ทดลองอ่าน รับใช้แม่ทัพหวั่นหลวมตัว ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

เหตุใดนางถึงไม่ยอมอยู่ในกระโจมแต่โดยดี แล้วใครเป็นคนเอาชุดออกรบแสนทุเรศทุรังนั่นให้นางใส่ ดูแล้วขนาดพอดีตัวเปี๊ยบ คนไม่กลัวตายหน้าไหนกล้าตัดสินใจตัดชุดให้นางเอาเองกัน

ใครกัน ใครมันทำให้คนตัวเล็กที่เหมือนก้อนแป้งข้าวเหนียวนุ่มนิ่มหอมกรุ่นของเขากลายสภาพเป็นลูกเต่าที่ดูราวกับก้อนราขนยาวก็ไม่ปาน

ความรู้สึกของเขาถูกกระทบกระเทือนอย่างรุนแรง จิตสังหารแผ่ซ่านอยู่รอบตัว ใบหน้าคมคายที่เคยยิ้มละไมก็แปรเปลี่ยนเป็นเย็นเฉียบดุจน้ำค้างแข็ง จนแม่ทัพนายกองที่อยู่บนแท่นบัญชาการพากันสะท้านไปตามๆ กัน ขนาดจะหายใจดังยังไม่กล้า

หร่วนชิงเฟิงเดินหน้าง้ำลงจากแท่นช้าๆ เดินผ่านไปตรงไหนคนอื่นก็สะดุ้งเฮือกตรงนั้น มีแต่ ‘ทหารสวรรค์เซ่อซ่า’ ที่ไม่รู้จักที่ตายเท่านั้นถึงยังเชิดหน้ายืดอกยืนอย่างมั่นคง มิหนำซ้ำยังเอ่ยทักเขาเสียงดังฟังชัด “คารวะท่านแม่ทัพ!”

คารวะกับผีน่ะสิ! เขาอยากสบถออกมานัก แต่นางทำหน้าจริงจังขึงขัง หมวกเหล็กทหารประดับพู่แดงที่ขนาดดูไม่พอดีนักคอยแต่จะเลื่อนลงมาอยู่เรื่อย นางเลยต้องใช้มือดันขึ้นไปเป็นระยะ เห็นอย่างนั้นโทสะที่พลุ่งพล่านอยู่ในหัวก็กลายเป็นความขบขันแบบกลั้นไม่อยู่ทันที…พรูด!

ช่างเถิดๆ…

“ข้าบอกให้เจ้ารออยู่ในกระโจมให้ดีๆ ไม่ใช่หรือ” เนตรหงส์อบอุ่น น้ำเสียงก็อ่อนลงด้วย

“เรียนท่านแม่ทัพใหญ่ ข้าน้อยเป็นทหารคนสนิทของท่าน มีหน้าที่ต้องอารักขาท่านอย่างใกล้ชิด” ท่ามกลางสายตาตกตะลึงจังงังของแม่ทัพนายกองทุกนาย ซูเสี่ยวเตาเชิดคางสูงขึ้นพลางตอบกลับไปเสียงดังอย่างมีความสุข

ลูกวัวแรกเกิดไม่กลัวเสือ* เป็นเช่นนี้เอง แม่หนูสกุลซูถอดแบบพ่อออกมาเปี๊ยบ นั่นคือสมองทื่อๆ ห่ามๆ ชอบพุ่งเข้าชนด้วยกันทั้งคู่

แต่สิ่งที่ทำให้ทุกคนแปลกใจยิ่งกว่านั้นคือท่านแม่ทัพใหญ่อนุญาตให้แม่หนูสกุลซูเข้าร่วมกองทัพ อีกทั้งยังเข้ามารับหน้าที่ในกระโจมแม่ทัพใหญ่…แค่กๆ…มารับหน้าที่สำคัญอย่างทหารคนสนิทแม่ทัพใหญ่ทันทีอีกด้วย

หรือว่าท่านแม่ทัพใหญ่จะคิดอะไรกับนาง…แต่ด้วยความงามอันเลิศล้ำของตัวท่านแม่ทัพใหญ่เอง…

ไม่ๆๆ ทุกคนคิดมากไปแล้ว คิดมากไปแล้ว…

หร่วนชิงเฟิงมีหรือจะไม่รู้ว่านายกองที่ภายนอกดูขึงขังนั้นในใจคาดเดาและอยากรู้อยากเห็นเรื่องส่วนตัวของเขาอย่างไรบ้าง แต่คุณสมบัติอย่างหนึ่งของคนเป็นผู้นำคือการทำตัวลึกลับ ไม่ให้ลูกน้องเดาได้ว่าเรากำลังคิดอะไรอยู่

ยามนี้การเป็นแม่ทัพก็ต้องอาศัยชั้นเชิงเช่นกัน จะทำอะไรก็ยากไปหมด เฮ้อ…

เขารันทดใจอยู่เงียบๆ แต่รอยยิ้มตรงมุมปากรื่นรมย์ยิ่งกว่าเดิม “ไป ตามข้าไปขี่ม้ายิงธนู”

“รับทราบ!” ซูเสี่ยวเตาดีใจจนหน้าบานขณะรับคำเสียงดังลั่น

วิเศษๆ ในที่สุดนางก็จะได้เห็นการซ้อมรบในป่าที่แสนอันตรายน่าตื่นเต้นอย่างที่ท่านพ่อเคยเล่าให้ฟัง อาวุธจะปะทะกันอย่างดุเดือด เหงื่อกับเลือดจะสาดกระเซ็นไปทุกทิศ ถ้าจะให้นางตายตอนนี้นางก็ยอม!

ในอกร้อนผ่าวและตื่นเต้นจนบรรยายด้วยคำพูดไม่ได้ นางถือดาบพลางประคองหมวกเหล็กทหารห้อยพู่แดง สวมชุดออกรบที่เมื่อคืนขอให้แม่นมช่วยแก้ให้เล็กลง เดินตามหร่วนชิงเฟิงที่นำหน้าต้อยๆ ราวกับกลัวว่าหากช้าแม้แต่ก้าวเดียว เขาจะไม่ยอมให้นางไปด้วย