ทดลองอ่าน ลวงล่อแม่ทัพไม่มาเยือน ชุด กระตุกหนวดแม่ทัพ

“ท่านแม่ทัพใหญ่ ทะ…ท่านเป็นผู้วิเศษชัดๆ!” อวี้หมี่ตาเป็นประกายด้วยความเลื่อมใส ตื่นเต้นเสียจนอยากจับมือเขาขึ้นมาเขย่าแรงๆ แต่ก็กลัวว่าจะกลายเป็นลบหลู่เขา เลยไม่รู้จะระบายความตื่นเต้นนี้อย่างไรดี

แม่ทัพหนุ่มผู้มีใบหน้าเคร่งขรึมเห็นดังนั้นก็อดจะยิ้มออกมานิดๆ ไม่ได้

“นั่นกำลังภายในใช่หรือไม่ หรือว่าฝ่ามือเหล็กทราย? วิชาเมฆาเพลิง?” สุดท้ายนางก็อดไม่ได้ที่จะจับมือเขามาพลิกหน้าพลิกหลัง พลางอุทานอย่างอัศจรรย์ใจ “หากข้าตอกไข่ลงบนนี้จะกลายเป็นไข่สุกหรือไม่ เป็นสินะๆ”

ดวงตาทอยิ้มกลายเป็นใบหน้าบึ้งตึงทันที เขาชักมือกลับมาอย่างรวดเร็ว แล้วแค่นเสียงหึขึ้นจมูก “เจ้าเห็นแม่ทัพผู้นี้เป็นตัวอะไร พวกเร่ขายวิชาในยุทธภพอย่างนั้นหรือ”

เด็กสาวสะดุ้งโหยง ก้มหน้ารับผิดแต่โดยดี “ต่อไปข้าน้อยไม่กล้าแล้ว”

“ตกลงจะกินข้าวหรือไม่” สุดท้ายเยียนชิงหลางที่ทำหน้าตึงเห็นนางคอตกซึมเซาก็ทนสงสารไม่ไหว น้ำเสียงจึงอ่อนลง

“กินเจ้าค่ะ” อวี้หมี่ฟื้นคืนชีพกลับมากระปรี้กระเปร่าเป็นร้อยเท่าอีกครั้ง รอยยิ้มประจบประแจงผลิบานอยู่บนใบหน้ากลมป้อม “มาๆ ข้าน้อยจะปรนนิบัติท่านเอง ลองชิมเซาปิ่งหน้างานี่ดูนะเจ้าคะ ตอนยังร้อนกรอบนอกนุ่มใน พอเย็นแล้วนุ่มเหนียวเคี้ยวเพลิน อร่อยมากเลยล่ะ”

เซาปิ่งมีขนาดเท่าฝ่ามือเท่านั้น เขากัดทีละครึ่งอัน กลิ่นหอมกำจายออกมาอบอวลอยู่ในปากระหว่างเคี้ยว อร่อยจนต้องพยักหน้าโดยไม่รู้ตัว

“ไม่เลวใช่หรือไม่เจ้าคะ” นางตาพราว ก่อนจะแนะนำต่ออย่างกระตือรือร้น “เซาปิ่งแบบนี้เอามาห่อเนื้อแพะเค็มกินก็อร่อยล้ำ หรือถ้าอยากกินแบบหวาน ทาน้ำผึ้งดอกกุ้ยนิดก็หอมเลิศรสเหมือนกัน”

เยียนชิงหลางกินเงียบๆ ไม่ใคร่วิจารณ์เรื่องรสชาติสักเท่าไรนัก แต่ก็จัดการอาหารในถาดหมดไปกว่าค่อนภายในเวลาอันสั้น เหลือไว้แต่ส่วนของนาง

อวี้หมี่ไม่ล่วงรู้ความนัยว่าเขาทำเช่นนั้นเพื่ออะไร เห็นเซาปิ่งกับเนื้อแพะผัดมะเขือม่วงยังเหลือก็เร่งเร้าอย่างกระเหี้ยนกระหือรือ “ยังเหลืออยู่นะเจ้าคะ ถ้าชอบก็กินเยอะๆ สิ”

คิ้วดกหนาเลิกขึ้นเล็กน้อย มือใหญ่หยิบเซาปิ่งชิ้นหนึ่งยัดใส่ปากเล็กๆ ที่พูดจ้อไม่หยุดของนาง “กิน!”

“อื๊อ…” เซาปิ่งชิ้นนั้นยัดเข้ามาอย่างถนัดถนี่จนคับแน่นไปทั้งปาก

“กินเสร็จแล้วข้าจะสอนเจ้าขี่ม้า”

ดวงหน้ากลมที่แก้มทั้งสองข้างปูดนูนฉายแววลิงโลด “อี่อ๊า!?”

จะได้ขี่ม้าจริงหรือ!