ทดลองอ่าน ลวงล่อแม่ทัพไม่มาเยือน ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

หลังจากนั่งมาได้ค่อนชั่วยาม รถม้าก็แล่นมาถึงทางเข้าค่ายทหารใหญ่ของชายแดนตะวันออกเสียที ม่านหน้ารถถูกแหวกออก คนที่ถือกล่องมีหูหิ้วหลายใบก้าวลงมาเป็นคนแรกคือเจี้ยนหลันผู้กำลังฝืนยิ้ม ส่วนคนที่ถือตะกร้าใบใหญ่ที่กอดไว้กับตัวมาตลอดทางคืออวี้หมี่ผู้หมายมั่นปั้นมือว่าเมื่อ ‘งานนอก’ ที่กินระยะเวลาหนึ่งเดือนนี้สิ้นสุดลงเมื่อไร นางจะเข้าเมืองไปซื้อลาสักตัวกลับมาเลี้ยงที่ร้านให้จงได้

ค่ายใหญ่เป็นสถานที่สำคัญทางการทหารของชายแดนตะวันออก แม้เจี้ยนหลันจะเป็นคนในจวนแม่ทัพก็ยังต้องมีการรายงานชั้นแล้วชั้นเล่า สุดท้ายก็มีรองแม่ทัพนายหนึ่งนำทางพวกนางสองคนอ้อมไปทางค่ายเล็ก มุ่งหน้าไปยังกระโจมบัญชาการที่แม่ทัพใหญ่อยู่ในตอนนี้

ตอนแรกอวี้หมี่ยังหมายจะมาเปิดหูเปิดตาชมที่ตั้งกองทัพอันยิ่งใหญ่ที่มีทหารหาญนับแสนนายของสกุลเยียน แต่เจอแบบนี้ก็ต้องล้มเลิกความคิด เดินตามหลังรองแม่ทัพผู้นั้นไปพร้อมกับเจี้ยนหลันอย่างว่าง่าย

พอก้าวเข้ากระโจมบัญชาการ นางก็เห็นร่างสูงสง่าเป็นอันดับแรก เนื่องจากยังไม่ถึงเวลาฝึกกองทัพ เขาจึงไม่ได้ใส่ชุดออกศึกกับเสื้อเกราะ แต่ใส่ชุดเข้ารูปสีดำ เส้นผมดกดำมัดรวบแล้วใช้เชือกสีเดียวกันผูกไว้ ใบหน้าหล่อเหลาเฉียบขาด เรือนร่างดูสูงใหญ่กำยำยิ่งกว่าปกติ องอาจสง่างามจับตาจับใจ

เสียงตึกตักหนักๆ ดังขึ้นในอก เหมือนอะไรบางอย่างกำลังเต้นอย่างรุนแรง หากเผลอนิดเดียวก็จะฉวยโอกาสมุดเข้าไปถึงก้นบึ้งหัวใจ สีแดงก่ำแผ่ซ่านครอบคลุมใบหน้ากลมป้อม นางขยุ้มคอเสื้อตนเองพยายามบังคับลมหายใจอย่างเอาเป็นเอาตาย ทว่าก็ยังอดเหลือบมองไปทางร่างสูงตระหง่านนั้นอีกไม่ได้…

“พรวด!” ไม่รู้ว่าใครหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ

อวี้หมี่เหมือนสะดุ้งตื่นจากฝัน นางกะพริบตาปริบๆ อยู่สักพักถึงค่อยได้สติ นะ…นี่นางถูกคนอื่นจับได้ตอนกำลังเคลิ้มไปกับรูปโฉมของเยียนชิงหลางอย่างนั้นหรือ! เพียงพริบตาเดียวความอายก็แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ เด็กสาวแหวขึ้นว่า “ขำบ้าอะไรกัน!”

“…” ทั้งกระโจมเงียบกริบทันที

เยียนชิงหลางยกมือนวดหัวคิ้วขณะพยายามกลั้นหัวเราะ ก่อนจะเหลือบดวงตาสีดำสนิทขึ้นมองนางเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นทั้งสิ้น “เอาข้าวมาส่งหรือ”

“เอ่อ…ใช่เจ้าค่ะ” พอหลุดปากแหวออกไปก็ใจหายวาบ คิดว่าตายแน่แล้วทีนี้ บรรดาคนหนุ่มรูปร่างกำยำล่ำสันที่อยู่ในกระโจมดูเป็นบุคคลที่ไม่สมควรทำให้โกรธทั้งสิ้น นางรีบยิ้มแห้งๆ ประจบ “เอ่อ…คือ…ฮ่าๆ ใต้เท้าทุกท่านค่อยๆ กินนะเจ้าคะ ข้าน้อยไม่รบกวนแล้ว”

เจี้ยนหลันเพิ่งจะวางกล่องอาหารลงบนโต๊ะจนครบ ยังไม่ทันได้เปิดฝาก็ถูกอวี้หมี่ลากตัววิ่งออกจากกระโจม

“แม่นางอวี้?”

“ตายจริง ข้านึกขึ้นมาได้ว่ายังไม่ได้ล้างกระทะ เตาไฟก็ยังไม่ได้เช็ด ถ้าอย่างไรเรากลับกันเลยดีกว่า…” ม่านทางเข้ากระโจมสะบัดแค่ทีเดียว อวี้หมี่พร้อมด้วยพรรคพวกก็หายวับไปไม่เห็นแม้แต่เงา