั้งลัลน์มาโอบกอด แล้วบอกให้รู้ถึงความรักที่ก่อตัวมาเนิ่นนาน และตะโกนบอกใครว่าเขารักเธอ

…ไม่นาน…อีกไม่นานก็จะถึงวันที่เขาพร้อมจะบอกเธอถึงความรักที่มีในหัวใจ…ไม่นาน