ทดลองอ่าน Itoshii hito… สุดที่รักของหัวใจ บทที่ 4

อาจารย์ลากนิ้วขึ้นลงไปยังเมืองต่างๆ อันเป็นเส้นทางเดินเรือของทริปนี้ นับตั้งแต่เธอเข้ามาเรียนที่นี่ได้เกือบครึ่งปี มีการออกเรือสำรวจของที่แล็บสำหรับครั้งนี้เป็นครั้งที่สองแล้ว แต่ในครั้งแรกเธอไม่ได้ร่วมเดินทางไปด้วยเพราะติดไปเก็บตัวอย่างอีกที่หนึ่งอยู่

“รวมระยะเวลาเดินทางทั้งหมดก็สิบวันพอดี ครั้งนี้ไปเก็บตัวอย่างไม่เยอะ มีแค่หกเจ็ดสถานีเท่านั้น ถือว่าเป็นการล่องเรือเที่ยวเกาะฮอกไกโดช่วงหน้าร้อนก็ได้” อาจารย์พูดอย่างใจดีตามแบบฉบับ “ว่าไงเรา…จะไปมั้ย”

“ไปค่ะ” ไม่ต้องคิดอะไรมากมาย ชาคริยาก็ตอบรับได้อย่างเต็มปากเต็มคำ

“ชาจังเคยออกเรือนานเท่าไหร่เหรอ” มาริโกะร้องถาม เธอยิ้มเขินๆ ก่อนตอบ

“ตอนสมัยเรียนอยู่เมืองไทยเคยไปฝึกงาน ค้างบนเรือแค่คืนเดียวเท่านั้นเอง”

“งั้นครั้งนี้ก็นานที่สุดน่ะสิ ชาจังเมาเรือหรือเปล่า” ทาเอโกะถามอย่างห่วงใย

“ไม่เคยมีประวัติว่าเมาเรือมาก่อนนะ แต่ก็ไม่เคยอยู่ทะเลนานๆ เลยยังไม่รู้เหมือนกัน”

“ไม่เป็นไร อาเคมิมียาแก้เมาเรือ เดี๋ยวจะแบ่งให้” อาเคมิพูดอย่างใจดี เธอมียาแก้เมาเรือติดตัวไว้เป็นประจำเพราะว่าเป็นคนที่เมาคลื่นได้ง่ายที่สุดในกลุ่มสามสาว ชาคริยาพยักหน้ารับ รอยยิ้มกว้างยังแต้มบนริมฝีปากบาง ตอนนี้ใจกำลังจดจ่อกับการออกเรือครั้งแรกในชีวิตยิ่งนักแล้ว

เรือสำรวจทางสมุทรศาสตร์ของคณะจอดทอดสมออย่างเงียบสงบอยู่บนผิวน้ำสีฟ้าเข้มของท่าเรือในตัวเมือง เรือลำนั้นมีขนาดเล็กกว่าที่เธอคาดไว้ หากก็ไม่เล็กเกินไปกว่าเรือสำรวจที่เธอเคยออกไปฝึกงานเมื่อสมัยเรียนปริญญาตรีที่เมืองไทย เรือลำขนาดกลางสีขาวที่มีชื่อเรือเขียนเป็นตัวอักษรฮิรากะนะกับคันจิติดอยู่ค่อนมาทางด้านหัวเรือ ‘Ushio-maru’ คือชื่อเรือที่เธอจะต้องอาศัยอยู่เป็นเวลาสิบวัน หญิงสาวทอดสายตามองเรือลำนั้นอยู่นานราวกับจะจดจำภาพการพบกันครั้งแรกระหว่างเธอกับเรือให้ขึ้นใจ จนมือเล็กของมาริโกะต้องเอื้อมมาสะกิดแขนเธอเบาๆ ชาคริยาจึงหันกลับไปส่งยิ้มให้ แล้วช่วยเด็กๆ ยกของลงจากรถบรรทุกคันเล็กของมหาวิทยาลัยที่มีอาจารย์เป็นคนขับหลังจากที่ยืนอู้ชื่นชมเรืออยู่หลายนาที

วันนี้เป็นวันก่อนออกเรือหนึ่งวัน ซึ่งเป็นวันที่ทำการขนข้าวของและจัดเครื่องไม้เครื่องมือต่างๆ ที่จะใช้บนเรือให้เรียบร้อยก่อนออกเรือจริงในวันพรุ่งนี้ ขนของลงเรืออยู่เกือบยี่สิบนาทีจึงเสร็จ โดยมีเจ้าหน้าที่ของเรือมาช่วยด้วยเนื่องจากสงสารที่เห็นแรงงานคราวนี้มีแต่สาวๆ ทั้งนั้น เครื่องกรองน้ำทะเลรวมทั้งอุปกรณ์เก็บดินตะกอนจากใต้พื้นทะเลถูกจัดเซ็ตอย่างชำนาญด้วยฝีมือที่ผ่านการฝึกฝนเรื่องเก็บตัวอย่างมาแล้วอย่างช่ำชองของทั้งชาคริยาและสาวๆ สามคน อีกครึ่งชั่วโมงต่อมาการเตรียมงานต่างๆ สำหรับวันพรุ่งนี้ก็เสร็จเรียบร้อย คนทั้งหมดกล่าวลาเจ้าหน้าที่ของเรือพร้อมกับนัดหมายเวลาขึ้นเรือในวันพรุ่งนี้เป็นมั่นเหมาะ ตอนที่กำลังจะก้าวขึ้นรถเพื่อเตรียมกลับมหาวิทยาลัย มาริโกะที่เดินนำขบวนก็กลับหยุดฝีเท้า ทำเพื่อนๆ อีกสองคนรวมทั้งชาคริยาชะงักตามและเผลอเดินชนคนข้างหน้ากันเป็นแถว

“หยุดทำไมน่ะมาริโกะจัง”

ทาเอโกะต่อว่า มือคลำจมูกป้อย ที่ชนหลังเพื่อนเมื่อกี้ไม่ได้เบาเลย ตอนนี้จมูกแหลมๆ จึงแดงขึ้นมาทันตา มาริโกะไม่ตอบอะไรแต่พยักหน้าให้เพื่อนๆ หันไปดูชายหนุ่มร่างสูงคนที่ก้าวลงจากรถสีน้ำเงินเข้มที่เพิ่งจอดเทียบรถของพวกเธอ

“มาร์ค”