ทดลองอ่าน หญิงงามอันดับหนึ่งแห่งฉางอัน บทที่ 3-บทที่ 4

ที่ว่าการนครหลวงได้โยกตัวเจ้าหน้าที่หญิงมาจริง แต่บางครั้งเพื่อความรวดเร็ว ไม่ให้พลาดหลักฐาน ก็จะให้ผู้เป็นหัวหน้าลงมือเอง ถึงแม้ชายหญิงจะมีความแตกต่าง แต่สามารถใช้สิ่งของทดแทนได้

เสิ่นเจินกลั้นหายใจเงยหน้าขึ้นจ้องมองเขา อย่างไรก็ไม่อยากจะยกแขนขึ้น เล็บแหลมแอบเพิ่มแรงกดจนเนื้อบนฝ่ามือเป็นรอยแดงแล้ว

ลู่เยี่ยนขยับเข้าไปอีกหนึ่งก้าวเล็ก ครานี้ทั้งสองคนใกล้จะแนบชิดกันอยู่แล้ว ไอเย็นรอบตัวของลู่เยี่ยนทำลายแนวป้องกันของเสิ่นเจินลงอย่างสิ้นเชิง นางหลับตาลงและยกสองแขนขึ้นสูง

ปลายนิ้วสั่นเทา ในใจชืดชาถึงขีดสุด

ลู่เยี่ยนรู้ว่านางเป็นหญิงและยังไม่ออกเรือน เห็นนางให้ความร่วมมือในการค้นตัวจึงเก็บความคิดจะข่มขู่ กำพัดจีบยื่นไปที่ตัวของนาง

ด้ามพัดเพียงแตะถูกนาง ตัวของนางก็ราวกับปูที่ต้มจนสุก…แดงไปทั่ว

ด้วยเสื้อผ้ากั้นและระยะห่างด้วยด้ามพัดกั้น ลู่เยี่ยนยังคงรับรู้ได้ว่านางกำลังตัวสั่นอยู่

ลู่เยี่ยนไม่มีจุดประสงค์อื่นแฝง ใช้ด้ามพัดแนบไปบนแขนของนางที่ยกขึ้นมา ไล่ไปตามส่วนเว้าโค้งของนาง เลื่อนลงล่าง มือของเขาไม่เบาไปไม่หนักไป ตบแตะสลับไล่ไปมาอยู่บ่อยครั้ง ตั้งแต่ต้นจนจบ ตรวจค้นไปทีละจุด ไม่มีจุดใดไม่ถูกตรวจอย่างละเอียด

มีเพียงสองจุดนั้น เขาคิดไปคิดมาแล้วก็ไม่ได้แตะต้อง

“หมุนตัว”

เสิ่นเจินกัดริมฝีปากแน่น กลัวว่าตนเองจะส่งเสียงอะไรออกมา

ทั้งห้องเหลือเพียงเสียงขยับเท้าและเสียงสวบสาบของเสื้อผ้าที่เสียดสีกัน

ยามนี้นางหันหลังให้เขา รู้สึกไม่สบายใจยิ่งขึ้น แต่เพราะเขาเลี่ยงจุดที่นางกลัวว่าเขาจะแตะต้องที่สุด คิดว่าเขาคงไม่ได้เกิดตัณหา จึงส่งเสียงขอร้องเขา “ใต้เท้าเร็วสักนิดได้หรือไม่”

ลู่เยี่ยนใช้ด้ามพัดแตะแผ่นหลังของนางตรวจค้นขึ้นส่วนบน ทันใดนั้นก็ไปชะงักอยู่ที่ส่วนแถวคอของนาง

กลิ่นผมหอมฟุ้งกระจาย เขานึกถึงไฝสาวงามในความฝันของเขาเม็ดนั้นขึ้นมา

ทุกอย่างในความฝันนั้นเข้ามาสู่สายตาของเขาอีกครั้ง เขาราวกับถูกผีผลัก ทำเหมือนเจ้าบ่าวพลิกเปิดผ้าคลุมหน้าสีแดง ใช้ด้ามพัดเกี่ยวเปิดผมของนางขึ้น

ตาของเขามองนิ่ง ภาพไฝตรงหน้าเม็ดนี้กับเม็ดที่อยู่ในความฝันนั้นค่อยๆ ทับซ้อนกัน

ตำแหน่งเหมือนกัน ล้วนอยู่แถวต้นคอนวลเนียนเหนือกระดูกไหปลาร้าของนางเช่นกัน

สีหน้าของลู่เยี่ยนสับสนเล็กน้อยก่อนจะดึงมือกลับในทันที

เสิ่นเจินเห็นเงาที่ปกคลุมข้างกายนางเคลื่อนออกไปแล้วก็หมุนตัวกลับมาทันที

นางใช้แววตาราวแสงสะท้อนน้ำคู่นั้นจ้องนิ่งมาที่เขาและพูดออกมาทีละคำว่า “ใต้เท้าลู่ ตรวจค้นเสร็จหรือยัง” หากไม่ใช่เพราะขนตาล่างของนางยาว เกรงว่าหยดน้ำตาเม็ดใหญ่คงจะร่วงลงมาแล้ว

ไม่รู้เพราะเหตุใด ลู่เยี่ยนเห็นสายตาของนางแล้วหัวใจรู้สึกเจ็บปวดทันที เป็นความเจ็บปวดแบบนั้นอีกแล้ว เขาพยายามอดกลั้นและกำหมัดไว้ ริมฝีปากขยับเอ่ยพูดว่า “ตรวจค้นเสร็จแล้ว”

“มีอะไรไม่เหมาะสมหรือไม่”

“ตอนนี้ไม่มี”

เพราะถูกเขาค้นตัวไปเมื่อครู่ ผมของเสิ่นเจินจึงยุ่งเหยิงไปหมด นางขอบตาแดง จ้องมองเขาพลางเอ่ยถามว่า “ขอถามใต้เท้า ถ้าผงหอมที่ร้านข้ามีปัญหา แล้วเหตุใดใต้เท้าลู่จึงไม่เป็นไร เมื่อวานท่านก็มาเช่นกันไม่ใช่หรือ”

สิ้นเสียงพูด ต่อให้ลู่เยี่ยนเป็นคนที่เก่งในการทำหน้านิ่งแบบนี้ ในใจยังทนไม่ไหว รู้สึกผิดอยู่บ้าง