ทดลองอ่าน สุภาพบุรุษ สุดที่ร้าย บทนำ

เอาแค่ปัดมาสคาร่าหนางอนกว่าปกติก็โดนเม้าท์ว่าช่างอ่อยไปประมาณสามคืน ทำผมผิดทรงจากเดิมก็โดนแซวว่าไปหาเหยื่ออีกประมาณเจ็ดเดือน ลือกันไม่ถงไม่ถามเธอสักคำ แค่ตอนนี้ใช้หางตามองก็พอจะรู้ว่ามีใครแอบเบะปากใส่เธออยู่ อย่างน้อยๆ ก็สองคนแล้วล่ะเท่าที่เห็น ซึ่งตัวหญิงสาวเองก็ยังไม่รู้ว่าเรื่องอะไรที่เป็นประเด็นเด็ดเจ็ดชั่วโคตรในยามเช้านี้

ไม่นานนักหรอกเดี๋ยวก็ได้รู้ เพราะสัจจะไม่มีในหมู่โจรฉันใด รู้แล้วเงียบไว้ก็ไม่มีในกลุ่มช่างเม้าท์ฉันนั้น

แล้วก็เป็นจริงตามเคย…

“ไอ้คนเล่ามันคายหมาออกจากปากหรือยัง ถึงได้กล้าเล่าอะไรแบบนี้ออกมาได้” นิสราวางแก้วน้ำกระแทกลงบนโต๊ะอาหารเต็มเหนี่ยวทันทีที่ได้ฟังนลินีเล่าสิ่งที่ลอยเกะกะเข้าหูมาตั้งแต่ก่อนพักเที่ยง

“ทอย แกจะเฉยต่อไปอีกเหรอ ฉันว่าเม้าท์กันหนักขึ้นทุกวันเลยนะ” นิสราถามเพื่อนร่วมงานที่ซี้กันที่สุดแล้วเท่าที่เคยทำงานมา

ทยาดาส่ายหน้าเป็นคำตอบพลางตักอาหารกลางวันเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ ราวกับไม่สนใจ

“แม่พระจริงเว้ย บวชชีเมื่อไหร่จะไปถวายภัตตาหารเช้าเย็นเลยให้ตาย” นลินีบ่น

“ก็แค่หมามันเห่า อีกอย่างพวกแกก็รู้ดีกันอยู่แล้วว่าอะไรเป็นอะไร ขี้เกียจใส่ใจชาวบ้านชาวช่องที่ดีแต่นินทาคนอื่น รำคาญ!”

ทยาดาพูดทั้งที่แก้มยังตุ่ยไปด้วยอาหารมื้อเที่ยง เธอไม่ค่อยสนเรื่องพรรค์นั้นจริงๆ ดังว่า เพราะแค่เวลาทำงานก็มีไม่มากพอที่จะมาให้ราคาเรื่องไร้สาระทำนองนี้อยู่แล้ว

กลิ่นเงินมันหอมหวานกว่ากลิ่นปากหลายพันเท่า นี่แหละคติประจำใจของเธอ

“เออ ก็จริง สามสิบแล้วยังไม่เคยคบใคร ทุกวันนี้ยังใช้การได้อยู่มั้ยวะ” เมล็ดข้าวแทบกระเด็นออกจากปากทยาดาทันทีที่ได้ยินนลินีพูด แล้วยังมีหน้าหันไปหัวร่อต่อกระซิกกับนิสราราวเป็นเรื่องขบขัน

“นี่หนิง ถ้าแกไม่ใช่เพื่อนฉันตั้งแต่ ม.ต้น ล่ะก็ แกโดนยันโครมติดกำแพงไปนานแล้วนะ” ทยาดาชี้หน้าข่มขู่เพื่อนสาว ทำเอานิสราหัวเราะหนักขึ้นกว่าเดิม

“ใครใช้ให้สเป็กสูงรอฟ้าประทานล่ะ แกคิดว่าเนื้อคู่แกจะเดินชนกันแล้วภาพสโลว์มาประคองกอดกันแบบในซีรี่ส์เกาหลีเหรอวะถามจริง”