ทดลองอ่าน วายร้ายสายเปย์ บทที่ 7

“แล้วถ้าคุณจำไม่ได้ หรือไม่มีใครมาตามหาคุณเลยล่ะ”

“คุณก็เลี้ยงผมต่อสิ ผมกินไม่จุหรอก”

กล้าพูด!!! อะไรคือกินไม่จุ แต่ข้าวหมดหม้อ ไข่หมดแผง

“ผมว่าจะควบคุมน้ำหนักหน่อย รู้สึกอยู่บ้านคุณแล้วกินเก่งชะมัด ต้องหาอะไรลีนๆ กระแทกปากหน่อย ขอเงินหน่อยสิคุณ สักสองพันก็ได้”

เนตรอัปสรอยากทึ้งผมตัวเองนัก เจ้ากรรมนายเวรของตนคงมาผุดมาเกิดในรูปของตายักษ์ปักหลั่นกระมัง เธอถึงโดนไถไม่หยุด บ่นในใจแล้วก็ควักแบงก์สีแดงแปะลงบนฝ่ามือหนา

“สามร้อยเนี่ยนะ”

“ค่าแรงขั้นต่ำไง เมื่อเช้าคุณแค่เอาเสื้อผ้าใส่เครื่องซักผ้า งานบ้านอื่นๆ ยังไม่ได้แตะ ฉันให้ค่าแรงเต็มก็ดีแค่ไหนแล้ว อีกครึ่งชั่วโมงเจอกันหน้าตลาด อยากจะกินอะไรก็ไปเลือกแล้วกัน”

ชายหนุ่มกำแบงก์ร้อยสามใบในมือ ก่อนจ้องแผ่นหลังบอบบางที่เดินผ่านหน้าไปด้วยรอยยิ้มเต็มดวงหน้าคมคาย

แยกกันได้ครึ่งชั่วโมงเนตรอัปสรก็พบเบอร์โทรศัพท์ของคุณยายผุดขึ้นบนหน้าจอมือถือ อารามตกใจจึงรีบส่งเงินให้แม่ค้าขายขนมหวานแล้วกดรับสาย

“คุณยายเป็นอะไรรึเปล่าคะ”

“ผมเองคุณ”

“คุณเอามือถือคุณยายมาจากไหน”

“คุณยายให้ผมไว้ สงสัยกลัวคุณทอดทิ้งผมแน่เลย”

เนตรอัปสรขบฟันกรอด ทำผิดครั้งเดียวต้องขุดมาเหน็บแนมยันชั่วลูกชั่วหลานเลยไหมตาบ้า